Ο Τόνυ Δημητρίου δεν είχε κανένα ζήτημα να παραδεχθεί πως έχει κάνει προσθετική μαλλιών, στη συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη (19/5) στην εκπομπή της ΕΡΤ «Πρωίαν σε Είδον», που ήταν καλεσμένος μαζί με τη Στεφανία Γκουρνέλου.
«Έχω περάσει διάφορες φάσεις στα μαλλιά μου. Αυτό είναι κάτι που θέλω να πω παιδιά, όταν έφυγαν τα μαλλιά, έβαλα! Και το λέω γιατί πολύς κόσμος θέλει να το κάνει και έχει ένα κόμπλεξ με αυτό. Ρε παιδιά, γιατί όχι; Άμα σου φύγει ένα δόντι, δεν θα το βάλεις; Το ίδιο ισχύει, ό,τι σε κάνει να νιώθεις όμορφα! Είναι ταμπού, πολύς κόσμος δεν το λέει. Όχι, αν κάτι δεν σου αρέσει επάνω σου, ξυπνάς το πρωί και λες “θα ήθελα να έχω περισσότερα μαλλιά”, βάλε. Δικά σου είναι, δεν τα παίρνουν από αλλού», δήλωσε ο ηθοποιός.
Το γνωστό ζευγάρι ηθοποιών μίλησαν για τη γνωριμία και τη συνεργασία τους, με εκείνον να αναφέρεται στα συγκινητικά μηνύματα που έχουν λάβει, ενώ μοιράζεται και τις παιδικές του αναμνήσεις από την τουρκική εισβολή στην πατρίδα του, την Κύπρο.
«Έχουμε ζήσει πολύ συγκινητικές στιγμές, δηλαδή έχει τύχει να πάμε σε ένα νοσοκομείο να δούμε μια φίλη και ήρθε μια κοπέλα και μας είπε “Ξέρεις, είμαι εδώ πέρα τρεις μήνες και είστε η χαρά μου. Περιμένω πότε θα σας δω”. Εκεί κλαις, ρε παιδί μου», περιγράφει ο Τόνυ Δημητρίου.
«Είναι τεράστια προσφορά να φέρεις γέλιο σε ένα παιδί δωρεάν και δεν ζούμε μόνο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, υπάρχει κόσμος στην επαρχία που δεν ξέρεις, τον διασκεδάζεις. Και για μένα αυτό είναι το Α και το Ω. Να κάνω τον άλλον να περνάει καλά», σημειώνει ο ηθοποιός για τα χιουμοριστικά βίντεο που φτιάχνει με τη σύντροφό του στα social media.
Όταν ο Φώτης Σεργουλόπουλος τον ρώτησε για τις αναμνήσεις του από την τουρκική εισβολή, εκείνος απάντησε:
«Εγώ ήμουν 6 χρονών, όταν συνέβη. Όμως τα θυμάμαι πάρα πολύ καλά, ήταν τόσο καλός ο χειρισμός του πατέρα μου και της μάνας μου, που δεν νιώθω ότι μου άφησε τραύμα.
Οι γονείς μου δεν έδειξαν ποτέ τους πανικό. Ενώ πέφταν οι βόμβες και τις ακούγαμε, ο ήχος είναι τρομαχτικός, μας λέγανε διάφορα για να είμαστε ψύχραιμοι, λες και το κάνανε να φαίνεται σαν παιχνίδι! “Α! έρχονται τα αεροπλάνα! Πάμε να κρυφτούμε κάτω από το κρεβάτι και θα φάμε μπισκότα…”. Δεν ήταν πανικός, φωνές, κλάματα.
Βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα βλέπουν εφιάλτες και έχω φίλους που μου λένε ότι έχουν θέματα, αλλά είναι καθαρά θέμα χειρισμού σε ένα παιδί, οι γονείς είναι η ασφάλεια. Αν δεις ψυχραιμία εκεί: “Εντάξει μωρέ, σιγά… Δεν τρέχει κάτι”. Ναι είναι λογικό… Θα σ’ το περάσει. Οπότε νομίζω ότι σε αυτό το κομμάτι, τους βγάζω το καπέλο. Δηλαδή, ενώ είχαμε φύγει απ’ τη Λευκωσία κάποια στιγμή, πήγαμε στην Πάφο, που ήταν πιο μακριά απ’ το απ’ το μέτωπο και τα λοιπά. Ακόμα και εκεί, ήτανε σαν παιχνίδι».
