Μια σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη στη βορειοδυτική Τουρκία έρχεται να ρίξει νέο φως στις καθημερινές και λατρευτικές συνήθειες της ύστερης αρχαιότητας.
Οι πρόσφατες ανασκαφές έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό μνημείο που συνδύαζε την ιερότητα με τη χαλάρωση, προσφέροντας στους σύγχρονους ερευνητές μια μοναδική ματιά στις πολυτελείς ανέσεις της ρωμαϊκής περιόδου.
Συγκεκριμένα, οι αρχαιολόγοι που εργάζονται στο φημισμένο Ιερό του Απόλλωνα Σμινθέα αποκάλυψαν νέα, άγνωστα μέχρι σήμερα τμήματα ενός μεγάλου λουτρικού συγκροτήματος του 3ου αιώνα μ.Χ.
Αρχαιολόγοι που πραγματοποιούν ανασκαφές στο Ιερό του Απόλλωνα Σμινθέα στη βορειοδυτική Τουρκία φέρνουν στο φως νέα τμήματα ενός ρωμαϊκού λουτρικού συγκροτήματος που χρονολογείται γύρω στον 3ο αιώνα μ.Χ., συμπεριλαμβανομένων των αποδυτηρίων του και του χώρου των ψυχρών λουτρών.
Οι εργασίες επικεντρώνονται στο Δυτικό Λουτρό του ιερού στο Γκιουλπινάρ, στα Δαρδανέλια.
Οι ανασκαφείς έχουν φτάσει στο δάπεδο του αποδυτηρίου (apodyterium), όπου οι επισκέπτες άλλαζαν ρούχα πριν εισέλθουν στο λουτρικό συγκρότημα, και συνεχίζουν την αποκάλυψη του χώρου για να προσδιορίσουν τις πλήρεις διαστάσεις του.
Στο φως τα μυστικά του 3ου αιώνα μ.Χ.: Πώς λειτουργούσε το λουτρικό συγκρότημα
Σε κοντινή απόσταση, οι αρχαιολόγοι εντόπισαν επίσης το frigidarium, το τμήμα του λουτρού που περιλάμβανε τις πισίνες με το κρύο νερό. Αν και οι ίδιες οι πισίνες δεν έχουν ακόμη ανασκαφεί, η θέση τους έχει πλέον ταυτοποιηθεί, βοηθώντας τους αρχαιολόγους να ανασυνθέσουν τη συνολική διάταξη του λουτρικού συγκροτήματος.
Τα τελευταία ευρήματα έρχονται σε συνέχεια των ανακαλύψεων που έγιναν κατά την ανασκαφική περίοδο του 2025, όταν η ομάδα έφερε στο φως μια δεξαμενή νερού, έναν διάδρομο εξυπηρέτησης και τμήματα των θερμαινόμενων αιθουσών, γνωστών ως caldaria. Ο διάδρομος εξυπηρέτησης παρείχε πρόσβαση στο σύστημα θέρμανσης του λουτρού και σε άλλους λειτουργικούς χώρους.
Ο διευθυντής των ανασκαφών, καθηγητής Δρ. Νταβούτ Καπλάν (Davut Kaplan) από το Πανεπιστήμιο Ondokuz Mayıs, δήλωσε ότι οι εργασίες αποκαλύπτουν σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο συνδέονταν τα διάφορα τμήματα του λουτρού.
Έχουν επίσης εντοπιστεί είσοδοι που οδηγούν προς τον χώρο του κλιβάνου (της εστίας θέρμανσης), ενώ οι αρχαιολόγοι αναζητούν ακόμη την κύρια είσοδο, η οποία πιστεύεται ότι έβλεπε προς την Ιερά Οδό του ιερού.
Το Δυτικό Λουτρό ανήκει στην ανάπτυξη της ρωμαϊκής περιόδου του Απόλλωνα Σμινθέα, ενός σημαντικού ιερού στην αρχαία Τρωάδα. Μεγάλο μέρος της αρχικής μαρμάρινης διακόσμησης του κτιρίου αφαιρέθηκε ή καταστράφηκε κατά τις μεταγενέστερες φάσεις κατοίκησης, ιδιαίτερα κατά την Ύστερη Αρχαιότητα.
Παρά τις απώλειες αυτές, οι τοίχοι, τα δάπεδα και οι υποδομές που έχουν διασωθεί επιτρέπουν στους αρχαιολόγους να ανασυνθέσουν την αρχιτεκτονική ενός λουτρικού συγκροτήματος που χρησιμοποιούνταν στο ιερό πριν από περίπου 1.700 χρόνια.
