Σε ποιόν μοιάζει η κόρη τους;

Ενάμιση χρόνο μετά τη γέννηση της κόρης τους Χρυσηίδας ο Αλέξανδρος Σταύρου και η Μαριάννα Τουμασάτου συναντιούνται και πάλι επαγγελματικά, στη σκηνή του θεάτρου “Αθηνά” για τις ανάγκες της παράστασης “Σ’αγαπάω αλλά…”. Αλλά το ωραιότερο έργο της ζωής τους, είναι αυτό που ζουν στο σπίτι.Το αγαπημένο καλλιτεχνικό ζευγάρι μίλησε στο περιοδικό ΟΚ! για τους ρόλους της μαμάς και του μπαμπά.   -Μαριάννα, πανικοβλήθηκες τον πρώτο καιρό με τη Χρυσηίδα, επειδή δεν ήξερες πώς να την ταϊσεις και πώς να την κάνεις μπάνιο ;Καθόλου. Επειδή έχω δέκα χρόνια διαφορά με τα ξαδέλφια μου, τίποτα από όλα αυτά δεν μου ήταν πρωτόγνωρο. Θυμάμαι, όταν είχα πάει στο σπίτι της θείας μου για να δω την ξαδέλφη μου την Κατερίνα που ήταν νεογέννητη, τη σήκωσα, της έβαλα την πάνω από κάτω και την άλλαξα κανονικά. Ε, εδώ που τα λέμε δεν χρειάζεται να έχεις γνώσεις πυρηνικής φυσικής για να φροντίσεις ένα μωρό. Αυτό που με αγχώνει είναι να μην πάθει κάτι. Μου έχει τύχει να πεταχτώ στον ύπνο μου γιατί νομίζω ότι είναι στην άκρη της σκάλας και φοβάμαι ότι θα πέσει.– Τι σας αρέσει να κάνετε μαζί ;Αλέξανδρος : Απολαμβάνω πολύ τις βόλτες που κάνουμε μαζί με την κόρη μας κάποια Σαββατοκύριακα που δεν εργάζομαι. Μας αρέσει επίσης πολύ να παίζουμε μαζί της και να της μαθαίνουμε διάφορα πράγματα και εγώ ξεδίνω πολύ όταν είμαι μαζί με φίλους και παίζουμε μουσική. Μάλιστα, είχα γράψει ένα τραγούδι λίγο πριν γεννηθεί η Χρυσηίδα και καμιά φορά της το τραγουδάω. Της αρέσει μάλλον, γιατί κάθε φορά που το ακούει γελάει.-Αλέξανδρε τι στοιχεία έχει πάρει η Χρυσηίδα από σένα ; Η Χρυσηίδα είναι ένα πολύ καλόκαρδο παιδάκι. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να πω τι στοιχεία έχει πάρει από εμένα ή από την Μαριάννα. Θα ήθελα να είναι σκεπτόμενος άνθρωπος, όπως είμαστε και οι δυό μας, και από εκεί και πέρα ό,τι και αν πάρει από τη Μαριάννα, επειδή πραγματικά τη θαυμάζω πολύ, καλό θα είναι. (Γελάει).-Ποιός από τους δυό πιστεύετε ότι θα είναι πιο αυστηρός στη διαπαιδαγώγησή της ;Αλέξανδρος : Προσπαθούμε να λειτουργούμε από κοινού σε ό,τι αφορά το παιδί. Αν χρειαστεί, όμως, μπορεί να γίνω αυστηρός, γιατί πρέπει να μάθει ότι υπάρχουν όρια που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Δυστυχώς, ως κοινωνία, δεν έχουμε διαχωριστικές γραμμές γι’ αυτό και πρέπει να το μάθουμε απο τώρα στα παιδιά μας. Για παράδειγμα, όταν ήταν πολύ μικρή και ήθελε την πιπίλα της, δεν της την έβαζα στο στόμα, αλλά της την έδινα στο χέρι της για να μάθει να στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις.