Η Μαρινέλλα ήταν μία από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες της χώρας μας. Μία γυναίκα που με την φωνή της «μάγεψε» εκατοντάδες χιλιάδες και με τον δυναμισμό της κατάφερε να παλέψει και να διαγράψει μία μεγάλη καριέρα στον χώρο της μουσικής. Σε μία σπάνια συνέντευξή της στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στην εκπομπή «Παρασκήνιο», είχε μιλήσει για την πορεία της, καθώς και για τα τραγούδια και το θέμα της ποιότητας στα κομμάτια. Μάλιστα, είχε τοποθετηθεί και για το ενδεχόμενο μίας συνεργασίας της, με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη.
Υπενθυμίζεται ότι η Μαρινέλλα έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 28 Μαρτίου, σε ηλικία 87 ετών.
«Πέρασα πάρα πολύ μεγάλες δυσκολίες»
Ανάμεσα σε άλλα, η Μαρινέλλα είχε εξομολογηθεί στη συνέντευξή της, το 1982, πως: «Ξεκίνησα την καριέρα μου στο θέατρο, μετά τραγούδησα πάνω στο “Πανόραμα” στη Θεσσαλονίκη. Εκεί γνωρίστηκα με τον Καζαντζίδη, έφυγα από το θέατρο, και έγινα πια τραγουδίστρια. Λαϊκή τραγουδίστρια τότε, μαζί με τον Καζαντζίδη. Ήρθαμε στην Αθήνα, τραγουδήσαμε σε πάρα πολλά κέντρα.
Πολλά χρόνια στο πάλκο, πάρα πολλά χρόνια στην καρέκλα, ομολογώ. Ωραία χρόνια, αξέχαστα χρόνια, με τις χαρές, με τις πίκρες, και με τα πολύ λίγα λεφτά. Δέκα χρόνια ήταν αυτά, ομολογώ ότι έμαθα πάρα πολλά κοντά του, και κοντά σε πολλούς άλλους μεγάλους της εποχής. Δέκα χρόνια πάλκο, δέκα χρόνια καρέκλα».
Στη συνέχεια, η σπουδαία ερμηνεύτρια είχε εξηγήσει ότι: «Πέρασα πάρα πολύ μεγάλες δυσκολίες. Κανένας δεν μπορούσε να εμπιστευτεί το σεκόντο του Καζαντζίδη. Κανένας! Γιατί αυτόν ήξεραν. Μετά για να πείσω εγώ αυτό τον κόσμο, και αυτούς που είχαν κάποια μαγαζιά, και τους συνθέτες, πάλεψα πάρα πολύ. Ομολογώ ότι στην αρχή με βοήθησε πάρα πολύ ο Γιώργος Κατσαρός. Μαζί ξεκινήσαμε μία περιοδεία στη Ρωσία, μετά ήρθαμε εδώ, τραγούδησα στο “Παρκ”, στο “Μοστρό”, σε διάφορα κέντρα της Αθήνας. Άρχισα σιγά-σιγά να τραγουδάω σε δίσκους μόνη μου πια, να καθιερώνομαι, να με αγαπάει ο κόσμος… Σιγά-σιγά όμως, με πολλή κούραση και με πολλή φροντίδα και αγάπη».
«Έκανα πράγματα που δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα τα κάνουν τραγουδίστριες. Έφερα, αν θέλεις, ένα καινούργιο είδος τραγουδιστικό, ένα καινούργιο είδος παρουσιάσεως της τραγουδίστριας. Καθόμασταν τότε στις καρέκλες. Εγώ σηκώθηκα από την καρέκλα, και μαζί με εμένα πολλές άλλες και πολλοί άλλοι. Άρχισα να ντύνομαι καλύτερα, άρχισα να φτιάχνομαι, άρχισα να προσέχω στα μαγαζιά τον ήχο και τον φωτισμό, που προπαντός τώρα παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο.
Τότε δεν τα πρόσεχαν. Τραγουδούσαμε με όλα τα φώτα του μαγαζιού αναμμένα, με κάτι λαμπιόνια πάνω από το κεφάλι μας, με κάτι άχαρα μικρόφωνα, που καλύτερα να τραγουδούσες χωρίς αυτά, παρά με αυτά. Τώρα όμως, αρχίσαμε να αγοράζουμε ωραία μηχανήματα, άρχισα να φοράω παντελόνια, πουκάμισα, κάτι περίεργα φουλάρια, ζώνες, μακριά φορέματα, να τα παίρνω απ’ έξω τα φορέματά μου…
Άρχισαν δειλά-δειλά στην αρχή και οι τραγουδίστριες να ακολουθούν τα δικά μου βήματα, και οι τραγουδιστές να σηκώνονται από τις καρέκλες τους. Βέβαια αυτό ήταν πολύ κουραστικό, γιατί για να πείσεις τον κόσμο, να μπορέσεις σε αυτού του είδους τα μαγαζιά που δεν μπορούσαν να βάλλουν λαϊκό τραγούδι, να μπει. Άρχισε να αλλάζει ύφος και το λαϊκό τραγούδι. Άρχισαν να μπαίνουν μεγάλες ορχήστρες, βιολιά, σαξόφωνα, που ήταν καθιερωμένα μόνο για μοντέρνα τραγούδια», είχε προσθέσει.
«Δεν είπα πάρα πολύ σπουδαία τραγούδια»
Σχετικά με το αν την ικανοποιούσε η ποιότητα των τραγουδιών που είχε πει, η Μαρινέλλα είχε αναφέρει πως: «Αυτή είναι μία ερώτηση που τώρα τελευταία κυκλοφορεί πάρα πολύ. Ομολογώ ότι δεν είπα τραγούδια πάρα πολύ σπουδαία, αλλά δεν έχω πει και τόσο κακά. Λίγο πολύ όλοι οι συνάδελφοι έχουν πει τραγούδια άσχημα, και τραγούδια πάρα πολύ ωραία. Επειδή μου έχουν κάνει ξανά αυτή την ερώτηση, πάρα πολλές φορές, θέλω να πω ότι για την κακή ποιότητα που κυκλοφορεί τώρα τελευταία των τραγουδιών μας, δεν νομίζω ότι ευθύνονται οι τραγουδιστές. Κάποιο λάθος κάνουν.
Περισσότερη ευθύνη είναι των συνθετών και των στιχουργών. Γιατί δεν γράφουν καλά τραγούδια, να τα πούμε εμείς οι τραγουδιστές; Ό,τι γράφουν, τα λέμε. Και να μην λένε ότι “γιατί λες κακά τραγούδια;”. Όχι! Γιατί γράφεις κακά τραγούδια εσύ κύριε στιχουργέ, κύριε συνθέτη; Αν εξετάσουμε και αν πάρουμε έναν έναν, θα δεις και από τους πιο μεγάλους μουσικοσυνθέτες, και οι πιο μεγάλοι στιχουργοί και ποιητές, έχουν γράψει απαίσια τραγούδια, σαχλά, και για γέλια. Βεβαίως, κάποιοι τραγουδιστές τα έχουν πει.
Μην παίρνουμε ένα όνομα και λέμε “α, ο τάδε”. Ποιος τάδε γράφει; Έχετε αναρωτηθεί πόσα τραγούδια έχει γράψει ο τάδε μεγάλος στιχουργός; Ή ο τάδε συνθέτης; Για να ανακαλύψετε μέσα από εκεί τι άσχημα… Αλλά δεν φαίνονται αυτωνών. Δεν ξέρω γιατί. Πιάνουν τον τραγουδιστή. Γιατί ο κόσμος ξέρει περισσότερο τον τραγουδιστή, από αυτόν ακούει, και νομίζει ότι είναι δικά μας τραγούδια. Είναι λάθος».
Σε ερώτηση για το αν θα έκανε ένα δίσκο με τον Μάνο Χατζιδάκι ή τον Μίκη Θεοδωράκη, είχε απαντήσει ότι: «Βεβαίως. Γιατί όχι; Αν γράψουν καλά τραγούδια. Γιατί τώρα τελευταία δεν νομίζω ότι είναι τόσο πολύ ωραία τα τραγούδια και αυτών των μεγάλων μουσικοσυνθετών. Αν είναι ωραία τα τραγούδια, γιατί να μην τα πω; Δοκιμάζουν και αυτοί ένα άλλο είδος.
Διαλέγουν και λένε “αυτό είναι ένα καινούργιο είδος τραγουδιού που θα κάνουμε και θα το πει ο τάδε”. Το λέει ο τάδε και περνάει στο απαρατήρητο. Αλλά επειδή το έγραψε αυτός, ξαφνικά δεν μπορεί να τα βάλει κανένας με εκείνον ή με τον άλλον. Τα βάζουν μονίμως με εμάς τους τραγουδιστές. Απορώ γιατί δεν το έχουν καταλάβει τόσο καιρό. Εμείς δεν κάνουμε τίποτα άλλο, παρά να εκτελούμε το έργο αυτών των ανθρώπων».
