“Φτιαγμένος από χώμα, φωτιά και νερό” όπως έχει πει γι’ αυτόν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Κώστας Καρράς ανήκε σ’ εκείνη τη σπάνια κατηγορία ηθοποιών που έγιναν πρωταγωνιστές με το “καλημέρα”, δίπλα σε ιερά τέρατα της εποχής, όπως η ‘Ελλη Λαμπέτη – “η Ελλη μου έδωσε το χρυσό κλειδί του θεάτρου κι εγώ το έβαλα σωστά στην κλειδαριά” θα έλεγε αργότερα ο ίδιος. Και σε μια συνέντευξη στο DOWN TOWN και τον Ηλία Ακριβάκη, τον περασμένο χειμώνα, είχε θυμηθεί την πρώτη του συνεργασία με την ‘Ελλη, το 1964. Λίγο, πριν βάλει το κλειδάκι στην πόρτα….
” Η Λαμπέτη ετοίμαζε το “Ξυπόλυτη στο πάρκο”. ‘Εχει περάσει το μισό ελληνικό θέατρο. Εγώ έπαιζα τότε στον θίασο Γκέλυς Μαυροπούλου- Γιώργου Πάντζα. Χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνει ο Γιώργος Πάντζας. ‘Ηταν η ‘Ελλη. “Σας παρακαλώ, μήπως μπορώ να μιλήσω με τον κύριο Καρρά;» Μου λέει ο Πάντζας: «Καρρά, μια ενζενούλα σε ζητάει». Που να ξερε ποια ήτΗ Λαμπέτη ετοίμαζε το ‘Ξυπόλητη στο πάρκο’. Έχει περάσει το μισό θέατρο. Εγώ έπαιζα τότε στον θίασο Γκέλυς Μαυροπούλου-Γιώργου Πάντζα. Χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνει ο Γιώργος Πάντζας. Ήταν η Έλλη. «Σας παρακαλώ, μήπως μποραν! Της λέω: «Ναι;» «Θα σας περιμένω μετά την παράσταση, Λυκείου τάδε στο σπίτι του κυρίου Κακογιάννη». Πάω εκεί και βλέπω: Λαμπέτη, Κακογιάννη, Γουέικμαν (τότε σύζυγο της Λαμπέτη) και τη μαμά του Κακογιάννη. Λέω μέσα μου: “Κάτσε καλά γιατί εδώ είναι η ευκαιρία της ζωής σου”. Ο Κακογιάννης μου δίνει ένα κείμενο να διαβάσω. Ο Κακογιάννης είναι περίεργο, σκληρό άτομο, αλλά και γλυκό συγχρόνως. Όταν καταλάβει ότι σε έχει στριμώξει πολύ, γλυκαίνει. Αρχίζω να διαβάζω και πως ξέρει πως διάβαζα, τόσο φρικτά, που έπεσε μια νεκρική σιωπή. Τους λέω, “Επειδή είμαι πολύ τρακαρισμένος και επειδή πεινάω, μήπως μπορείτε να μου δώσετε ένα σάντουιτς, κάτι, και ένα καφέ;” Αφού τρώω μου λέει η Λαμπέτη: «Μη σκέπτεσαι τίποτα, σκέψου τον ρόλο». Αφού τελειώνω, αρχίζουμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων. Δεν αντέχω και ρωτάω: “Με συγχωρείτε, θα μου πείτε τίποτα;”. «Να πας να κοιμηθείς» μου λέει ο Κακογιάννης «Μπορώ να κοιμηθώ μετά από αυτό;», λέω. «Μπράβο! Ήσουν πάρα πολύ καλός», μου λέει η Λαμπέτη «Θα τα πούμε αύριο» Και ο Κακογιάννης: «Κοιμήσου, κοιμήσου ανασφαλή».
Με την Λαμπέτη, που τον συνέδεε μια τρυφερή φιλία, που – όπως λένε πολλοί – συνόρευε με τον έρωτα, θα συνεργάζονταν ξανά και ξανά. Το 1967 ανέβασαν, ως συμπρωταγωνιστές το “Θυμήσου τον Σεπτέμβρη” του Νόελ Κάουαρντ. Από κείνο το έργο, έμεινε και τραγουδιέται ακόμα το ομώνυμο τραγούδι, σε στίχους Γιώργου Παπαστεφάνου και μουσική Γιάννη Σπανού. Με τη φωνή του Κώστα Καρρά, του “ανασφαλή” θεατρίνου….
