Γκόοοολ!

Πρώτη καταχώρηση: 25/06/2014 - 04:05

Τελευταία δημοσίευση: 25/06/2014 17:00Υποκειμenikos

Γκόοοολ!

  

   Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο… ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;». Τις βλέπουμε άνθρωπέ μου. Αυτό που εσύ δεν βλέπεις είναι ότι στη Βραζιλία δεν διαδηλώνουν ενάντια στο ποδόσφαιρο. Δεν διαδηλώνουν ενάντια στο παιχνίδι. Διαδηλώνουν ενάντια στη ληστεία της FIFA και στην ενδοτικότητα της εκεί κυβέρνησης απέναντί της.

   «Και τι έγινε που ο Σαμαράς (σ.σ.: ο Γιώργος, εννοείται…) έβαλε το πέναλτι, μήπως σωθήκαμε από το Μνημόνιο;» - επιμένει ο «δυσκοίλιος».  Όχι άνθρωπέ μου, δεν σωθήκαμε από τα Μνημόνια. Ούτε η πρόκριση ήταν προαπαιτούμενο για καμιά δόση από την… τρόικα. Τίποτα δεν άλλαξε. Όπως δεν άλλαξε και η τύχη των Φόκλαντ που ποτέ δεν πέρασαν στην Αργεντινή επειδή ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε όλη την εθνική Αγγλίας και της τo «κάρφωσε». Αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να φωνάξουμε: «Γκόοοολ»!  

   Τελικά, ύστερα από τόνους τέτοιας και παρόμοιας διανοουμενίστικης «δυσκοιλιότητας» κατά του ποδοσφαίρου όλες οι θεωρίες περί «οπίου του λαού» και οι βαρύγδουπες «αναλύσεις», που δεν μπορούν να διακρίνουν το παιχνίδι από τους «αφεντάδες» του, γίνονται σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο: «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο»!

   Όσο για  τον Μπιλ Σάνκλι, αυτή τη μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου και αναμορφωτή της Λίβερπουλ, είχε το «θράσος» να «διαβεβαιώνει» τους επικριτές του ποδοσφαίρου ότι το ποδόσφαιρο «δεν είναι ένα απλό ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι πολύ ανώτερο»!

   Η μπάλα είναι ο τελευταίος ίσως συλλογικός μηχανισμός της ταύτισης του «εγώ» με το «εμείς». Κανένα άλλο παιχνίδι δε μετατράπηκε σε οικουμενική γλώσσα όπως το ποδόσφαιρο. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατόρθωσε να κάνει να χαίρονται ταυτόχρονα (αν και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τόσο οι «νονοί» της FIFA όσο και ο Νέλσον Μαντέλα, μόλις ανακοινώθηκε ότι το Μουντιάλ του 2010 θα γινόταν στη Νότια Αφρική. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει κοινωνικές τάξεις και κόμματα, και δεν κατόρθωσε να βγαίνει αλώβητο και αθώο στη συνείδηση της κερκίδας παρά τα νταραβέρια του με τον κάθε Κοσκωτά ή με τον κάθε Μπερλουσκόνι. 

Στο ποδόσφαιρο, αποκρυσταλλώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η σχέση του «εγώ» με το «εμείς». Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, ο ατομισμός πληρώνεται. Το άτομο γίνεται χρήσιμο μόνο αν υποτάξει το «εγώ» του στο «εμείς». Στην αντίθετη περίπτωση, είτε γελοιοποιείται είτε χαντακώνει την ομάδα. Αυτό δε σημαίνει ότι το στοιχείο της προσωπικότητας ακυρώνεται στο ποδόσφαιρο. Ίσα ίσα, εδώ ακριβώς έχουμε μια εκπληκτική έκφραση του διαλεκτικού νόμου της «ενότητας και της πάλης των αντιθέτων»: Το στοιχείο της προσωπικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο, είτε ανήκεις στις ποδοσφαιρικές «ιδιοφυΐες» είτε ανήκεις στους «μοιραίους» παίκτες. Μόνο που αυτή η προσωπικότητα, αυτός ο εγωισμός, δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πέρα και έξω από την ομάδα. Για να «τελειοποιηθεί», πρέπει να συνεργαστεί με δέκα ακόμα διαφορετικά «εγώ», να αποδομηθεί, να καταστραφεί για να μπορέσει να πετύχει και να αποθεωθεί. Όπως και στη ζωή.

   Μια τόσο δημοφιλής υπόθεση, όπως το ποδόσφαιρο, δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από εκείνους που θέλουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Εταιρείες, κυβερνήσεις, κοινωνικοί σχηματισμοί προσπαθούν, αξιοποιώντας το μηχανισμό της ταύτισης με την άλφα ή βήτα ποδοσφαιρική ομάδα, σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, να κερδίσουν προσεταιριζόμενοι την «πελατεία» του αθλήματος.

Πρώτον, γιατί οι τεράστιες μάζες των ανθρώπων που παθιάζονται με την μπάλα αποτελούν ταυτόχρονα τεράστιες, και ως εκ τούτου, κερδοφόρες αγορές. Δεύτερον, γιατί σε ένα άθλημα με τέτοια απήχηση η δυνατότητα να επιβάλλεις τη δύναμή σου, τα συμφέροντά σου, να προκαθορίζεις και να ελέγχεις την εξέλιξή του συνιστά ένα παιχνίδι εξουσίας.

Από δω και πέρα είναι που αρχίζει το παιχνίδι να γίνεται σικέ. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο, όσο πιο τερατώδης γίνεται η δύναμη των ισχυρών, τόσο πιο εξόφθαλμο γίνεται το στήσιμο.

   Το ποδόσφαιρο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Ακόμα κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι δε θέλουν να το καταλάβουν, το καταλαβαίνουν οι πολυεθνικές. Αλλιώς, δε θα είχαν ρίξει τα νύχια τους επάνω στο ποδόσφαιρο. Το αντιλαμβάνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που ενσωματώνουν το ποδόσφαιρο στις μπίζνες τους. Το διαπιστώνουν και το εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις, οι μαφιόζοι, οι τζογαδόροι, ο υπόκοσμος και οι VIPs...

   Το ποδόσφαιρο, το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι μια υπόθεση διαπλοκής, οικονομικών συμφερόντων, πολιτικής και ιδεολογικής εκμετάλλευσης.

Το ποδόσφαιρο –ιδιοκτησία πλέον στα χέρια των προυχόντων, που αντιμετωπίζουν τους παρίες των κερκίδων σαν άτομα μειωμένης αντίληψης και σίγουρα μειωμένων κοινωνικών δικαιωμάτων– μετατρέπεται σε ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο «συναίνεσης». Η μπάλα, που παίζεται από τα σοκάκια του βομβαρδισμένου Ιράκ μέχρι τα ιδιωτικά γήπεδα των τραπεζών της Ζυρίχης, το ποδόσφαιρο, αυτός ο σύγχρονος «ναργιλές» αποχαύνωσης και ορόσημο μιας κάποιας ανύπαρκτης αταξικής κοινωνίας, ξαναπαίζει το ρόλο που ήθελαν οι εργοστασιάρχες στην πρώιμη φάση του: Βάλιουμ εκτόνωσης των παθών των πολλών. Νυστέρι λοβοτομής και αποπροσανατολισμού. Ένας τόπος επιβολής –μέσα και έξω από το γήπεδο– της δικτατορίας των «εχόντων και κατεχόντων».

   Σήμερα, την εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, η διαπλοκή του ποδοσφαίρου με τους οικονομικούς άρχοντες έχει πάρει απίθανες διαστάσεις. Έτσι λειτουργεί η «ελεύθερη αγορά». Οτιδήποτε αποτελεί «προϊόν» που μπορεί να πουληθεί στις μάζες το κατακτά. Το αλώνει. Το κουρσεύει. Και μετά το πουλά. Έτσι κερδίζει διπλά. Κερδίζει και ιδεολογικά και οικονομικά.

  Ωστόσο, το ποδόσφαιρο, ως παιχνίδι, δε φταίει τίποτα για όλα αυτά. Οσο κι αν ασφυκτιά από την ποδηγέτησή του από τους κάθε λογής «παράγοντες», θα έχει πάντα για το ανθρώπινο είδος την αξία που του αποδίδει ο Γάλλος συγγραφέας Ζιροντού: «Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ... Όλα τα μεγάλα παιχνίδια του ανθρώπου είναι παιχνίδια με μπάλα... Στη ζωή μας η μπάλα είναι το πράγμα εκείνο που ξεφεύγει ευκολότερα από τους νόμους... Έχει την ιδιότητα κάποιας δύναμης που δεν μπορεί κανένας να τη δαμάσει απόλυτα».

   Ναι λοιπόν! Παρά την καπηλεία που έχει υποστεί, παρά το σφετερισμό του από τους «άμπαλους» του χρήματος, παρά την βρωμιά που κρύβεται πίσω από την βιομηχανία του θεάματος, το ποδόσφαιρο είναι αθώο! Το ποδόσφαιρο δεν φταίει σε τίποτα. Γι’ αυτό το λατρεύουν και θα το λατρεύουν στις φαβέλες.

   Το ποδόσφαιρο είναι αθώο και πάντα μια μπάλα θα φτάνει για να το αποδείξει! Μια μπάλα θα είναι αρκετή για να γίνεται πάλι το ποδόσφαιρο παιχνίδι! Μια μπάλα, μερικά πανιά δεμένα, οτιδήποτε μοιάζει στρογγυλό, είναι αρκετό για να πάρει φωτιά η αλάνα, το σοκάκι, η αυλή, ο δρόμος, για να αντηχήσει η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο: Η γλώσσα του ποδοσφαίρου. Αυτό το παγκόσμιο παιχνίδι είναι παντού, κάθε στιγμή, κάθε μέρα προσιτό σε όλους.

   Πριν χρόνια το πρακτορείο Magnum οργάνωσε μια περίφημη φωτογραφική έκθεση με τίτλο: «Πλανήτης Ποδόσφαιρο». Πράγματι, ζούμε σε έναν πλανήτη όπου: «Σε τόπους πολιτικών κρίσεων, στο πεδίο της μάχης, σε μικροαστικές αυλές, στις άθλιες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, στις ευρωπαϊκές πλαζ, στους κύκλους των λουόμενων ινδουιστών στον Γάγγη, σε πάρκινγκ, σε αυλές ιταλικών μοναστηριών», όπου κι αν ταξιδέψεις συναντάς το ποδόσφαιρο. Το συναντάς «στην παιγνιώδη διάθεση των νεαρών μουσουλμάνων γυναικών που παίζουν ποδόσφαιρο κουκουλωμένες με την μπούρκα, στη στοργή που δείχνει ο ποδοσφαιρόφιλος στο μικρό του γιο (...) στα ξυπόλητα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στο Καμερούν, στη χαρά των νεαρών Ιρλανδών ιερέων που βγάζουν τα ράσα για να παίξουν ποδόσφαιρο» (Γ. Καρουζάκης, «Φωτογραφίες στη γλώσσα του ποδοσφαίρου», Ελευθεροτυπία, 6/10/2004).

 Ναι, το ποδόσφαιρο είναι παντού. Ανήκει σε όλους. Όπως και η ζωή. Κι ας το καρπώνονται οι λίγοι. Όπως και τη ζωή. Η μπάλα μοιάζει με τη ζωή. Εκεί οφείλεται η βασιλεία της. Στην μπάλα (όπως και στη ζωή) που την κλωτσούν οι αεριτζήδες και την λυμαίνονται οι παράγοντες. Που την ξεφουσκώνουν οι μεγιστάνες και το ιερατείο της UEFA και της FIFA. Που της ρουφάνε την ψυχή στήνοντας το παιχνίδι στα μέτρα της διαφημιστικής αρένας και της χρηματιστηριακής φούσκας. Στη μπάλα, σ’ αυτή η «θρησκεία» που όταν ξεχνιέται πως «θεός» της δεν είναι ο εκάστοτε πρόεδρος της εκάστοτε ΠΑΕ τότε… «χάνεται η μπάλα», με οργάνωση, με σχέδιο, με πειθαρχία, με ταλέντο, με κόπο, με ιδρώτα, με αγώνα, όλα είναι πιθανά! Όπως και στη ζωή!

   Η μπάλα, παρά τους βιασμούς που υφίσταται από τους άθλιους διακορευτές της, οι αιώνια ερωτευμένοι με την τέχνη και το πάθος του ποδοσφαίρου ξέρουν ότι συνεχίζει να υπάρχει. Αγνή, ζωντανή, στρογγυλή και απρόβλεπτη. Και ότι μπορεί να καταργήσει κάθε νόμο των πιθανοτήτων. Ξέρουν ότι στη μπάλα όλα μπορούν να συμβούν. Από το να πάρει η Εθνική το κύπελλο στην Πορτογαλία μέχρι να προκριθεί το τελευταίο δευτερόλεπτο στους «16» του Μουντιάλ της Βραζιλίας.

   Στη μπάλα, όπως και στη ζωή, «όλα είναι δυνατά»! Ακόμα και η νίκη επί όσων μαγαρίζουν και τη μπάλα και τη ζωή μας. Αυτό είναι που δεν  κατάλαβε ποτέ ο ¨ποδοσφαιροφάγος» Ουμπέρτο Εκο. Ευτυχώς το κατάλαβαν ο Ρίτσος, ο Χατζιδάκις και ο Αναγνωστάκης, ο Παζολίνι, ο Τσε Γκεβάρα, ο Βιμ Βέντερς, ο Μονταλμπάν και ο Γκαλεάνο. Το κατάλαβε ο Καμί όταν έλεγε πως «όσα έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο».  

   Να γιατί το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι. Η φράση του Γάλλου αναλυτή Κριστιάν Μπρομπερζέ είναι αξεπέραστη: «Ποδόσφαιρο: το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου».

   Ναι, τελικά, το ποδόσφαιρο είναι αθώο. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει το πείραμα: Ας πάρει μια μπάλα κι ας την πετάξει σε οποιονδήποτε πιτσιρικά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη – και αμέσως μετά ας κοιτάξει το παιδί στα ευτυχισμένα του μάτια. Τόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο...

Αν βρίσκεσαι στο δρόμο ή δεν έχεις συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο, αποθήκευσε τους τηλεφωνικούς αριθμούς του enikos.gr και στείλε μας τη φωτογραφία, το βίντεο ή το μήνυμά σου για να καταγγείλλεις, να πεις την άποψή σου ή και για να δείξεις αυτό που θέλεις.

Tηλ. 6944 05 05 05 και 6944 06 06 06

Άλλοι τρόποι επικοινωνίας με το enikos.gr:

 

e-mail: info@enikos.gr

Tηλ: 210 87 88 006-007-008

Fax: 210 87 88 200

Γράψε κι εσύ το δικό σου σχόλιο:

όνομα
e-mail
σχόλιο
 
 
*

To όνομα είναι υποχρεωτικό πεδίο. Το e-mail δεν θα εμφανίζεται.
To σχόλιο σας θα εμφανιστεί στο site με μια μικρή καθυστέρηση.
Η δημοσίευση του σχολίου σας θα ολοκληρωθεί μόλις επιβεβαιώσετε ότι εσείς είστε ο σχολιαστής, μέσα από το email σας.

Σχόλια (37)
  • GeorgeΔευτέρα 30 Ιουνίου 2014, 16:55
    Όπως σε όλα τα άρθρα σου (ακόμα και όταν δεν συμφωνώ) έχεις κάτι που απλά αν κάποιος αρχίσει να σε διαβάζει, δε μπορεί να σταματήσει και να μην μαγευτεί από τον λόγο σου. Σε παραδέχομαι ακόμα για τη διαφορετικότητα του συγκεκριμένου άρθρου και συμφωνώ απόλυτα. Κάποιοι αντιρρησίες από κάτω πάντα θα ψάχνουν για "δύσκολες" λέξεις και θα το παίζουν ευσυνείδητοι και διανοούμενοι πολίτες, αλλά αυτό συμβάινει ούτως η άλλως και στα άρθρα σου που έχουν κατά κύριο λόγο Πολιτικό χαρακτήρα.
    Κατ 'εμέ, αυτοί χάνουν η δεν καταλαβαίνουν (η δεν θέλουν να καταλάβουν εν πάση περιπτώση)
    Και πάλι μπράβο!!
  • Χριστίνα ΤσιτουΣάββατο 28 Ιουνίου 2014, 17:26
    Μπράβο ρε μπογιοπουλε! Εξαιρετική ανάλυση. Διάβασαν τα ματιά μου στις γραμμές σου ο, τι δεν κατάφεραν να πουν τα χείλη μου σε μια αντίστοιχη κουβέντα που είχαμε με το παρέακι σήμερα.
    Γράψε εσύ να εκφράζεσαι και να μας εκφραζεις κι εμάς κι ασε τους οποιους κομπλεξαρισμενους, αυτούς που περιμένουν την εισήγηση για να πάρουν θέση και υπόσταση, να λένε...
  • ΕΛΛΗ Δ.Παρασκευή 27 Ιουνίου 2014, 01:02
    Νικο μου πραγματικα η φωνη σου ειναι μια οαση γνωσης, οξυδερκειας και ηθους κι ευγνωμονω το Ιντερνετ που μας δινει την ευκαιρια να σε διαβαζουμε.Εδω ομως σε βρισκω λιγακι offside.Θα σε δυσαρεστησω, το ξερω.Δακρυσα κι εγω με τη μυθικη ανατροπη στο '92, γιατι ειναι η μαγεια του αθλητισμου να δινει στιγμιαια αναταση.Αυτο ομως δε με εμποδιζει να ΑΓΑΝΑΚΤΩ με τη μυθοποιηση της "Μπαλας" και φυσικα με το παρελκομενο των με τις υπερογων αμοιβων των αθλητων που τις θεωρω εγκληματικα δυσαναλογες προς την αντικειμενικη τους προσφορα στην κοινωνια.Δεν προκειται μονο για τους κακους "καπιταλιστες και κεφαλαιουχους"της ΕΠΟ , των ΠΑΕ, της FIFA.Δεν προκειται μονο για το "κυκλωμα"που μαστιζει τον ανθλητισμο..Προκειται για κατι πολυ βαθυτερο.Προκειται για μια κοινωνια σε απολυτη κριση αξιων που εχει την ταση να ανυψωνει το ευτελες και να αγνοει το σπουδαιο.Προκειται για μια κοινωνια που δε σεβεται το Δασκαλο, το Γιατρο, τον Επιστημονα , αλλα αποθεωνει τον συνηθως ακαλλιεργητο που κλοτσα μια μπαλα και -συχνα-μοστραρει μοντελες κι ακριβο Lifestyle.(Ιδου το αθλητικο ιδεωδες!!!)Μια κοινωνια που με την παρουσια της στα γηπεδα τροφοδοτει τις αδηφαγες ΠΑΕ που υπαρχουν -ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ- εις βαρος του Δημοσιου και του φτωχοποιημενου λαου.Ποιος μιλησε για τα χρεη τους???Ειναι εποχη να χρηματοδοτειται απο το Δημοσιο γηπεδο για την ΑΕΚ η τον ΠΑΟ οταν ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ???Κι αληθεια.Τουτοι οι ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΙ ποδοσφαιριστες (ποσα παιδια με 3 μεταπτυχιακα κ δουλευουν ανασφαλιστα για 600ευρω...?) θα περιμενουν ΠΡΙΜ για την οποια προκριση τους απο το δυσμοιρο ΦΤΩΧΟ λαο???Τοσο αγαπανε την ..πατριδα??Αυτα τα γκολ πανηγυριζουμε...??Μια κοινωνια, λοιπον, που ξεσηκωνεται και γεμιζει δρομους για ενα γκολ , αλλα δε σκεφταται περαν του προφανους ή αφηνει αδειους τους δρομους οταν ξεπουλιεται το μελλον της, οταν κλεινουν τα νοσοκομεια της , οταν κακοποιουνται αθωοι διαδηλωτες κ παραδιδεται στην εξαθλιωση κ την εθνικη ταπεινωση ειναι βαθυτατα διαβρωμενη, διεφθαρμενη και αξια για καθε ποδηγετηση.Αρτον και θεαματα.Αλλα να θυμασαι.Τα Κολοσσαια συντηρουν τους Καισαρες.Κι εσενα σε ηξερα για "Σπαρτακο", Νικολα...
  • CatoΠαρασκευή 27 Ιουνίου 2014, 00:45
    "...Φώτα μικρά μεγάλα, έργα πορνό και μπάλα για τους φτωχούς...."
    Ευτυχώς η Πατρίς εσώθη.
    Άντε Καληνύχτα μαργαρίτα.
    Και του χρόνου πάλι πασοκ για ακόμα καλύτερες μέρες.
  • ΑθανασίαΠέμπτη 26 Ιουνίου 2014, 10:16
    Πιστεύω πως τα ¨περί δυσκοιλιότητας¨είναι ατυχής ο χαρακτηρισμός, δυστυχώς οι συμπατριώτες μας έχουν πέσει σε κατάθλιψη και δεν μπορούν να νιώσουν την ελαφρότητα, δεν νομίζω όμως μέσα στην μιζέρη ζωή μας πως δεν χαρήκαμε με την νίκη της Εθνικής, έτσι απλά, μάλλον εναντιώνονται στις ¨υπερβολικές´ αντιδράσεις.
  • κοινη λογικηΠέμπτη 26 Ιουνίου 2014, 09:35
    και πριν αλλεκτωρ....βρεθηκε ο ανδρεας να επιβεβαιωσει τα λεγομενα μου! ανδρεα να σου πω κατι αλλα μην σου ξεφυγει, μεταξυ μας, και σε αυτο το κειμενο αυτο που λες κανει, απλα δεν το πηρες χαμπαρι
  • deldioΠέμπτη 26 Ιουνίου 2014, 00:14
    Από τα βλακώδη σχόλια μερικών, το μίσος, την εμπάθεια, τον μισανθρωπισμό και την αγραμματοσύνη που αποπνέουν, εξηγείται για μία ακόμη φορά η άνοδος της Χρυσής Αυγής, το life style του ημιάγριου ημιμαθούς που λανσάρει η τηλεόραση, και εκείνου του Έλληνα που μόνο κριτικάρει χωρίς να έχει θέση ο ίδιος, και πάντοτε του φταίει κάποιος άλλος ακόμα και όταν ο ίδιος δεν ξέρει γιατί. Σήμερα το πρωί από την ΠΑΣΕΒΕ υπήρχε κινητοποίηση σε Εφορία για τα εκκαθαριστικά που παίρνουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες μικροβιοτέχνες και έμποροι, με τα οποία καλούνται να πληρώσουν χιλιάδες ευρώ φόρο εισοδήματος για ανύπαρκτους τζίρους και για άλλα ζητήματα (οφειλές σε ΟΑΕΕ κλπ), καθώς περίπου όλοι πάνε πλέον για "λουκέτο". Στη συγκέντρωση ήταν δεν ήταν 70-80 άτομα και ας αφορούσε το ψωμί τους, δηλ. ζήτημα "ζωής και θανάτου" για όλους. Το προηγούμενο βράδυ όμως, στις 02:00 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, σηκώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι από τον καναπέ σε πολλές πόλεις, φόρεσαν τα ρούχα τους πήραν το αυτοκίνητό τους μέσα στην νύχτα και πήγαν σε πλατείες κορνάροντας για την πρόκριση της Εθνικής Ελλάδος. Γι' αυτό το φαινόμενο προφανώς δεν φταίει το ποδόσφαιρο ούτε ο Σάντος και η Εθνική, κάλλιστα μπορούμε να χαρούμε το ματς και μετά να πανηγυρίσουμε την πρόκριση. Φταίει όμως αυτός ο αδιάφορος και χαζοχαρούμενος παρτάκιας, ο οποίος ενώ το βράδυ πήγε με το αυτοκίνητο π.χ. από το Μαρούσι στην Ομόνοια για να πανηγυρίσει μέχρι τις 04:00 το πρωί, εντούτοις την άλλη μέρα δεν πήγε στην κινητοποίηση των επαγγελματιών και εμπόρων της περιοχής του αλλά συνέχισε να διαμαρτύρεται ανέξοδα μέσα στο μαγαζί του για τη μικρή εμπορική κίνηση, τους φόρους, τα χαράτσια κλπ. Χρειάζεται διάκριση και ιεράρχηση των πραγμάτων, το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αλλά το φαινόμενο π.χ. να βρίζουν την τηλεόραση και τους διάφορους τηλεαστέρες και μεγαλοδημοσιογράφους για τις θέσεις που παίρνουν όλοι εκείνοι που παρακολουθούν τηλεόραση κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, από τις 7 η ώρα το απόγευμα που θα ξυπνήσουν από το μεσημεριανό ύπνο μέχρι τη 01:00 τη νύχτα που θα ξανακοιμηθούν για βράδυ, χωρίς να συμμετέχουν οπουδήποτε, είναι ανώμαλο και παράδοξο.
  • ΛΩΤΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 21:34
    Αναθάρρησε ο έλληνας και πάλι. Η πατρίς αναστήθηκε. Η σκλαβωμένη ελληνική ψυχή, για μια ακόμα φορά απέδειξε το μεγαλείο της. Οι μεγαλεργολάβοι της δυστυχιάς μας θα τρίβουν τα χέρια τους.Το δάσος καίγεται, το πόπολο αναριγεί υπερήφανο. Η ντόπα εθνικής υπερηφάνειας του καρπαζοεισπράκτορα ραγιά, με προκρίσεις και κύπελλα, είναι μια μηχανή πολύ παλιά, από τα χρόνια του Πούσκας και του Άγιαξ. Μόνο που τότε ήταν μάλλον μια χοντροστημένη μηχανή. Μετέπειτα την εξέλιξαν, φτάνοντάς την σε πολύ υψηλά επίπεδα χειραγώγησης. Την εποχή της μεγάλης Ολυμπιάδας της Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη. Εκεί που τα κανάλια προετοίμαζαν την ολυμπιακή μπίζνα επιμελώς και τεχνηέντως ήδη δέκα χρόνια πριν. Και μετά, καπάκι και το euro του 2004. Μεγαλεία για την αδούλωτη κι αθάνατη ελληνική ψυχή. Βέβαια στα πάρτυ των δισεκατομμυρίων, εμείς ήμασταν απόντες. Κατακλύσαμε όμως την Ομόνοια μέσα σ' ένα παραλήρημα εθνικής υπερηφάνειας, κατάλληλο μόνο για συμπλεγματικούς πατριδολάτρες, που ψάχνουν την χαμένη τους εθνική αυτοεκτίμηση σε ολυμπιακά μετάλλια και ποδοσφαιρικά κύπελλα. Και μετά σιωπή. Μετά ήρθε ο λογαριασμός. Αποκλεισμοί για παράνομες ουσίες, ήττες και συντριβές με συνοπτικές διαδικασίες, ενώ παράλληλα άρχιζαν να μας προετοιμάζουν πως και στο οικονομικό επίπεδο τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά, μέχρι τη στιγμή που ήρθε για να διαλέξουμε ανάμεσα στο σοσιαλισμό (χα χα) ή τη βαρβαρότητα. Για να μην τα πολυλογώ, μας πετάξαν κατευθείαν στην βαρβαρότητα, ήρθαν και οι παλιοί καλοί ταγματασφαλίτες από κοντά να κάνουν τη δουλειά του μπράβου για τα μεγάλα αφεντικά, κι έκτοτε ζούμε ένα βαθύ πηχτό σκοτάδι. Όμως όλα αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν. Μαζί με την σταθεροποίηση της οικονομίας, μαζί με την παραμονή της χώρας μας στη ζώνη του ευρώ, να’ σου και πάλι οι πηχυαίοι τίτλοι των τηλεοπτικών ρεπορτάζ του τύπου "είμαστε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου" και ναι, για μια ακόμη φορά όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία του κόσμου έχουν πρώτο θέμα την μικρή μα ηρωική Ελλάδα. Κάνε τον κομπλεξικό να αισθάνεται πως είναι το κέντρο του κόσμου, κι έχεις τον πιο πειθήνιο βλάκα του χεριού σου. Να του κλέβεις τη γη, τη θάλασσα, τον ιδρώτα και το ψωμί του κι αυτός να πανηγυρίζει τραγουδώντας και χοροπηδώντας σα γορίλλας μπροστά στην κάμερα. Ε λοιπόν, πάρ' του κι άλλα. Το σπίτι, τον μισθό, τα δικαιώματά του στη ζωή και την εργασία. Δεν τον νοιάζει. Δίνε του μόνο που και που του καημένου του ουρακοτάγκου μια νίκη σε κάποιο γήπεδο να ντοπάρεται κι αυτός, να νιώθει πως ανήκει σε μια μεγάλη και ένδοξη φυλή, που την δοξάζουν και την εκπροσωπούν επάξια ακριβοπληρωμένοι καριερίστες, που έχουν το προνόμιο κι αυτοί να ανήκουν στην ίδια μεγάλη φυλή με αυτόν.
    Τόσα χρόνια περίμενα τα κουρσάκια απ' τα προάστια να κατακλύσουν τους δρόμους και τις λεωφόρους προς το κέντρο, εκεί που οι βρικόλακες υπαγόρευαν στα εκμισθωμένα τους δουλάκια μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα συμβόλαια θανάτου για μια ολόκληρη χώρα και τους ανθρώπους της. Τελικά όλοι αυτοί κατέβηκαν χθες, κορνάροντας και χαζογελώντας σαν μωρά (βλ. ανόητα) παιδιά (δηλ. χωρίς ίχνος κριτικής- ορθολογικής σκέψης) να γιορτάσουν την εθνική μας Ανάσταση. Καλά κάνανε. Αν κατεβαίνανε τον Φλεβάρη του '12, μπορεί να τρώγανε χημικά και ξύλο. Ενώ χθες, και οι δυνάμεις καταστολής (βλ. τα δικά μας παιδιά) μαζί τους ήτανε και γιορτάζανε αγκαλιασμένοι και γελαστοί. Όλη η Ελλάδα ενωμένη. Όλοι οι έλληνες αδελφωμένοι. Και οι πλούσιοι από πάνω, να κοιτάνε τα ανθρωπάκια χτυπημένα από εθνική ανάταση και να γελάν, ίσως με κάποια συγκατάβαση στο βάθος. Εκτός αν όσοι γκαρίζαν χθες βράδυ ύμνους και παιάνες εθνικούς, δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα επιβίωσης. Οπότε και πάλι καλά κάνανε.
    Δεν ελπίζω ιδιαιτέρως σε δημοσίευση, η ανοχή του ιστολογίου σας στην αντίθετη άποψη συχνά αποδεικνύεται περιορισμένη, όμως η στήλη είναι ένα ισχυρό αντίβαρο. Κι ας μην συμφωνώ με τα σημερινά της γραφόμενα. Ή ίσως ακριβώς γι' αυτό.
  • VagΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 21:33
    @ Για το ποδόσφαιρο

    κάθομαι και σκέφτομαι… τι κριτική να κάνω, με βάση το συγκεκριμένο άρθρο πάντα, σε έναν άνθρωπο όπου εμφανίζεται ως Μαρξιστής – Λενινιστής ( και « φανατισμένος» μάλιστα, αφού δεν είναι και λίγες οι φορές που τον έχουμε δει να τεντώνει το δάχτυλο του, να υψώνει τον τόνο της φωνή του, και να παίρνει την έκφραση του θυμωμένου φωτεινού παντογνώστη «κομμουνιστή», στην τηλεόραση), και παραμονές κατάθεσης του νομοσχεδίου αποκρατικοποίησης της ΔΕΗ, μας κάνει απλά μαθήματα ποδοσφαίρου και « δυσκοιλιότητας» … που εν μέσω απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα ( με πολύ ξύλο ορισμένες φορές από τις κατασταλτικές δυνάμεις), μας κάνει απλά μαθήματα ποδοσφαίρου και « δυσκοιλιότητας»… μήπως να ζητήσουμε και συγνώμη που δεν φωνάξαμε και εμείς «γκολ» με όλη την δύναμη της φωνής μας και δεν πεταχτήκαμε σαν ελατήρια από τις θέσεις μας όταν μπήκαν χθες τα δύο γκολ… «κράξιμο» και μόνο «κράξιμο» λοιπόν, γιατί το έχει παρακαβαλήσει το καλάμι και αυτός, και λαϊκίζει πλέον υπερβολικά και συνεχώς… εμένα με ενδιαφέρει τι κάνει και τι λέει, πάνω σε αυτά που μας λέει πως πρεσβεύει ( και σε κομματικό και σε ιδεολογικό επίπεδο )… τα υπόλοιπα…
  • ΔιαμαντήςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 21:26
    Η ουσία δεν ειναι αν το αθλημα ποδόσφαιρο ειναι αθώο. Το άθλημα άθλημα ειναι και τα αθλήματα ειναι αθώα.

    Η ουσία ειναι αν το ποδόσφαιρο ως εμπόρευμα και ως εργαλείο χρησιμοποιείται με τρόπο τέτοιο που στόχο έχει να αποβλακώνει και να αποπροσανατολίζει.

    Δεν αντιλέγω πως ειναι καταπληκτικό άθλημα, αλλα τότε βγείτε στα γήπεδα και παιξτε, 5χ5, 7χ7 τοπικα πρωταθλήματα ή ότι άλλο θέλετε. Όλη αυτή η δήθεν κουλτούρα της στρογγυλής θέας όμως για μια μπάλα που δεν κλώτσησε κανεις ποτε, (ή έστω ο καθένας μας όταν ήμασταν παιδιά) παρα μόνο 22 εκατομμυριούχοι, είναι τραγική και όποιος την καλλιεργεί φέρει ευθύνη για την κατάντια μας. Καλό θα είναι λοιπόν, να αραίωσουν λίγο τα σχόλια για την αθωότητα του ποδοσφαίρου, γιατι αυτά τπτ αλλο δεν είναι παρα λαϊκισμός. Νομίζεις κανείς πως όταν λέμε οτι "το ποδόσφαιρο βρωμάει", εννοούμε το άθλημα; Μήπως μας περνάτε για ηλιθίους;

    Να αραιώσουν λοιπόν αυτά τα σχόλια και να αντικατασταθούν με άλλα που δείχνουν οτι εκτιμούν τον πολίτη και την άποψή του και που βοηθούν να "εκπαιδευτεί" σε θέματα μειζωνος σημασίας. Θέματα όπως η μήνυση από τον κο Αρτέμη Σώρρα κατά όλων των βουλευτών για την άρνηση ως τώρα του ελέγχου του δημοσίου χρέους. Είτε αυτή ήταν άρνηση ενεργητική είτε παθητική. Γτ και το ΚΚΕ ακόμα που ειναι αντιπολίτευση, έστω, και θέλει το καλό του λαού, γιατί δεν το έκανε ποτέ θέμα στην Βουλή; Άρθρα για την αθωότητα της μπάλας ξέρουμε να γράφουμε. Για την ενοχή των βουλευτών όμως όχι.
  • Α.Τ.1983Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 20:43
    Τι σπουδαίο θέαμα :
    22 μαντράχαλοι να κυνηγούν ένα τόπι.
    Αν δεν υπήρχε όλος αυτός ο μύθος και η καλοστημένη προβολή, αυτό το άθλημα φθάνει στα όρια της ηλιθιότητας.
  • parisΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 20:27
    εξαιρετικο για αλλη μια φορα αρθρο με επιχειρηματολογια αριστη ως προς αυτο που θελει να αναδειξει απλο, κατανοητο με αποδεκτη και την λογικη αλλα και το συναισθημα(για αυτο τα κειμενα του μπογιοπουλου οχι απλα ξεχωριζουν αλλα ειναι οαση στην ερημο της επιφανειας και της ρηχοτητας που επικρατει...)
    Υ.Σ 1 το ποδοσφαιρο μας δειχνει και δινει παραδειγματα στην καθημερινοτητα μας :ομαδικοτητα, συλλογικη προσπαθεια, αγωνα μεχρι το τελος, αναδειξη του εγω μονο μεσα απο το εμεις, αξιοπρεπεια στην ηττα οταν αγωνιζεσαι και τα δινεις ολα αλλα κυρια οτι ολα μπορουν να συμβουν οποιον και οσο δυνατος ειναι αυτος που αντιμετωπιζεις αρκει να το πιστεψεις!
    YΣ2 στο 90, σε κρισιμες στιγμες παιζει ρολο η προσωπικοτητα που θα αναλαβει να οδηγησει τους υπολοιπους...την περιμενουμε...
  • Άρης ΜανουράςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 20:09
    Διάβασα, ξαναδιάβασα, ξαναμαναδιάβασα, επαναμαναξαδιάβασα και ξαναμαναεπαναμαναξαναδιάβασα, κύριε Μπογιόπουλε το νεοφιλελέ σας άρθρο. Δεν πίστευα στα μάτια μου, αλλά ας πούμε πως δεν είναι μάτια αυτά να εμπιστευτείς. Ας εμπιστευτώ τα εντόσθιά μου, τότε, που από την πρώτη ως την τελευταία ανάγνωση αρχίσαν να χορεύουν κάτι μεταξύ τσάρλεστον και ηλεκτροπληξίας. Εμπιστευόμενος τον άτακτο πολυρυθμό αυτόν λοιπόν, ας πω κι εγώ τη μαλακ... συγνώμη, την άποψή μου· την οποία μου πήρε ώρα να γράψω· θέλοντας να είμ' ακριβολόγος· όπως συνηθίζετε να είσαστε και όπως σας αξίζει·· και έχοντας σε ξεχωριστή καρτέλα το άρθρο σας, να το διαβάζω και να γράφω, , να μην μιλάω "άμπαλα". Η οποία γνώμη μου, μ' αυτά και μ' αυτά, είν' η εξής (ετοιμαστείτε για σεντόνι και αράχτε με τόπι Adidas στα χέρια, να χαλαρώσετε περισσότερο).

    Το να επικροτείτε και εξυμνείτε το ποδόσφαιρο, κ. Μπογιόπουλε, ειδικά την παρούσα τη στιγμή που σκοτώνονται, εκτοπίζονται, καταστέλλονται και εξαθλιώνονται υπερπληθέστατες μάζες στη Βραζιλία, ειδικά εσείς, εκ των πλέον αγωνιστικών και συνειδητοποιημένων Αριστερών, ένας από τους ελάχιστους Μεγάλους γνώστες της ιστορίας και της επικαιρότητας του τόπου και του πλανήτη μας, όπως και των αγώνων και του αίματος που έχει χυθεί για την κάθε λογής αφορμή, από τον πόλεμο έως τα τραστ, το να επικροτείτε λοιπόν, κ. Μπογιόπουλε, το ποδόσφαιρο σε μία τέτοια εποχή είναι σχεδόν ίδιο όσο το να επικροτούσατε στο Μεσαίωνα το κυνήγι μαγισσών και τις σταυροφορίες επειδή γενικά ο Θεός είναι καλό πράγμα, είτε τον λένε Ων, είτε τον λένε Φύση, είτε Σύμπαν, είτε Πατούχα είτε οτιδήποτε. Το να βγαίνει ένας απ' τους μέγιστους πνευματικούς αγωνιστές υπέρ των δικαιωμάτων των αδυνάτων και του λαού να προσπαθεί να αποκαταστήσει το ποδόσφαιρο μιλώντας για "διανοουμενίστικους δυσκοίλιους" είναι περίπου ισάξιο με το να υποστήριζε κάποιος στην Πανεργατική του '36 την καταστολή και τις δολοφονίες των απεργών μόνο και μόνο επειδή γενικώς είναι καλό να υπάρχει ησυχία, τάξη και ασφάλεια σ' έναν τόπο. Είμαστε σοβαροί;
    Τόσο αίμα έχει χυθεί και χαθεί χιλιετίες τώρα ολοκληρωτισμού, καταστολής και ταξικής κοινωνίας, τόσες δεκάδες εκατομμύρια έχουν χαθεί ως αντιφρονούντες ή απλώς διαφωνούντες, τόσες αξιοπρέπειες έχουνε καταρρακωθεί για να φτάνουμε σήμερα ενώ γνωρίζουμε πως ανέκαθεν στη Βραζιλία συνέβαιναν αυτά όπως και παντού στον κόσμο, και ενώ γνωρίζουμε πως ξανά το Μουντιάλ βάφει το χορτάρι του με αίμα, παρόλαυτά να υμνούμε το ποδόσφαιρο; Σε άλλες εποχές, περασμένες ή μελλούμενες ίσως· όμως σήμερα; και από έναν Μπογιόπουλο; Είμαστε σοβαροί κ. Μπογιόπουλε;
    Επικαλείστε τον Σανκλ για να τονίσετε την άποψή σας περί ποδοσφαίρου. Την άλλη φορά που θα θέλετε να τονίσετε τα αγαθά του κομμουνισμού επικαλεστείτε τη γνώμη του Λένιν, για τα αγαθά του Ολυμπιακού επικαλεστείτε τον Κόκκαλη και για τα αγαθά της μαγειρικής τον Μαμαλάκη. Επίσης επικαλείστήκατε τον Αλ Πατσίνο με την "έξυπνη" ατάκα του. Από 'ναν άνθρωπο που 'χει μάθει να παραθέτει τις πηγές του με τον πλέον ασύντριπτο τρόπο, η επίκληση του εν λόγω πατσινικού ρηθέντος είναι φθηνότερη κι από τα κολοκύθια τέτοιον καιρό στη λαϊκή. Περιττό δε να σημειωθεί πως Σανκλ και Πατσίνο λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα οπότε έχουμε πλεονασμό, κάτι εντελώς αντίθετο απ' ό, τι συνηθίζετε. Το ότι χάρηκε ακόμη και ο Μέγας Μαντέλα με το Μουντιάλ στη Νότια Αφρική το λέτε για καλό; γα να καταλάβουμε δηλαδή. Το ότι επικαλείστε το καθαρά εντυπωσιοθηρικό και αερολογικό ρηθέν του Ζιροντού είναι ομοίως άτοπο. Εξίσου άτοπη η κοινοτυπία του κ. Καρουζάκη που μετά παραθέσατε. Επίσης μας παραθέτετε Ρίτσο, Χατζιδάκι, Αναγνωστάκη, Παζολίνι, Τσε Γκεβάρα, Βιμ Βέντερς, Μονταλμπάν Γκαλεάνο, Καμί και Μπρομπερζέ· : εάν σας παρατεθούν ισάριθμοι "ποδοσφαιροφάγοι" τελικά ποιός θα έχει δίκιο; να κάνουμε δυο εντεκάδες ποδοσφαιρομάχοι και ποδοσφαιρολάτρες να παίξουμε ένα φιλικό; τί λέτε;

    Έχετε σ' όλο αυτό το ημισιελώδες-ημιμυελώδες άρθρο σας εξυμνήσει το ποδόσφαιρο σχεδόν όπως ο Θεοδωράκης εξυμνεί το χιπστεριλίκι και "τα παιδιά της διπλανής πόρτας", αναφερόμενος με ρηχότητα (και κατ' ανάγκην) στα εγκλήματα που γίνονται στ' όνομά του ποδοσφαίρου, και με βαθύτητα στις "οικουμενικές" αρετές του. Σας ρίχνω μια πρόταση κι αν θέτε πείτε τη στο ΚΚΕ: ν' αλλάξει το σήμα του από Σφυροδρέπανο σε Μπαλοχόρταρο. Είναι τόση η αγάπη σας για το ποδόσφαιρο που το κόβω να τους το λέτε... Σ' ετούτο λοιπόν το άρθρο αντί να μιλήσετε για τα εγκλήματα που 'χουν γίνει στ' όνομά του σε όλη τη οικουμένη , μιλάτε για το πώς μπορεί αυτό να την ενώσει. Την άλλη φορά που θα πεθάνει, συλληφθεί, χτυπηθεί, απειληθεί διαδηλωτής σε συλλαλητήριο διεκδικώντας το δικαίωμά του στην αξιοπρέπεια, δώστε του μια μπάλα να ενωθεί με τους ανθρώπους γύρω του, να ενωθούν οι διαδηλωτές με τους αστυνομικούς, και όλοι αυτοί με τους βουλευτές, και όλοι αυτοί με την Τρόικα και το ΔΝΤ, και μετά ενωμένοι στην οικουμένη να ζήσουμε πλέον τον κομμουνιστικό παράδεισο, την Ουτοπία που περιγράφηκε τόσο καλά από τον Μαρξ έως και τον Μπογιόπουλο. "Και αμέσως μετά ας μας κοιτάξετε στα ευτυχισμένα μας μάτια..."
    Στα γενέθλιά σας θα σας στείλω τις ματωμένες από τα γκλοπ φανέλες των Βραζιλιάνων παιδιών, μεγάλων, γέρων που υπέστησαν το πογκρόμ της FIFA και της Βραζιλιάνικης κυβέρνησης. Θα σας τις κάνω τις φανέλες τόπι, ένα κόκκινο όχι "σαν το αίμα" αλλά "από το αίμα" τόπι, ένα κόκκινο σαν τον κομμουνισμό τόπι, ένα τόπι να το κλωτσήσετε όσο γουστάρετε, κατά ως μ' αυτό σας το άρθρο κλωτσάτε τα μούτρα των Βραζιλιάνων που αυτή τη στιγμή ματώνουνε από αστυνομικούς και Μπογιόπουλους. Κλωτσήστε αυτά τα μούτρα, κλωτσήστε αυτό το τόπι, και "ενωθείτε με την οικουμένη" και τα "ευτυχισμένα της μάτια"· και ας χαθούν ζωές, και ας χαθεί η ζωή·· εξάλλου, όπως είπατε δια στόματος Πατσίνο, "Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο".

    Με [παρόλαυτά (αφού αδυνατώ να διαγράψω έναν Μπογιόπουλο για ένα και μόνο αυτογκολ)] απεριόριστη εκτίμηση,

    ένας "διανοουμενίστικος" "δυσκοίλιος" όλο "βαρύγδουπη" "ευφυΐα" στην "ανάλυσή" του, και η οποία "έγινε σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο".
  • MumblesΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 19:47
    Οι 3 τελευταίες παράγραφοι θα μου μείνουν για πολύ καιρό. Μπορεί να μην ανήκουμε στον ίδιο ιδεολογικό χώρο αλλά ρε Μπογιόπουλε, τα κείμενά σου τα γουστάρω τόσο πολύ, ακόμα και αν διαφωνώ με αυτά.
  • ΒαγγέληςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 19:21
    Ναι ρε Νίκο! Έτσι είναι! Κι όπως είπε ο Τσε: "Δεν είναι απλά ένα παιχνίδι: είναι ένα όπλο της επανάστασης". Και τα όπλα, δεν τα αφήνεις στους εχθρούς.
  • ΓιάννηςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 19:01
    Δεν είμαι κομμουνιστής αλλά διαβάζω κάθε μέρα τα άρθρα σου και πραγματικά το σημερινό χρειαζόταν όσο τίποτα άλλο.Μας έφαγαν με τη μιζέρια τους αναρχικοί και κάποιοι αριστεροί σύντροφοι όχι βέβαια επειδή δε σώθηκε η Ελλάδα από το Μνημόνιο ή επειδή η αστυνομία της Βραζιλίας αντιμετωπίζει διαδηλώσεις και απεργίες με βιαιότητα αλλά επειδή το στομάχι τους δεν αντέχει να βλέπει γαλανόλευκη να ανεμίζει.Όλα τα άλλα είναι η μάσκα που όποτε αρθρώνουν δημόσιο λόγο τη φοράνε και όποτε είναι ανάμεσα σε δικούς τους τη βγάζουν.
  • NikosΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 18:54
    Γιώργο είσαι τοσο αντί ΚΚΕ που γίνεσαι και άστοχος ο ριζοσπάστης ειναι πρωινή εφημερίδα το παιχνίδι τελείωσε μετά τη μια το βράδυ δεν ήταν απλα εφικτό...μπες λίγο στο πορταλ διάβασε λίγο ενικο να δεις το τηλεγράφημα του Κουτσούμπα μην βιάζεσαι και κανείς αστοχίες άστοχε Ε άστοχε ... Ζητά λίγο νερό απο τον επόπτη σου και κατάπιε δεν ειναι τίποτα απο τη ζέστη ειναι...
  • farosΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 18:35
    Ένα είναι σίγουρο.

    Αυτό που είπε στις δηλώσεις του ο μεγάλος πρωταγωνιστής του ματς, ο Σαμαράς.

    - Ευκαιρία, να χαμογελάσουν ΚΑΙ λίγο οι Έλληνες ...

    Έτσι, ΑΚΡΙ ΒΩΣ είναι !
  • ΓιώργοςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 18:17
    Όλες οι εφημερίδες σήμερα είχαν στην πρώτη σελίδα αφιέρωμα για τη νίκη της εθνικής εκτός ... από το ριζοσπάστη !!!
  • Για το ποδόσφαιροΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 18:15
    @Vag Κάποιοι αναγνώστες παρακάτω καταθέτουν άποψη και κάνουν κριτική πάνω στο άρθρο, σε κάποια σημεία τους συμφωνώ σε κάποια άλλα διαφωνώ.
    Εσύ δεν το κάνεις. Εσύ κράζεις. Επιβεβαιώνεις την δυσκοιλιότητα σου.
    Πρέπει να ξαναδιαβάσεις το άρθρο γιατί είσαι off. Στο λέει κιόλας ότι επειδή είναι εμπορευματοποιημένο το ποδόσφαιρο η κοινωνία δεν το χαίρεται όπως πρέπει. Να κάνεις κριτική στο ότι το θέμα έχει μεγαλύτερες διαστάσεις να το καταλάβω, αλλά αυτό που κάνεις εσύ είναι να βγάλεις τα απωθημένα σου στον Μπογιόπουλο, λες και φταίει αυτός για την κατάσταση που βιώνεις εσύ και πολλοί από εμάς σήμερα.
  • Σταμάτης γ. Βακαλόπουλος-ΣάμοςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 18:14
    Άν, και δεν είμαι ποδοσφαιρόφιλος, έπαιξα κάποτε σαν παιδί με τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου, μέσα σε αλλώνια...εκεί που ο αλλωνιστής-γεωργός-
    αλλώνιζε τα στάχυα του..και το απόγευμα μετατρέπονταν σε γήπεδο...--
    μέ μιά μπάλα από κουρέλια, παίζαμε με τα παιδιά της ηλικίας μου... [[και ένοιωσα την μεγαλύτερη χαρά όταν η μακαρίτισα η μάνα μου- μου αγόρασε μια μπάλα.. όταν πήγαμε στην Αθήνα να βγάλω- τις αμυγδαλές μου..]] Ξανάπαιξα σε μια μικρή ομάδα της Γερμανίας, - όταν είδε ο προπονητής ότι ήμουν πολύ γρήγορος..... Πράγματι το ποδόσφαιρο είναι το πρώτο που παίζεται συλλογικά, - και συντροφικά...μοιράζεσαι και τη χαρά και τη λύπη- από την έκβαση του αγώνα, και του αποτελέσματος......

    Στα χέρια αυτών που ξέρουν να εκμεταλλεύονται τη ζωή των ανθρώπων-
    και τον ιδρώτα τους, ξέρουν να απευθύνονται στις μάζες, και ότι ωραίο- υπάρχει, το βρωμίζουν, για το κέρδος.. Και το ποδόσφαιρο δεν θα το άφηναν έξω, απο τα ενδιαφεροντά τους, - και από την εκμεταλλευσή του......
    Και πετυχαίνουν πέρα από τα οικονομικά οφέλη να αποπροσανατολίζουν-
    και με έντεχνο τρόπο να καθηλώνουν εκατομμύρια κόσμο στίς κερκίδες..--
    που αυτός ο κόσμος, που μπορεί να χαίρετε, η, , να λυπάτε.... Αλλά, την άλλη μέρα, θα βρεθεί μπροστά στους ίδιους ανθρώπους, -
    που εμπορεύονται το ποδόσφαιρο...να εμπορεύονται την υπεραξία- της εργασίας του...Μακάρι!-αυτός ο κόσμος να έβαζε στο γήπεδο-
    της πάλης, και συλλογικά! να έδινε ένα γερό ''ξύλο''-σε αυτούς- που του κλέβουν τη ζωή... και του τσαλαπατούν όνειρα...
  • γιαννης κοκκινοςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 18:00
    Υπεροχο αρθρο, υπόδειγμα διαλεκτικης σκεψης! Οσο για τους δυσκοίλιους από τα "αριστερα", που τοσο ευστοχα ηδη από την αρχη του αρθρου επισημανε την αντιδραση τους ο Νικος, θα τους προετρεπα να διαβασουν το αρθρο άλλη μια φορα, πιο προσεχτικα και χωρις προκαταληψη. Ισως θα ηταν χρησιμο αν αφιερωναν λιγο χρονο να διαβασουν το βιβλιο του Νικου και του Δημητρη Μηλακα για το ποδοσφαιρο ωστε να κατανοησουν καλυτερα τις αποψεις του για το θεμα.
  • VagΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 16:35
    αυτές τις σαχλαμάρες γράφεται κύριε Μπογιόπουλε ορισμένες φορές, και δικαιώνεται αυτούς όπου έκοψαν την στήλη σας από τον Ριζοσπάστη. ωραίο το ποδόσφαιρο οι πανηγυρισμοί κτλ ακόμα και στο γήπεδο δεν λέω, όμως πολλοί σαν και εμένα, τα κόψαμε όλα αυτά λόγο κόστους ( εάν σκεφτούμε πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στα μαύρα σκοτάδια γιατί δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν την ΔΕΗ ) ξαφνικά, χωρίς να το επιθυμούμε, και άντε τώρα να βρούμε το κουράγιο για να φωνάξουμε «Γκόοοολ» . γκολ λοιπόν με άδειες τσέπες σε Ελλάδα και Βραζιλία… που θα μας πείτε και «δυσκοίλιους» κιόλας, επειδή δεν χοροπηδάμε σαν τα κατσίκια από την χαρά μας, με δευτερεύοντα ( για την ζωή ) πράγματα …
  • ΑνδρέαςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 16:10
    Υπέροχο μυαλό-Υπέροχη σκέψη.
  • iliasΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 14:56
    Κι αναρωτιόμουνα: Τι "στράβωσε" και διώξανε τον τύπο από τον Περισσό; Θεωρητικα, έλεγα, θάχει κρατήσει κάποιο ίχνος κριτικής σκέψης. Κάποια δυνατότητα να συνθέτει ανάλυση και συναίσθημα. Κάποια υποψία, πως δεν χωράνε όλα στο μαρξιστικό κρεβάτι του Προκρούστη. Κάποια διάθεση να συναντηθεί με τον διαφορετικό, τον διαφωνούντα συμπατριώτη, τον κοινό μέσο Έλληνα. Ίσως, σκέφτηκα, να του πέφτει κομμάτι πικρό το όπιο της θρησκείας των προλεταρίων. Διάβασα το κείμενο και μονολογώ: Δίκιο είχα!
  • Κίμων ΚλωνάρηςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 14:46
    Προς Νίκο Μπογιόπουλο

    Σχόλιο για το «Γκόοοολ»

    Να με συμπαθάς αλλά νομίζω ότι μοιάζει να ισχυρίζεσαι πως σε κάθε περίπτωση το φλερτ από μόνο του είναι το πιο αγνό παιχνίδι, απλά στα καμπαρέ που το εκμεταλλεύονται οι νταβατζήδες, αυτοί είναι που βεβηλώνουν ...την αγνή πρόθεση κοριτσιών και θαμώνων.
    Είδες στα γήπεδα τούς παίκτες των ισχυρών ομάδων τι θρασείς απαιτήσεις έχουν από τη διαιτησία; Άκουσες τον φίλαθλο τού «αιώνιου αντιπάλου» που στο ντέρμπυ ζητά «Νίκη με ένα γκολ και καλύτερα να είναι πέτσινο, για να πονάει περισσότερο;»
    Ίσως λοιπόν μακραίνει τής σωφροσύνης η θέση ότι μπορεί να μένει «αγνό», οτιδήποτε σε αμείβει για να προσφέρεις αυτό που από φυσικό ή κοινωνικό ένστικτο θέλεις να το κάνεις ούτως ή άλλως (τέχνη, αθλητικός ανταγωνισμός, κοινωνικοί αγώνες)
    Χθες δεν κέρδισε το «παιχνίδι», μα οι επαγγελματίες μιας λαϊκής διασκέδασης. Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο;
  • Κυριάκος ΠαπαδόπουλοςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 14:25
    Κατά την γνώμη μου, ο κ. Μπογιόπουλος συγκρίνει τα δυναμιτάκια με τα οποία παίζαμε σαν άταχτα παιδιά, εκείνα τα πολύ μικρά που τα πουλούσαν στα καρναβάλια, με τις πυρηνικές κεφαλές των υπερδυνάμεων. Η σύγκριση ενός παιδιού που κλωτσάει το τόπι, με ένα μουντιάλ, είναι τόσο ατυχής, όσο και η επιχειρηματολογία του άρθρου. Επίκληση στην ``αυθεντία''. Είπε ο τάδε κάτι για το ποδόσφαιρο, άρα εμείς οι μικροί ας το βουλώσουμε, χωρίς ωστόσο να αναλύεται γιατί ρε διάολε είναι τόσο σημαντικό αυτό το πετσί. Και γιατί είναι σημαντικό να συσπειρώνεται για μαλακίες ο πλανήτης, ενώ αποκεφαλίζονται εκατοντάδες στο Ιράκ (φερειπείν), από φρενοβλαβείς Ισλαμιστές, και να μην κινείται ούτε τρίχα. Και το σεξ είναι σημαντικό στην ζωή των ανθρώπων, εξ απαρχής του ανθρώπινου γένους, αλλά συμφωνεί ο κ. Μπογιόπουλος με τον τρόπο που έχει διαστρεβλωθεί η εικόνα του, μέσα στον κόσμο των υπερεθνικών εταιριών;!
  • ΤιμολέωνΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 13:42
    Παρ' όλη την σωστή διαλεκτική ανάλυση της ομαδικότητας του ποδοσφαίρου και την σύγκρισή του με τη ζωή, τελικά καταλήγει στο τελείως αντιδιαλεκτικό συμπέρασμα του διαχωρισμού ποδόσφαιρο - κοινωνία, όπου το άθλημα λειτουργεί αυτόνομα και αναγορεύεται σε κάτι ακόμα πιο σπουδαίο κι από την ίδια τη ζωή (Αλ Πατσίνο). Και όμως, ούτε στις αλάνες το ποδόσφαιρο λειτουργεί έξω από τους κανόνες της κοινωνίας. Όλοι μας ξέρουμε περιπτώσεις όπου ένα παιδάκι παίρνει τη μπάλα ΤΟΥ και φεύγει επειδή δεν συμφωνεί με τις επιλογές των συμπαικτών του.
    Το ερώτημα τελικά είναι: γιατί πρέπει να πανηγυρίσουμε για το Γκοοοολ της Εθνικής μας; Πώς αυτό εντάσσεται στη γενικότερη κοινωνική διαδικασία; Αν αυτό μπορούσε να διοχετευτεί στην επίρρωση της εθνικής αντίστασης απέναντι στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης, αν βρισκόταν έστω και ένας διεθνής ποδοσφαιριστής να πει: ''για το λαό της Ελλάδας ρε γαμώτο'', αν έδινε την αμοιβή του στις καθαρίστριες που αγωνίζονται, τότε ο αγώνας της Εθνικής θα ήταν στην ίδια πορεία με τον αγώνα του λαού απέναντι στους ξένους και ντόπιους επικυρίαρχους. Έτσι όμως όπως υπάρχει σήμερα το μόνο που καταφέρνει είναι να εκτονώνει τον πόνο και την αγανάκτηση του λαού, σύμφωνα με το 'άρτος και θεάματα', ενώ με την ''απολιτίκ'' ποδοσφαιρόπλαστη εθνική υπερηφάνεια θρέφει τον χουλιγκανισμό που διοχετεύει ανεγκέφαλη αλητεία στα ναζιστικά μορφώματα τύπου ΧΑ σε μας ή 'δεξιού τομέα' στην Ουκρανία. Πρέπει να σκεφτούμε καλύτερα κ. Μπογιόπουλε αν πρέπει να πανηγυρίσουμε.
  • ανώνυμοςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 13:22
    Κ. Μπογιόπουλε το ποδόσφαιρο που παίζεται στις αλάνες και στις γειτονιές σε όλο τον κόσμο είναι όντως αθώο, αυθόρμητο και επαναστατικό. Το "παιχνίδι" του ποδοσφαίρου, ωστόσο, που διεξάγεται εντός και εκτός γηπέδων είναι εγκληματικό και καθόλου ανατρεπτικό. Το αντίθετο, εξυπηρετεί και συντηρεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσω περαιτέρω τον μηχανισμό λειτουργίας του "επιχειρηματικού" ποδοσφαίρου.Τον έχετε αναλύσει θαυμάσια και στο άρθρο σας. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι βροντοφωνάζοντας γκοοοοοοολ συναινούμε χωρίς σε όρους στην ελεύθερη αγορά και εμπορευματοποίηση τόσο του ποδοσφαίρου όσο της ανθρώπινης ζωής και αφήνουμε τον καπιταλισμό να σκοράρει μία ακόμη φορά. Είναι καιρός να παίξουμε εμείς "μπάλα"...
  • bonbonΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 13:10
    Πολύ ωραίο τη σημερινό σου άρθρο σ. Μπογιόπουλε, αναγκαίο ξεκόλλημα από την καθημερινή ρουτίνα της πολιτικής. Πιστεύω όμως ότι πρέπει να δώσουμε την κύρια διάσταση του ποδοσφαίρου με την οποία δεν ασχολήθηκες.
    Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι δεξιοτεχνίας με τη μπάλα, ατομικό ή ομαδικό. Χωρίς την ύπαρξη του αντιπάλου επί του οποίου επιδιώκεται η επικράτηση, στερείται νοήματος. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι η νίκη και η ικανοποίηση που αυτή προσφέρει δικαιολογεί ενίοτε όλα τα μέσα, από την αξιοποίηση μιας εσφαλμένης απόφασης του διαιτητή, μέχρι το δάγκωμα του αντιπάλου στις τραβηγμένες περιπτώσεις. Και δεν είδα να μας πείραξε ούτε εμάς το αμφιλεγόμενο πέναλτι που κέρδισε ο Σαμαράς, ούτε τους Ουρουγουανούς η ανθρωποφαγική διάθεση του Σουάρεζ, αλλά χαρήκαμε αμφότεροι την πρόκριση στον επόμενο γύρο. Όπως θα έκαναν εξάλλου κι οι αντίπαλοι μας.
    Βασική επιδίωξη λοιπόν του ποδοσφαίρου, είναι η επικράτηση της ομάδας επί του αντιπάλου σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, ακόμα και γειτονιάς επί της άλλης. Που εκδηλώνεται με τον εθνικό ή το συλλογικό ύμνο και τα συνθήματα, με την υπερηφάνεια στη νίκη και την ταπείνωση στην ήττα. Είναι δηλαδή μίμηση πολέμου χωρίς όπλα, εκπλήρωση και επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσω της υπαγωγής της σε συλλογικότητα κοινών επιδιώξεων και ιδανικών. Το ποδόσφαιρο τελικά υπερβαίνει πέραν πολλών άλλων και το Μαρξισμό και τις απόψεις περί πλασματικότητας της έννοιας του έθνους. Όπως πιστοποιείται καθημερινά από το πάθος που άδονται οι εθνικοί ύμνοι, τις βαμμένες φάτσες των οπαδών και τις παθιασμένες εκδηλώσεις τους. Κι από το γεγονός ότι τα ευτυχισμένα μάτια του παιδιού που θα πάρει τη μπάλα, θα γελάσουν ή θα κλάψουν ανάλογα με το αν νικήσει η ομάδα του.
  • OrgothΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 12:52
    Κύριε Μπογιόπουλε

    Την ίδια άφεση αμαρτιών μπορεί να την επικαλεστεί και Χριστιανός ιεροκύρηκας και ο ισλαμιστής βομβιστής. Τι φταίει άλλωστε η θρησκεία αν η πολιτική ελίτ χειραγωγεί τις μάζες μέσω αυτού; Ρηχή ανάλυση σας.
  • Κοινη λογικηΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 11:27
    Ναι, τελικά, το ποδόσφαιρο είναι αθώο. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει το πείραμα: Ας πάρει μια μπάλα κι ας την πετάξει σε οποιονδήποτε πιτσιρικά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη – και αμέσως μετά ας κοιτάξει το παιδί στα ευτυχισμένα του μάτια. Τόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο...

    ισως θα ηταν το μοναδικο που θα επρεπε να γραψεις.....αλλα ακομα και με ολα τα παραπανω παλι θα υπαρξουν ανεγκεφαλοι...ευχαριστω για την ομορφη πρωινη εικονα
  • ΆνδρέαςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 11:12
    Έπρεπε να πάμε στους 16 του mundial για να γράψει κάτι λογικό ο Μπογιόπουλος. Από αύριο πάλι στον προσηλυτισμό να μαζέψουμε "πιστούς".
  • Γιάννης ΠαγώνηςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 11:00
    Αγαπητέ κύριε Μπουγιόπουλε,
    Είναι η πρώτη φορά που γράφω σχόλιο για οποιοδήποτε λόγο στο διαδίκτυο. Αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω για να σε ευχαριστήσω για την ανάλυση σου. Αν και δεν είμαι ποδοσφερόφιλος και πάντα έλεγα οτι το ποδόσφαιρο ειναι ένα παιχνίδι με 22 τρελούς που κηνυγούν ένα πανί με το άρθρο σου μου άλλαξες τα παντα στο μυαλό και στην ψυχή. Σε ευχαριστώ
  • ανώνυμοςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 10:52
    Κ. Μπογιόπουλε το ποδόσφαιρο που παίζεται στις αλάνες και στις γειτονιές σε όλο τον κόσμο είναι όντως αθώο, αυθόρμητο και επαναστατικό. Το "παιχνίδι" του ποδοσφαίρου, ωστόσο, που διεξάγεται εντός και εκτός γηπέδων είναι εγκληματικό και καθόλου ανατρεπτικό. Το αντίθετο, εξυπηρετεί και συντηρεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσω περαιτέρω τον μηχανισμό λειτουργίας του "επιχειρηματικού" ποδοσφαίρου.Τον έχετε αναλύσει θαυμάσια και στο άρθρο σας. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι βροντοφωνάζοντας γκοοοοοοολ συναινούμε χωρίς σε όρους στην ελεύθερη αγορά και εμπορευματοποίηση τόσο του ποδοσφαίρου όσο της ανθρώπινης ζωής και αφήνουμε τον καπιταλισμό να σκοράρει μία ακόμη φορά. Είναι καιρός να παίξουμε εμείς "μπάλα"...
  • ΓιώργοςΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 10:48
    Εξαιρετικό άρθρο.
  • RITA GΤετάρτη 25 Ιουνίου 2014, 10:27
    Nίκο μου χάρηκα πολύ και το σημερινό σου άρθρο , όμως με συγκίνησε μίλησε στην καρδιά μου η τελευταία παράγραφος, νάσε καλά!

  • Αθήνα8°CΥψηλή:12°C
    Χαμηλή:7°C
  • Θεσ/νίκη4°CΥψηλή:5°C
    Χαμηλή:0°C
  • Πάτρα10°CΥψηλή:8°C
    Χαμηλή:3°C
  • Ηράκλειο16°CΥψηλή:16°C
    Χαμηλή:9°C
  • Λάρισα3°CΥψηλή:5°C
    Χαμηλή:1°C