Τους 18 έφτασαν οι νεκροί μεταξύ των μεταναστών που προσπάθησαν να εισέλθουν χθες Πέμπτη στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα στη Βόρεια Αφρική, ανακοίνωσε σήμερα εκπρόσωπος του ισπανικού υπουργείου Εσωτερικών. Η ισπανική κρατική τηλεόραση TVE μετέδωσε ότι 2.000 με 3.000 άνθρωποι πέρασαν στη Θέουτα χθες από το Μαρόκο και η κυβέρνηση της Ισπανίας ανακοίνωσε την ανάπτυξη μονάδων του στρατού για να συνδράμουν την αστυνομία.
Η Θέουτα και η Μελίγια είναι τα μοναδικά χερσαία σύνορα της ΕΕ με την Αφρική. Και στους δύο θύλακες παρατηρούνται κατά διαστήματα μαζικές εισροές ή απόπειρες εισόδου μεταναστών.
Όλα άλλαξαν μέσα σε λίγες ώρες
Μέσα σε λίγες μόλις ώρες, από το μεσημέρι έως τις 4 το απόγευμα, ο ισπανικός θύλακας της Θέουτα μεταμορφώθηκε. Οι ήσυχοι δρόμοι γέμισαν με ξυπόλητους νέους, η σκιά των δημόσιων πάρκων μετατράπηκε σε υπαίθριους χώρους προσωρινής διαμονής και οι παραλίες, όπου μέχρι πρότινος κυριαρχούσαν οι λουόμενοι και οι ομπρέλες, κατακλύστηκαν από μετανάστες που προσπαθούσαν να δροσιστούν στη θάλασσα. Η Θέουτα δεν ήταν πλέον η ίδια πόλη.
Μέσα σε μία μόνο ημέρα, χιλιάδες μετανάστες πέρασαν από το Μαρόκο, είτε κολυμπώντας στα ανοιχτά είτε παρακάμπτοντας τον κυματοθραύστη που σηματοδοτεί τα σύνορα της Ισπανίας. Η αιφνίδια αυτή άφιξη ανέτρεψε την καθημερινότητα της πόλης και δημιούργησε μια τεράστια πρόκληση για τις αρχές, μόλις δύο ημέρες πριν από την έναρξη του καλοκαιρινού φεστιβάλ της. Οι οδηγοί ταξί μιλούσαν για «εισβολή», οι ανθρωπιστικές οργανώσεις για «ανθρωπιστική κρίση», ενώ οι τοπικοί πολιτικοί, που κλήθηκαν να διαχειριστούν την κατάσταση, τη χαρακτήριζαν «εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης».
Η πόλη των περίπου 84.000 κατοίκων, με δήμαρχο τον Χουάν Χεσούς Βίβας του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (PP), είναι συνηθισμένη στις αφίξεις μεταναστών. Μαζί με τη Μελίγια αποτελεί έναν από τους δύο ισπανικούς θύλακες που συνορεύουν με το Μαρόκο. Ωστόσο, όπως αναφέρει η El Pais, όσα συνέβησαν την Πέμπτη ήταν τόσο πρωτοφανή, ώστε οι κάτοικοι παρακολουθούσαν αδιάκοπα τις εξελίξεις από τις τηλεοπτικές τους οθόνες.
Χιλιάδες άνθρωποι, σαν να είχε αδειάσει ολόκληρο ποδοσφαιρικό στάδιο στον αγωνιστικό χώρο μετά από έναν θρίαμβο, έφταναν στην ακτή μούσκεμα από το θαλασσινό νερό, φωνάζοντας και ζητωκραυγάζοντας για την Ισπανία. Στη συνέχεια διασκορπίζονταν προς κάθε κατεύθυνση, τρέχοντας στους δρόμους χωρίς να υπολογίζουν την κυκλοφορία, χάνοντας τις σαγιονάρες τους, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο και φιλώντας το πρώτο κομμάτι ισπανικού εδάφους που έβρισκαν μπροστά τους.
Οι άνδρες της Ισπανικής Πολιτοφυλακής (Guardia Civil), που βρίσκονταν στα σύνορα, δεν είχαν άλλη επιλογή από το να παραμερίσουν και να αφήσουν το ανθρώπινο κύμα να περάσει.
Το μεγαλύτερο μέρος του πλήθους αποτελούνταν από νέους άνδρες και γυναίκες, όμως υπήρχαν και οικογένειες με παιδιά, οι οποίες εκμεταλλεύτηκαν τις ευνοϊκές συνθήκες για να περάσουν τα σύνορα. Η ανάσυρση τουλάχιστον 18 σορών από τη θάλασσα αποκάλυπτε τη σκοτεινή πλευρά της τραγωδίας. Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, θα επισκεφθεί τη Θέουτα σήμερα.
«Μαρόκο όχι. Μαρόκο όχι, σας παρακαλώ!»
Πριν από τη μαζική άφιξη, το πρωινό είχε κυλήσει όπως και τις προηγούμενες ημέρες. Νεαροί άνδρες, μόνοι ή σε μικρές ομάδες, έφταναν στις παραλίες επιπλέοντας πάνω σε φουσκωτές σαμπρέλες, ώσπου ο αριθμός τους αυξήθηκε σε εκατοντάδες. Καθώς πλησίαζαν στην ακτή, τα μικρά κεφάλια που διακρίνονταν από μακριά στη θάλασσα αποκτούσαν μορφή, μέχρι που πατούσαν στην άμμο, όπου τους περίμεναν άνδρες της Πολιτοφυλακής.
«Μαρόκο όχι. Μαρόκο όχι, σας παρακαλώ!», παρακαλούσαν τους αστυνομικούς.
«Όχι Μαρόκο, μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να σας γυρίσουμε στο Μαρόκο. Ελάτε, περάστε», τους απαντούσαν οι αστυνομικοί.
Πολλοί όμως είχαν ζήσει ξανά την ίδια εμπειρία και είχαν στο παρελθόν επαναπροωθηθεί. Η θέα μιας στολής ήταν αρκετή για να τους κάνει να τραπούν σε φυγή. Κάποιοι κατέφευγαν σε σκηνές που θύμιζαν ποδοσφαιρικό αγώνα: έπεφταν εξαντλημένοι στην άμμο ή γονάτιζαν εκλιπαρώντας.
«Δουλειά, δουλειά. Δεν έχω πατέρα, δεν έχω μητέρα», φώναζαν.
Για ακόμη μία φορά, οι αστυνομικοί, παρακινούμενοι από ανθρωπιστικά αισθήματα, προσπαθούσαν να τους καθησυχάσουν ότι δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν. Ωστόσο, δεν διέθεταν διερμηνείς για να επικοινωνήσουν μαζί τους. Εθελοντές ανέλαβαν να μεταφράσουν, ενώ παράλληλα μοίραζαν στους νεοαφιχθέντες νερό και σάντουιτς.
Μόλις πατούσαν στην ακτή, έβγαζαν από τις αδιάβροχες πλαστικές θήκες τα κινητά τηλέφωνά τους, τα οποία είχαν προστατεύσει κατά τη διάρκεια της επικίνδυνης διάβασης. Οι περισσότεροι είχαν κρατήσει κρυφά τα σχέδιά τους από τις οικογένειές τους, χωρίς να αποκαλύψουν ότι θα περνούσαν ώρες μέσα στη θάλασσα πάνω σε μια σαμπρέλα, μέσα στη νύχτα. Όταν τελικά τηλεφωνούσαν για να πουν ότι τα κατάφεραν, ότι «ο Θεός ήταν μαζί τους», οι συγγενείς τους, αιφνιδιασμένοι, ξεσπούσαν σε κλάματα.
Ανάμεσα στους πιο θαρραλέους, αλλά και τους πιο χαρούμενους, ήταν ο 12χρονος Χάμσα Σλιμάν, ο οποίος έφτασε στην παραλία Ταραχάλ. Δεν χρειαζόταν να ρωτήσει κανείς αν ήταν ανήλικος. Αγκαλιάστηκε με τους φίλους του που είχαν κάνει μαζί του τη διάβαση και στη συνέχεια τηλεφώνησε στον πατέρα του, ο οποίος δεν γνώριζε τίποτα για το ταξίδι. Ο πατέρας του έκλαιγε στην άλλη άκρη της οθόνης.
Ακόμη τρέμοντας από το κρύο, ο μικρός ρωτούσε όποιον μιλούσε αραβικά πότε θα μπορούσε να ταξιδέψει στην ηπειρωτική Ισπανία. Είχε έρθει, εξήγησε, για να βοηθήσει τη μητέρα του από την Ισπανία. Ακολούθησαν κι άλλες αγκαλιές.
«Κοιτάξτε αυτούς τους νέους που φτάνουν. Τι ντροπή για μια χώρα να διώχνει έτσι τη νεολαία της», φώναξε ένας άνδρας από το μπαλκόνι του, με θέα την παραλία, πετώντας το στεγνό του μπλουζάκι στους νεοαφιχθέντες, ώστε να σκουπίσουν το θαλασσινό νερό από τα κινητά τους τηλέφωνα.
