Αν ο σύντροφός σας ήταν άπιστος αλλά σας παρείχε τα πάντα, θα ήσασταν διατεθειμένοι να εγκαταλείψετε τη σταθερότητα και την άνεση; Μια 31χρονη γυναίκα βρίσκεται σε αυτή ακριβώς τη δύσκολη θέση.
Είναι με τον 34χρονο σύζυγό της τα τελευταία επτά χρόνια, και παντρεύτηκαν μετά από μόλις οκτώ μήνες σχέσης — μια απόφαση που τότε έμοιαζε τολμηρή και παθιασμένη, αλλά σήμερα δοκιμάζεται σοβαρά.
Η ίδια λέει πως μόνο τα τρία από τα επτά χρόνια της σχέσης τους ήταν πραγματικά καλά, ενώ τα υπόλοιπα ήταν, όπως τα περιγράφει, αρκετά δύσκολα.
“Με απατά τα περισσότερα χρόνια της σχέσης μας”
Για τέσσερα χρόνια της κοινής τους ζωής, ο σύζυγός της την απατούσε συστηματικά. Εκείνος ισχυρίζεται πως δεν υπήρξε ποτέ σωματική απιστία, όμως παραδέχεται ότι έστελνε μηνύματα σε άλλες γυναίκες, είχε ενεργά προφίλ σε εφαρμογές γνωριμιών και υποσχόταν σε άλλες κοπέλες ότι θα τις φροντίζει — την ώρα που εκείνη ήταν έγκυος.
Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, καλούσε γυναίκες στο σπίτι τους όσο εκείνη ήταν στον γιατρό.
Όπως λέει η ίδια, οι εγκυμοσύνες της ήταν ιδιαίτερα δύσκολες, εξαιτίας αυτών των συμπεριφορών. Παρότι ο σύζυγός της ποτέ δεν της φώναξε ούτε φέρθηκε με επιθετικότητα, δείχνει ελάχιστο έως καθόλου συναίσθημα.
Επιπλέον, εκδηλώνει τρυφερότητα μόνο όταν θέλει κάτι από εκείνη, γεγονός που την έχει οδηγήσει σε έντονη συναισθηματική φθορά.
“Δεν τολμάω να τον εγκαταλείψω”
Λοιπόν, γιατί εκείνη μένει με έναν άντρα που την απατά; Η απάντηση, όπως λέει η ίδια, είναι ότι εκείνη και τα παιδιά της έχουν κυριολεκτικά ό,τι θα μπορούσαν να θελήσουν ή να χρειαστούν.
«Πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία και έχουν την καλύτερη εκπαίδευση που μπορούν να λάβουν.
Έχουμε κάνει τα καλύτερα ταξίδια. Επίσης, επειδή δεν χρειάζεται να δουλεύω, δεν είναι μισογύνης ούτε περιμένει να έχω ένα πεντακάθαρο σπίτι και το φαγητό έτοιμο μόλις μπαίνει από την πόρτα», εξηγεί.
“Μένω γιατί έτσι με βολεύει”
«Παίρνω ό,τι θέλω, ποτέ δεν μου λέει όχι. Πάνω απ’ όλα, θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν με τους δύο γονείς κάτω από την ίδια στέγη. Ποτέ δεν τσακωνόμαστε μπροστά τους και δεν θα μιλήσω ποτέ άσχημα για τον πατέρα τους. Γιατί ναι, μπορεί να είναι κακός σύντροφος, αλλά δεν είναι κακός πατέρας.»
«Και ναι, έχω τα δικά μου χρήματα και τον δικό μου λογαριασμό, στον οποίο μεταφέρονται 3.500 ευρώ κάθε δύο εβδομάδες (από τον δικό του), ενώ έχω και πρόσβαση στον βασικό λογαριασμό. Έτσι έχω συγκεντρώσει ένα καλό ποσό και μπορώ να φύγω όποτε θέλω. Μένω γιατί είναι βολικό.»
Όπως λέει, όταν ο σύζυγός της υποψιάζεται ότι δεν είναι ευτυχισμένη, κάνει τα πάντα για να τη «κερδίσει» ξανά. Της αγοράζει λουλούδια, τη βομβαρδίζει με αγάπη και της κάνει ακριβά δώρα, παρόλο που εκείνη του ξεκαθαρίζει ότι τίποτα από αυτά δεν λύνει το πρόβλημα.
Έχει ήδη μιλήσει μαζί του για τις ανησυχίες και τις απογοητεύσεις της, και εκείνος ορκίζεται ότι θα αλλάξει, όμως στην πράξη τίποτα δεν αλλάζει.
Με τον καιρό, εκείνη έχει χάσει τα συναισθήματά της για εκείνον.
Σε αυτό το σημείο, λέει πως δεν τον αγαπά πια. Πλέον τον βλέπει περισσότερο σαν έναν «φίλο με προνόμια».
Παρότι, όπως παραδέχεται, έχει καταφέρει να τον συγχωρέσει για όσα της έχει κάνει, δεν πρόκειται —όπως λέει— να τα ξεχάσει.
«Παραμένω ακόμα εδώ και ζω μαζί του επειδή κάνει τη ζωή μας άνετη και ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να προσφέρω μόνη μου αυτόν τον τρόπο ζωής στα παιδιά μου», πρόσθεσε η ίδια.
«Τώρα τα πηγαίνουμε καλά – όσο αυτό είναι δυνατό, κάνουμε πλάκα μεταξύ μας και φυσικά περνάμε χρόνο μαζί ως οικογένεια. Έχουμε μάλιστα και μια πολύ καλή προσωπική ζωή (παραδόξως), αλλά δεν είμαι πλέον ερωτευμένη μαζί του».
Η ίδια μένει με την απορία αν είναι “κακή” που παραμένει σε αυτόν τον γάμο και αναρωτιέται μήπως αυτό την κάνει προικοθήρα.
Η απάντηση είναι απλή: Αν είναι άνετη και αυτό το μοντέλο ζωής, γιατί να φύγει; Ο καθένας έχει διαφορετικές επιλογές και προτεραιότητες.
Αν τα παιδιά της είναι ευτυχισμένα και ο σύζυγός της είναι καλός πατέρας, τότε ίσως να μην είναι προβληματική η απόφασή της να μην χωρίσει.
