Ανατριχιαστικές είναι οι μαρτυρίες κατοίκων των Πετραλώνων για την κατάρρευση της πολυκατοικίας. Παράλληλα οργή προκαλεί μία φράση που φέρεται να είπε ένας από τους μηχανικούς σε μία ένοικο της πολυκατοικίας, πριν αυτή καταρρεύσει «σαν χάρτινος πύργος».
Η Νεκταρία Βικάτου, κόρη ενοίκου της πολυκατοικίας, μίλησε στο Mega και ανέφερε ότι η επέμβαση της μητέρας της αποδείχθηκε σωτήρια. «Η μητέρα μου, η οποία έμενε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας που χτίστηκε το 1974, γύρω στις 9 με 10 το πρωί, άκουσε κάποια τριξίματα μεταξύ του σαλονιού και της μεσοτοιχίας. Στη δεξιά πλευρά της πολυκατοικίας γίνονταν εργασίες. Υπήρχε ένα διώροφο κτίριο και μία αποθήκη που είχε δοθεί με αντιπαροχή και είχε γκρεμιστεί το τελευταίο διάστημα, προκειμένου να ανεγερθεί μία νέα πολυκατοικία. Σήμερα γινόταν η τελική εκσκαφή. Έσκαβαν και από χθες (29/6/2026) και όπως μας είπαν οι ένοικοι, ο θόρυβος ήταν πολύ έντονος.
Σήμερα το πρωί, λοιπόν, η μητέρα μου άκουσε τριξίματα, σαν να ξεκολλάει κάτι. Βγήκε έξω και είδε μία τεράστια ρωγμή. Ταυτόχρονα πήραμε τηλέφωνο τη δική μας πολιτικό μηχανικό, η οποία είναι συνεργάτιδά μας. Η μητέρα μου της είπε ότι είδε τη ρωγμή και μέσα στην επόμενη ώρα η μηχανικός ήρθε στο σημείο» ανέφερε χαρακτηριστικά
«Και η Πίζα γέρνει αλλά δεν πέφτει»
Και συνέχισε: «Κατέβηκαν κάτω και τους ενημέρωσαν ότι το κτίριο είχε πάρει κλίση 5% και μέσα σε μία ώρα η κλίση είχε φτάσει στο 15%. Κάποιος ρώτησε τους πολιτικούς μηχανικούς: “Γέρνει η πολυκατοικία;” και ένας από αυτούς απάντησε: “Και η Πίζα γέρνει, αλλά δεν πέφτει”. Αυτό μου μεταφέρθηκε, ότι ειπώθηκε από μηχανικό, του νέου κτιρίου που βρισκόταν υπό ανέγερση».
«Η μητέρα μου με την πολιτικό μηχανικό εκκένωσαν το κτ;oριο»
«Η δική μας μηχανικός πήρε αμέσως την πρωτοβουλία να εκκενώσει ολόκληρη την τετραώροφη πολυκατοικία, όπου μένουν, περίπου δέκα άνθρωποι. Πήγαινε πόρτα-πόρτα, χτυπούσε κουδούνια και ενημέρωνε τον κόσμο να βγει έξω. Ειπώθηκε ότι δεν έπρεπε να μπει κανείς μέσα με αυτή τη ρωγμή. Κάποιοι μπήκαν, με δική τους ευθύνη. Λίγο αργότερα η μητέρα μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: “Δεν έχουμε σπίτι”.
Η μητέρα μου καθόταν έξω από το σπίτι και είδε την πολυκατοικία να καταρρέει. Είδε να χάνονται όλες οι αναμνήσεις της, η ζωή της, το σπίτι που είχε χτίσει ο πατέρας μου και μέσα στο οποίο έζησαν για δεκαετίες. Ευτυχώς, η φοιτήτρια που είχε επισκεφθεί τη γυναίκα του τρίτου ορόφου, είχε φύγει εγκαίρως. Το μόνο που δεν έχουμε βρει είναι το σκυλάκι. Ευτυχώς δεν θρηνήσαμε ανθρώπινα θύματα. Θέλω μόνο να υπάρχει φύλαξη, μέχρι να μπορέσουν οι άνθρωποι να πάρουν ό,τι έχει απομείνει» ανέφερε ακόμη η κα. Βικάτου.
«Θέλω μια φωτογραφία από τα παιδικά μου χρόνια»
«Εγώ θέλω μία φωτογραφία του μπαμπά μου, μία φωτογραφία από τα παιδικά μας χρόνια. Η μαμά μου βγήκε από το σπίτι μόνο με το κινητό της και τα ρούχα που φορούσε» κατέληξε.
