Η Τίνα Μεσσαροπούλου ύστερα από δύο μήνες, επέστρεψε σήμερα το πρωί (15/6) στο Happy Day, καθώς η περιπέτεια υγείας του συζύγου της, Γιώργου Μυλωνάκη, είχε αίσιο τέλος και χθες ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ πήρε εξιτήριο από το κέντρο αποκατάστασης.
Μιλώντας για την αγάπη και τη στήριξη που έλαβε από τον κόσμο, η Τίνα Μεσσαροπούλου είπε στην Σταματίνα Τσιμτσιλή ότι «αυτό ήταν το συγκινητικό αυτής της υπόθεσης. Παιδιά δεν το είχα φανταστεί ποτέ στη ζωή μου, πόσοι άνθρωποι θα βρεθούν δίπλα μας. Καλά, δεν το συζητάω για το εδώ, είναι πέρα από κάθε φαντασία. Άλλοι ερχόντουσαν κάθε μέρα, άλλοι με βάρδιες…».
«Το θέμα είναι ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Πολλές φορές εγώ η ίδια δεν συνειδητοποιούσα πόσο δύσκολα ήταν. Απλά πρέπει να σου πω κάτι εντυπωσιακό, εγώ από την πρώτη στιγμή που έμπαινα μέσα στην εντατική, και έμπαινα πολύ συχνά μέσα στην εντατική, ποτέ δεν αισθανόμουν στεναχώρια, δεν αισθανόμουν θλίψη. Παρά το γεγονός ότι οι γιατροί μου είχαν πει ότι για να πάρεις το παραμικρό ψήγμα ελπίδας, θα πρέπει πρώτα να περάσουν 20 μέρες, εγώ έμπαινα μέσα και ήμουν σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά. Το πίστευα! Μάλιστα έλεγα στον αδελφό μου, που μπαίναμε μαζί, ότι: “Εγώ δεν αισθάνομαι ότι κάτι κακό θα συμβεί. Είναι φυσιολογικό; Αρχίζω και τα χάνω; Είμαι καλά; Κάτι μου συμβαίνει;”. Μου απαντούσε: “Αλήθεια, πίστεψέ με, αισθάνομαι και εγώ ακριβώς το ίδιο”», εξομολογήθηκε στη συνέχεια.
«Η ανθρωπιά και το φιλότιμο του Έλληνα, είτε γιατρού είτε νοσηλευτή, δεν υπάρχει πουθενά»
Η Τίνα Μεσσαροπούλου θέλησε να ευχαριστήσει και το ανθρώπινο δυναμικό του Ευαγγελισμού, αναφέροντας ότι: «Θέλω πέρα από όλα τα άλλα, να ευχαριστήσω πάρα πολύ, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, αλήθεια το λέω, όλους τους γιατρούς στον Ευαγγελισμό και τις νοσηλεύτριες. Το αισθάνομαι, πραγματικά το λέω, γιατί όπως μου φέρθηκαν αυτοί οι άνθρωποι… Και δεν ήταν κάτι το οποίο, είχαμε μία ευνοϊκή μεταχείριση. Επειδή έτυχε 26 ημέρες να βρεθώ μέσα, και να έρθω σε επαφή με πάρα πολλούς ανθρώπους.
Εγώ την έβγαζα απ’ έξω, πήγαινα 8:00 και έφευγα 23:00. Πολλές φορές αναγκαζόμουν να φεύγω νωρίτερα, γιατί υπήρχαν άνθρωποι που κάθονταν μαζί μου, φίλοι μας, συνεργάτες του Γιώργου, και έπρεπε να φύγω γιατί είχαν οικογένειες και αισθανόμουν πάρα πολύ άσχημα. Γιατί έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι να πάνε στις οικογένειές τους και στα σπίτια τους. Δεν μπορούσαν να κάθονται και αυτοί μαζί μου, εγώ δεν είχα τίποτα να κάνω…».
«Πριν φύγουμε για τη Γερμανία είχε ξυπνήσει. Στη Γερμανία πήγαμε για ένα κομμάτι της αποκατάστασης εκεί, και τελικά επειδή τα πράγματα εξελίχθηκαν πάρα πολύ καλά, και νομίζω ότι δεν είχε και κάτι άλλο να μας προσφέρει η Γερμανία, αποφασίσαμε να έρθουμε στην Ελλάδα» πρόσθεσε.
«Όπου εδώ νομίζω ότι έγινε εξαιρετική δουλειά! Κάποιοι με ρωτάνε πού στη Γερμανία και απαντώ ότι “δεν έχει καμία σημασία το πού στη Γερμανία, να σας πω το πού στην Ελλάδα”… Παιδιά σαν την Ελλάδα πουθενά! Μπορεί να υπολειπόμαστε σε διάφορα πράγματα, εννοώ σε προσωπικό, αλλά η ανθρωπιά που βλέπεις και το φιλότιμο του Έλληνα, είτε γιατρού είτε νοσηλευτή, δεν υπάρχει πουθενά», τόνισε.
