• Αθήνα26°CΥψηλή:29°C
    Χαμηλή:23°C
  • Θεσ/νίκη25°CΥψηλή:30°C
    Χαμηλή:21°C
  • Πάτρα26°CΥψηλή:29°C
    Χαμηλή:22°C
  • Ηράκλειο26°CΥψηλή:29°C
    Χαμηλή:22°C
  • Λάρισα22°CΥψηλή:33°C
    Χαμηλή:19°C
Γιακουμάτος: Θα παραταθεί η προστασία της πρώτης κατοικίας

    «Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις»!

    Πρώτη καταχώρηση: 22/10/2013 - 09:00

    Τελευταία δημοσίευση: 22/10/2013 20:25Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

    «Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις»!

     

     

    Τους λες ότι τα ναζιστικά αποβράσματα – εκείνα που αν ήταν λίγο «σοβαρότερα» θα τα έκαναν κυβερνητικούς εταίρους (!) - έχουν βγει στους δρόμους και δολοφονούν. Κι εκείνοι σου απαντούν: Ναι, αλλά και οι άλλοι διαδηλώνουν και παρακωλύουν την κυκλοφορία…

     

    Τους λες ότι η ανοχή τους συνιστά εκτροφείο Ταγμάτων Εφόδου μαχαιροβγαλτών κι εκείνοι απαντούν:  Ναι, αλλά και οι άλλοι «διασαλεύουν τη νομιμότητα» διότι… απεργούν!

     

    Τους λες ότι «ο νόμος και η τάξη» τους ισοδυναμεί με βιασμό μιας ολόκληρης κοινωνίας και μάλιστα με βιασμό που συντελείται την ίδια στιγμή που η κοινωνία βουλιάζει κάπου ανάμεσα στην φτωχοποίηση, στην καταστροφή, στην κατάθλιψη και στην αυτοκτονία. Κι εκείνοι σου απαντούν: Ναι, αλλά και οι άλλοι πετούν γιαούρτια…

     

    Οι αρχιτέκτονες της θεωρίας των «δυο άκρων» δεν είναι βέβαια τόσο αφελείς ώστε να μην αντιλαμβάνονται το άτοπο οποιουδήποτε συσχετισμού ανάμεσα στον  τάχα μου «αντισυστημικό»  φασίστα δολοφόνο και στον απεργό. Γνωρίζουν την συκοφαντία και την αθλιότητα που διαπράττουν κάνοντας τέτοιους συσχετισμούς. Ποντάρουν, όμως, σε εκείνα τα δύο άκρα που, ταυτόχρονα με τον κνούτο, τα αξιοποιεί μονίμως ο γκαιμπελισμός για να κατισχύσει: Την βλακεία και την αμάθεια. 


    Ως εκ τούτου φτάνουν στο σημείο να βαφτίζουν σύμβολο της βίας το… γιαούρτωμα ή τη μούντζα. Απορούμε πως και δεν έχουν συλλάβει ακόμα τον… Σαββόπουλο, που από τη δεκαετία του ’70 τραγουδάει στον «πονηρό πολιτευτή»:

     

    «Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις/
    εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις/
    παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα/
    απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα».




    Ας δοκιμάσουμε, όμως, να μιλήσουμε στους κατηγόρους που λένε ότι «καταγγέλλουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» ακολουθώντας τη δική τους λογική που (καμώνονται ότι) δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη βούρτσα από τη μούντζα.

     

    Ρωτάμε τις αθώες ψυχές τους:

    • Να σου έχουν λεηλατήσει το μισθό.
    • Να σου έχουν στερήσει τη σύνταξη.
    • Να σου λένε ότι η ανεργία σου δεν είναι δυστυχία, αλλά κάτι σαν εκδρομή στο λούνα παρκ της «εργασιακής εφεδρείας», της «διαθεσιμότητας» και της «κινητικότητας».
    • Να σου λένε ότι στόχος τους είναι στην οικογένειά σου να υπάρχει... ένας εργαζόμενος και τελικά να μην υπάρχει ούτε ο ένας.
    • Να σου λένε ότι δίπλα στα υπόλοιπα έξοδα για τη «Δημόσια και Δωρεάν» Παιδεία θα πρέπει να πληρώσεις και για τα... βιβλία - φωτοτυπίες των παιδιών.
    • Να σου δίνουν τα ψίχουλα των 300, των 400, των 500 ευρώ για μηνιάτικο και να σου ζητάνε - γι' αυτά τα ψίχουλα - να πληρώσεις φόρο εισοδήματος.
    • Να σου κόβουν το μεροκάματο στο μισό και ταυτόχρονα να σου έχουν διπλασιάσει τις τιμές στο ρεύμα, στα καύσιμα, στα τρόφιμα με απανωτές αυξήσεις στους έμμεσους φόρους. Να έχει εκδώσει η ΔΕΗ το 2010 (πριν από τα μνημόνια) 1,16 εκατομμύρια (!) διαταγές διακοπής ρεύματος κι αυτοί να έρχονται να σου επιβάλουν από πάνω και χαράτσι με συνέπεια στην Ελλάδα των «φώτων του πολιτισμού», μετά το χαράτσι, η ΔΕΗ, κάθε μέρα που περνάει, να κόβει το ρεύμα σε 1.000 οικογένειες και επιχειρήσεις.
    • Να σου λένε ότι θα βγάλουν στον πλειστηριασμό το σπίτι που στο έχουν φορολογήσει χίλιες φορές, που το πληρώνεις τοκογλυφικά στην τράπεζα μια ζωή και που ζεις με την ελπίδα ότι κάποτε θα το ξεχρεώσουν τα... παιδιά σου.
    • Να σε υποχρεώνουν να ζεις εσύ, τα παιδιά σου και οι γέροντες γονείς σου στο κρύο και στη νύχτα χωρίς ρεύμα και πετρέλαιο θέρμανσης.

    Αλήθεια, οι κάθε λογής ευαίσθητοι της «δημοκρατίας», οι πάσης φύσεως εισαγγελείς που βαφτίζουν «βία» τις λαϊκές διαμαρτυρίες, αυτοί που «καταγγέλλουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» (συνεπώς είναι ειδικοί να ξεχωρίσουν τι είναι βία), τι έχουν να πουν:

     

    Αυτά είναι ή δεν είναι «βία»;

    Να απειλείς τον χρεοκοπημένο, τον απολυμένο, τον άνεργο, τον κατεστραμμένο, τον λεηλατημένο (αυτόν που εσύ λεηλάτησες) με αφανισμό, εκδίδοντας από πάνω και χοτζέτια με οδηγίες «καλής συμπεριφοράς»

    αυτό είναι ή δεν είναι «βία»;

    Προφανώς, είναι περισσότερο από «βία». Είναι «πόλεμος». Αυτή τη λέξη, άλλωστε, χρησιμοποιούν οι… πολέμαρχοι «σωτήρες» μας εδώ και τρία χρόνια. Η χώρα, μας λένε, βρίσκεται σε «πόλεμο». 

    «Πόλεμος», πράγματι.

     

    Μόνο που σ' αυτόν τον «πόλεμο» το θύμα είναι ο «εσωτερικός εχθρός»: Ο λαός! Πρόκειται για εκείνον τον ανελέητο και αμείλικτο ταξικό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει ενάντια στο λαό οι «φίλοι του λαού».

     

    Αλλά όπως συμβαίνει σε κάθε πόλεμο έτσι και σε αυτόν το ιστορικό δίλημμα που τίθεται στο λαό είναι ένα:

    'Η θα διαλέξει τις «αλυσίδες» του,  θα υποκύψει στη βία που του ασκούν οι «σωτήρες» του και θα αποδεχτεί τον αφανισμό του, ή θα σπάσει τις αλυσίδες. Θα τις σπάσει! Ακόμα κι αν τον κατηγορήσουν ότι είναι «βίαιο» πράγμα να σπάει τις αλυσίδες του. Οι οποίες – παρεμπιπτόντως – με μούντζες δεν σπάνε.  

    Παρένθεση: 

    Δηλώνουμε προς τον κ.Δένδια, τον κ.Γεωργιάδη, την κυρία Σώτη Τριανταφύλλου και λοιπούς «Ιαβέρηδες»:

     

    Απεταξάμην το γιαούρτωμα! Και όχι για λόγους καθωσπρεπισμού. Ούτε μόνο διότι οι «γιαουρτωμένοι» βγαίνουν, ενίοτε, κι από πάνω. Ο λόγος είναι ότι τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα οικονομικά προβλήματα είναι από εκείνα τα σύνθετα ζητήματα που δεν λύθηκαν ποτέ και πουθενά ούτε με το «γιαούρτωμα» ούτε με τη «μούντζα». Όταν το συναίσθημα να θέλεις να βγάλεις το «άχτι» σου υπερισχύει ως αντίδραση, όταν υπερκαλύπτει την ανάγκη της συνειδητοποίησης ότι πρέπει να αγωνιστείς, με επιμονή και αποφασιστικότητα, τότε το δικαίωμα να διεκδικήσεις το δίκιο σου μπορεί να υποβιβαστεί σε «γινάτι» που η ικανοποίηση του είναι πάντα εφήμερη. Και ατελέσφορη. Έχει αποδειχτεί πως όταν τα χέρια με τα απλωμένα δάκτυλα δεν κάνουν όλη την κίνηση, όταν τα δάκτυλα δηλαδή δεν κλείνουν για να μετατραπούν τα χέρια σε γροθιές, σε χιλιάδες και εκατομμύρια γροθιές, τότε η πολιτική που βιάζει, που εκβιάζει και βασανίζει μένει στο απυρόβλητο. Και τότε το «γιαούρτι» και η «μούντζα» γυρίζουν πίσω. Ενίοτε μετατρέπονται και σε μπούμερανγκ.

     

    Συνεπώς, η άποψη του Αριστοτέλη στα «Ηθικά Νικομάχεια» αξίζει πάντα της προσοχής μας:

    «Ο καθένας - έλεγε - μπορεί να θυμώσει. Αυτό είναι εύκολο. Αλλά, το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και τη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με τον σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο».

    (Κλείνει η παρένθεση).

     

    email: mpog@enikos.gr

     

     

     

    εκτύπωση

    Αν βρίσκεσαι στο δρόμο ή δεν έχεις συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο, αποθήκευσε τους τηλεφωνικούς αριθμούς του enikos.gr και στείλε μας τη φωτογραφία, το βίντεο ή το μήνυμά σου για να καταγγείλλεις, να πεις την άποψή σου ή και για να δείξεις αυτό που θέλεις.

    Tηλ. 6944 05 05 05 και 6944 06 06 06

    Άλλοι τρόποι επικοινωνίας με το enikos.gr:

     

    e-mail: info@enikos.gr

    Tηλ: 210 87 88 006-007-008

    Fax: 210 87 88 200

    Γράψε κι εσύ το δικό σου σχόλιο:

    όνομα
    e-mail
    σχόλιο
     
    *

    To όνομα είναι υποχρεωτικό πεδίο. Το e-mail δεν θα εμφανίζεται.
    To σχόλιο σας θα εμφανιστεί στο site με μια μικρή καθυστέρηση.
    Η δημοσίευση του σχολίου σας θα ολοκληρωθεί μόλις επιβεβαιώσετε ότι εσείς είστε ο σχολιαστής, μέσα από το email σας.

    Σχόλια (28)
    • ΒλαδίμηροςΤετάρτη 5 Μαρτίου 2014, 20:22
      Αρκετά με τους τραμπούκους και τους θεωρητικούς τους! Όλα αυτά είναι καθαρός - ξεκάθαρος φασισμός!
    • ΒαγγέληςΠαρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013, 13:50
      Νίκο μου σ΄ευχαριστώ, νάσαι πάντα καλά γιατί εκτός από τα κείμενα σου με το τραγούδι, τον πολιτευτή, μου έφτιαξες τη διάθεση. Ευχαριστώ και τον κύριο Σαβόπουλο για αυτά που μας χάρισε, νάναι πάντα καλά...
      Τώρα για το φίλο τον Βουκολο-Αιγοτρόφο, έχεις δίκιο μα μη χάνεις το θάρρος σου γιατί είμαστε πολλοί που δεν θέλουμε ...να μας τραβάνε πλέον από το πόδι βαθιά μέσα στο χώμα...καταλάβαμε, γίναμε λίγο σοφότεροι!
      Τα γράφει ο Νίκος, να τα λέμε και 'μεις, να φωνάξουμε τον Αλέκο, τον Παναγιώτη, άλλους από δεξιά κι αριστερά και σιγά-σιγά να δημιουργήσουμε όλοι μαζί αυτό που πρέπει και μας αξίζει. Αυτό που αξίζει στο λαό μας και ταιριάζει στην Ιστορία μας.
      Όσο για αυτούς που ...απλώνουν τον τραχανά, ας τους αφήσουμε στην ησυχία τους ...να διώχνουν και τις μύγες! Μόνο γι αυτό είναι ικανοί...
    • ΓιαννηςΤετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, 10:59
      Πολύ μεγάλη βία.Μας έφεραν σε σημείο που με μεγάλη χαρά θα τούς θάβαμε.Ξέρεις τι ειναι να ταξιδευεις μια ζωή, με τόσους κυνδίνους και να μετράς πότε θα πάρεις σύνταξη για να ζήσεις κοντά στην οικογενειά σου και τα λαμόγια παχύδερμα να κυκλοφορούν με αυτοκίνητο θωρακισμενο 750.000 € καί τους ποιό ταλεποριμενους επαγγελματίες Α'πλοίαρχος και μηχανικούς που οι μηνιαίες κρατήσεις περίπου ήταν 1500€ Μας κάνανε μείωση πάνω από 50%.με όλα τα έπακόλουθα ντροπής, ΦΠΑ, ΧΑΡΑΤΣΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΑΝΕΡΓΙΑ, ΦΤΏΧΙΑ, ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ , ΝΤΡΟΠΗ
      ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΘΕΡΜΑΣΙ, καίμαι σκουπίδια στοίς σώμπες και τζάκια στα διαμερίσματα.Σε λίγο δεν θα μπορούμε να αναπνεύσουμυ όπως πέρσι .
      Εφέτος Θά είναι χειρότερα γιατί καμία πολυκατοικία δεν έβαλε πετραίλαιο.
      ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ.ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ.?ΤΟΥΣ ΑΞΊΖΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΠΟΛΥΤΙΣΜΕΝΑ.?Η ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ .? Οπως τον φίλο τους Καντάφι.Πρέπει να σταματήσουμε το ψάρεμα για λίγο και να πάμε για τα αγριογούρουνα.Ειμαστε χίλιοι δεκατρείς , είμαστε όλοι οι αδελφοί, χριστιανοί και μή
    • georgeΤετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, 08:51
      πραγματι δυο ακρα υπαρχουν, αυτοι που παραγουν κ τα παρασιτα που τους εκμεταλευονται....
    • Κ.Χ.Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, 04:55
      Η Ιστορία της Ανδρομάχης

      Ήταν κοντά τέλη της δεκαετίας του 50. Στην μετεμφυλιακή Αθήνα, συσσωρεύονταν με όλο και πιο ταχείς ρυθμούς οι απόκληροι της «άλλης Ελλάδας»… Όπου κι αν στεκόσουν, αν έκανες γύρο τις αισθήσεις σου, έβλεπες από φεγγάρι σε φεγγάρι, μέσα στο σεληνιακό αττικό τοπίο να γεννιέται κι ένας καινούριος οικισμός… Ένα καλυβόσπιτο, σε λίγο δεύτερο, πέμπτο, δέκατο, ένας χωματένιος δρόμος που έπαιρνε το όνομα της καταγωγής του πρώτου μέτοικου… Οδός Ηπείρου, Λέσβου, Νάξου, Σποράδων… Η οικογένεια του πατέρα μου από τους παλιούς… Από την Ερεσό της Λέσβου, όλοι σχεδόν στην Αθήνα από πριν τον πόλεμο, με τα σπίτια και τις φαμίλιες τους… Εννιά αδέλφια εν ζωή, με τα παιδιά και τα εγγγόνια τους έφτασαν κάποια στιγμή να μετράνε 86 νωματαίους… Σπαρμένοι σε όλο το λεκανοπέδιο, στις ονομαστικές γιορτές ξεκινάγαμε εκστρατεία ολόκληρη για μιαν επίσκεψη… Κοντά τους και αρκετοί συχωριανοί και μακρινοί συγγενείς… Και συνέχεια να έρχονται περισσότεροι.
      Ανάμεσα σε αυτούς που ήρθαν μετά τον εμφύλιο, ήταν και η Αντρομάχη… Πάνω από 60 χρόνων τότε, κοντή, ζαρωμένη, διπλωμένη στα δυο όταν περπατούσε… Φαινόταν από μακρυά ότι η κακομοίρα ήταν κάπως σαλεμένη… Λέγανε ότι έτσι γεννήθηκε, έμεινε γεροντοκόρη κι αποσάλεψε… Κάποιοι έκλειναν το μάτι πονηρά και διέδιδαν ότι έφταιγε και μια ερωτική απογοήτευση σαν μεγαλοκοπέλα, αλλά σε αυτό υπήρχαν διαφωνίες… Δεν θυμόνταν αν ήταν ο λεγάμενος κομμουνιστής που τώρα πια ήταν στο παραπέτασμα, ή κάποιος ναυτικός που είχε ξεμείνει στο Κογκό και τον έφαγαν οι μαύροι…
      Η Αντρομάχη λοιπόν ήταν σαλεμένη, μόνη, χωρίς στον ήλιο μοίρα και άστεγη. Όλο της το βιος ήταν κάτι κουρέλια που φορούσε συνέχεια πάνω της χειμώνα καλοκαίρι, και δυο μεγάλες πάνινες τσάντες, όπου βρίσκονταν όλα τα υπάρχοντά της. Ένα δεύτερο ζευγάρι παλιοπάπουτσα, μια κουρελού, δυο κουρέλια που θύμιζαν παλιές σκισμένες πουκαμίσες, ένα ντέτζερη, ένα κατσαρολάκι, ένα κουτάλι και ένα καμινέτο του οινοπνεύματος ένα κουτί σπίρτα και πάντα ένα μπουκάλι μπλε οινόπνευμα του Μονοπωλίου… Μονίμως άπλυτη, βρωμούσε κι έζεχνε από τα δέκα μέτρα, κανείς δεν την πλησίαζε, δυο ξαδέρφες που είχε ούτε που θέλανε να τη δούν, όπου περνούσε οι μεγάλοι την χλεύαζαν και οι μικροί της πετούσαν πέτρες. Έτσι, η Ανδρομάχη γύριζε με τα πόδια όλο το λεκανοπέδιο χωρίς να σταματάει και είχε αποκτήσει και μια συνήθεια… Σε όποια περιοχή βρισκόταν, ήξερε ποιος χωριανός έμενε και πέρναγε από το σπίτι του να πει ένα γεια και να μάθει τα νέα του χωριού… Γιατί, να μην ξεχάσω να σας πω, από κοντά η Αντρομάχη ήταν μια χαρά στα μυαλά της, να μιλήσει με τον καθένα χωρίς πρόβλημα… Και προ παντός, πάντα αξιοπρεπέστατη και περήφανη, δε ζητιάνευε ποτές. Κάποιοι χωριανοί την έβλεπαν και καμώνονταν πως λείπανε όσο εκείνη χτυπούσε την πόρτα. Υπήρχαν όμως και κάποιοι, άλλοι άνθρωποι τότε με άλλο χαρακτήρα, την δέχονταν για λίγο, τα λέγανε, μέχρι που εκείνη σηκωνόταν, τους χαιρέταγε κι έφευγε… Οι γυναίκες, έτρεχαν και της έδιναν διακριτικά από το καθημερινό φαγητό τους κι εκείνη το έπαιρνε και το έβαζε στον μεγάλο ντέντζερη, ευχαριστούσε και ξεκίναγε να πάει σε άλλη γειτονιά. Στο επόμενο σπίτι τα ίδια… η επίσκεψη, το φαγητό, κι αυτό μέσα στον ντέντζερη μαζί με το προηγούμενο κι ας ήταν τελείως αταίριαστο… Στη διαδρομή θα έψαχνε και στους σκουπιδοτενεκέδες κι αν έβρισκε κάτι ενδιαφέρον, θα το έριχνε μαζί με τα άλλα…
      Η Αντρομάχη, όμως δεν ήταν μια απλή κλοσάρ των δρόμων, καθώς κουβαλούσε μια ιδιοτροπία… Ήταν παθολογικά άρρωστη με την …καθαριότητα!!! Δε δεχόταν κανείς να ακουμπήσει επάνω της, ούτε να του δώσει το χέρι, μην κολλήσει μικρόβια! Αμέσως έβγαζε το οινόπνευμα και τριβόταν για μισή ώρα. Της δίνανε ρούχα και τα πέταγε γιατί ήταν φορεμένα… Αν ήθελες να την κάνεις να φύγει αμέσως, αρκεί να έβηχες για λίγο, λέγοντας ότι κρύωσες… Κάποιοι, για να μην μπει στο σπίτι τους, της έλεγαν ότι το μωρό έχει μαγουλάδες… Και το αποκορύφωμα ήταν το φαγητό της… Όταν πεινούσε, καθόταν κάπου, έβαζε μέσα στο μικρό κατσαρολάκι ότι είχε μαζεμένο, ωμό ή μαγειρεμένο, ψωμιά, κοτόπουλο, ξερά φασόλια, φρέσκες ντομάτες, γλυκό, άναβε το καμινέτο και τα έβραζε με λίγο νερό για κάμποση ώρα, να σκοτωθούν τα μικρόβια, και έτσι καφτά όπως ήτανε, τα έτρωγε με το κουτάλι!... Ήταν τέτοια η λόξα της που της έδιναν καυτό φαγητό, κατ’ ευθείαν από το τσουκάλι και δεν το έτρωγε αν πρώτα δεν το έβραζε στο κατσαρολάκι της…
      Την Αντρομάχη, την γνώρισα κοντά στα δώδεκά μου… Η μητέρα μου, νησιώτισα κι αυτή, βασανισμένη αρκετά στη ζωή της, ήξερε να πονάει τον άλλον, και να προσπαθεί να του σταθεί όσο μπορούσε… Πάντα λοιπόν το σπίτι μας ήταν ανοιχτό για την Αντρομάχη… Όλοι μας είχαμε μάθει πώς να της φερόμαστε κι εκείνη το εκτιμούσε και μας αγαπούσε… Κάποιες φορές η μητέρα μου την είχε πείσει και την είχε κάνει μπάνιο, την χτένιζε, της έκοβε τα νύχια, και (με τα χίλια ζόρια) της έπαιρνε τα κουρέλια και τα έπλενε! Μια φορά θυμάμαι είχε μείνει και το βράδυ καθώς έξω έβρεχε και ήταν χειμώνας… Και στο διάστημα αυτό της κάναμε παρέα εγώ και η αδερφή μου και ακούγαμε ιστορίες από την Ερεσό στη γνήσια μυτηλινιά διάλεκτο και πονηρά τραγούδια από το καρναβάλι της Αγιάσου…
      Αλλά όχι μόνο αυτά… Χάρη στην Αντρομάχη, στα δέκα μου άκουσα για πρώτη φορά και απάγγειλα μαζί της το «ερως ανικατε μαχαν, ος εν μαλακαις παρειαις νεανιδος εννυχευεις…» Καθώς και τους πρώτους οκτώ στίχους της Ιλιάδας και της Οδύσσειας στη γλώσσα του Ομήρου!...
      Ήμουν εκτός Ελλάδας όταν γύρω στο 70, έμαθα ότι η Αντρομάχη έφυγε σε βαθειά γεράματα… Μέχρι τότε είχε ζήσει τη ζωή της όπως της ερχόταν καλά, χωρίς παράπονο και χωρίς τύψεις… Και μένα μου έμεινε η μορφή της με τα μαύρα, διπλωμένη στα δυο, να ανακατεύει στο κατσαρολάκι της, ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, σε ένα συνοθύλευμα που δεν έβγαζες άκρη… Κι εμείς να αναρωτιόμαστε: Μα πώς αντέχει και τα ανακατεύει όλα αυτά; Καλά τα φασόλια, αλλά και την πάστα νουγκατίνα μαζί;

      Τώρα βέβαια θα μου πείτε, τι σας τα γράφω σήμερα όλα αυτά… Έχετε δίκιο και να με συμπαθάτε!... Παρασύρθηκα… Διάβασα το (ωχ, αδερφέ μου!...) σχόλιο του τασσος… Ναι… Το διάβασα όλο… Και χωρίς να το καταλάβω μου ήρθε στο νου εκείνο το κατσαρολάκι της Αντρομάχης… Τι να κάνω; Αυθόρμητοι παραλληλισμοί… Και το ερώτημα το ίδιο: Μα πώς μπόρεσε να τα χωρέσει όλα αυτά;
      Αγαπητέ μου τάσσο, νάσαι καλά, και πάντα νάχεις κουράγιο και να φτάσεις έτσι δραστήριος τα χρόνια της Αντρομάχης…
      Σ’ ευχαριστώ…
    • Κωνσταντίνος ΝισυριοςΤετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, 00:02
      Δυστυχως, ανάμεσα στους σύγχρονους Ιαβεριδες βρίσκεται και ο Σαβοπουλος.
      Αυτός, λόγω του δημιουργικού του παρελθόντος, προκαλεί περισσότερη αηδία...
    • bonbonΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 23:24
      Το μήνυμα ελήφθη. Υπάρχει δικαιολογημένη βία και η άσκηση της από την Αριστερά δεν την εντάσσει στα άκρα. Ακραία θεωρείται μόνο η άσκηση της από τη Δεξιά (και δεν εννοώ την πουλημένη Δεξιά των μονοπωλίων) όταν διαμαρτύρεται για την κοινωνική υποβάθμιση του ελληνικού λαού, που δεν έχει μόνο οικονομικά αίτια, όπως κουτοπόνηρα πλασάρει η μαρξιστική ανάλυση, αλλά και εθνικά και πολιτιστικά. Που αλληλοδιαπλέκονται βεβαίως με τα οικονομικά και συμβάλλουν σ αυτά.
      Και για όποιον κάνει το βλάκα, θα θυμίσω ότι η οικονομική κρίση και η ποιοτική υποβάθμιση των γκετοποιημένων περιοχών της Αθήνας είχε αρχίσει πολύ προ της επίσημης κρίσης, με τον οικονομικό τους μαρασμό, εμπορικό και οικιστικό, συνεπεία της εκτεταμένης οιονεί κατάληψης τους, υπό «μεταναστών». Με λίγα λόγια η απώλεια της περιουσίας του ΄Ελληνα, με τη μορφή της απώλειας της εμπορικής της αξίας, είναι πολύ μεγαλύτερη και ξεκίνησε πολύ νωρίτερα στις συγκεκριμένες περιοχές, που βρίθουν «φασιστών» και «ανεξήγητων φασιστικών αντιδράσεων».
      Για να επανέλθουμε στην καλή και στην κακή βία, θα πούμε ότι βάσει του άρθρου, η αριστερή μούντζα είναι ανεπαρκής και μόνο ως γροθιά είναι αποτελεσματική και πάντα δικαιολογημένη. Αντίθετα η δεξιά μούντζα είναι προκλητική και ακραία φασιστική εκδήλωση, άξια καταδίκης και Γκούλαγκ. Καλά κάνετε και τις προβάλλετε αυτές τις δοξασίες μια και οι καιροί το επιτρέπουν.
      Η επιστράτευση του Αριστοτέλους νομίζω ότι ήταν καταχρηστική. Διότι η επιδίωξη να φανεί ότι η διαχείριση του θυμού της κοινωνίας και ο τρόπος εκδήλωσης του είναι δικαίωμα του κόμματος (ποιος άλλος δικαιούται να σημάνει την επανάσταση;) επικυρωμένο από το μεγάλο φιλόσοφο, είναι προφανής . Μόνο που ο Αριστοτέλης άλλο εννοούσε, εκφράζοντας τη δυσκολία να καθορίσει κανείς το δικαιολογημένο ή όχι της οργής ανάλογα με την περίσταση, θεωρώντας πάντως κατά την πάγια αντίληψή του, ότι επαινετέα είναι πάντοτε η μετριοπαθής στάση.
    • Ο ΛούμπενΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 23:22
      "οι άλλοι διαδηλώνουν και παρακωλύουν την κυκλοφορία…"

      αναρωτιέμαι ποιός μπορεί να είναι ο σκοπός της συγγραφής ενός άρθρου, όταν εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι αυτός της αναφοράς στην αλήθεια.
    • Σταμάτης γ. ΒακαλόπουλοςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 22:29
      ''Μήνυμα του ετοιμοθάνατου ποιητή στη νεολαία'' όπου ένας συμβιβασμένος αστός ετοιμοθάνατος ποιητής, ενώ έχει συνειδητοποιήσει-έστω και αργά- τα λάθη της ζωής του, απολογείται προς την νεολαία και την παρακαλεί να μην επαναλάβει το [[δικό του κακό παράδειγμα]], - λέγοντας μεταξύ άλλων τα εξής.......

      Δε βάδισα με την εποχή μου, ξόδεψα τις μέρες μου
      Και τώρα πρέπει να σας παρακαλέσω
      [...] Να κάνετε αυτά που δεν έγιναν
      [...] γιατί κάθισα στων στείρων το τραπέζι
      [...] γιατί ξόδεψα τα καλύτερά μου λόγια
      Στη δική τους/ Άσκοπη κουβέντα
      [...] Γιατί ο δικός μου λόγος
      Είναι στάχτη και μεθυσμένου παραλήρημα
      στο στόμα
      Εκείνων που είναι χρήσιμοι και δημιουργικοί.

      Και τελειώνει ως εξής..

      Γ, αυτό σε μένα που τη ζωή μου
      Έτσι σπατάλησα άλλο δε μένει
      Παρά να σας ζητήσω
      Να μη δώσετε προσοχή σε λέξεις
      Που βγαίνουν από το δικό μας Σάπιο στόμα, μήτε και συμβουλή
      Καμιά να μην δεχτείτε
      Απ, αυτούς που στάθηκαν τόσο ανίκανοι,
      Αλλά μόνοι σας ν΄αποφασίσετε
      Πιο το καλό για σας και τι σας βοηθάει
      Τον τόπο να χτίσετε που εμείς αφήσαμε
      Να ρημάξει σαν την πανούκλα,
      Και για να κάνετε τις πολιτείες
      Κατοικήσιμες...-μετ..[Πέτρος Μάρκαρης]

      Και ένα άλλο που μου άρεσε, , και πάει γάντι σε πολλούς από εμάς που παροικούμε εις Ιεροσόλυμα........

      Μη λες πολύ συχνά ότι έχεις δίκιο, δάσκαλε!
      Άσε να το δουν κ΄οι μαθητές!
      Μην πιέζεις πολύ την αλήθεια,
      Δεν το αντέχει.
      Άκουγε όταν μιλάς!- [[από τον Μάρκαρη, , η μετάφραση, , στου Μπρέχτ τα ποιήματα]].-για την αντιγραφή-Σταμάτης......
    • ΓιωργοςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 21:58
      Η κλασσικη παραποιηση της πραγματικοτητας μεσα απο τους συναισθηματισμους της αριστερας. Κανεις ποτε δεν ειπε οτι το γιαουρτι συγκρινεται με το μαχαιρι. Εξαλλου ειναι σαφης ο διαχωρισμος και στο νομικο συστημα της χωρας. Αυτο που λεει - η κοινη λογικη κατα τη γνωμη μου - ειναι οτι η δολοφονια ειναι το ιδιο κατδικαστεα ειτε προκειται για μεταναστη ειτε για το Μπακογιαννη. Οτι τα στρατοπεδα συγκεντρωσης ειναι απαραδεκτα ειτε προκειται για τα ναζιστικα του Χιτλερ, ειτε προκειται γι αυτα των ομοφυλοφιλων του Τσε Γκεβαρα η των αντιφρονουντων στη Βορεια Κορεα. Εκει ειναι η συζητηση. Αλλα ειναι πολυ ευκολο οταν δεν εχουμε επιχειρηματα να στριβουμε δια του συναισθηματος
    • ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΟΛΚΑΣΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 19:55
      ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΙΚΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΑΖΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ?
    • τάσσοςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 19:07
      ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΚΥΡΙΕ ΑΞΙΟΤΙΜΕ ΧΑΤΖΙΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΙΒΝΟΥΡΓΙΟ ΣΑΣ4 Ιουνίου 2013
      Ελληνική Πολιτική Παιδεία - Μαθήματα Πολιτικής, μέρος α´.


      .~`~.
      Ι
      Μαθήματα Πολιτικής
      Τα παραγωγικά οικοδομήματα είναι πνευματικά οικοδομήματα

      Με τα μορφωτικά εφόδια που διέθετε η πολιτική τάξη μετά τη μεταπολίτευση ήταν επόμενο να οδηγήσει τη χώρα σε μια από τις μεγαλύτερες ιστορικά ήττες της, όπως αυτές του '22, του '44, του 1974... Η ήττα του 2009-2010 έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε σχέση με τις προηγούμενες. Προάγγελος της ήταν αυτή του 1989-1990 με τους ίδιους πρωταγωνιστές.
      Τότε είχαμε τις μεταβολές στα Βαλκάνια, τώρα έχουμε αυτές στη Μεσόγειο.

      Τα θεσμικά, οικονομικά, παραγωγικά, αισθητικά οικοδομήματα μιας χώρας είναι πνευματικά οικοδομήματα. Είναι η παιδεία, η πνευματική ατμόσφαιρα, οι αντιλήψεις, οι ιδέες που συντίθενται σε Πολιτική Παιδεία η οποία τροφοδοτεί, μεταφράζεται σε Πολιτικό σχέδιο και καθορίζει την θέση των εθνών στην παγκόσμια σφαίρα. Τον αυτοκαθορισμό ή τον ετεροκαθορισμό τους.
      Η ελλειμματικότητα του συστήματος Ελλάδα στο πεδίο της παιδείας και της πολιτικής παιδείας παρήγαγε αυτό το ιστορικό προϊόν. Κοινώς η χώρα δεν διέθετε τα 3Α στο πνευματικό πολιτιστικό πεδίο και κατέληξε παίγνιο της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας και της γεωπολιτικής διελκυστίνδας (i και ii) για να επικαιροποιήσουμε την συνομιλία μας.
      Στην χώρα δεν ξέρουν να κάνουν πολιτική γιατί δεν σκέπτονται ή σκέπτονται λανθασμένα. Οι επιδράσεις του διανοητικού ελλείμματος επεκτείνονται στην οικονομία. Δεν παράγουν και δεν πωλούν επίσης γιατί δεν σκέπτονται. Η πνευματική ατμόσφαιρα και παραγωγή μιας χώρας, ενός έθνους καθορίζεται κυρίως από την πνευματική κληρονομιά και παράδοση του. Σ' αυτήν προστίθεται η σύγχρονη πνευματική παραγωγικότητα των εκπαιδευτικών, πολιτιστικών, πολιτικών θεσμών της. Η εξυπνάδα των θεσμών της. Η εξυπνάδα αυτή καθορίζεται σε σημαντικό βαθμό από τις ελίτ μιας χώρας. Κατά πόσο έχουν μια συνομιλία με τις ιστορικές, τις σύγχρονες δυναμικές της και μπορούν να τις μεταβάλλουν σε διήγηση, συνολικό σχέδιο μετασχηματισμών και προόδου.
      Τα φτωχά μορφωτικά εφόδια που είχαν στις βαλίτσες τους, τις ανύπαρκτες ή φτωχές, σκουριασμένες βιβλιοθήκες, στο μυαλό τους δηλαδή, οι πολιτικές και διανοητικές ελίτ (ελίτ τρόπος του λέγειν) της χώρας, ήταν επόμενο να παράγουν σταδιακά αυτό το αποτέλεσμα. Ένας επαρχιώτικός και ακατέργαστος ψευτοευρωπαισμός και ψευτοεκσυγχρονισμός που εύκολα μεταβλήθηκε σε Τουρκο-Μπαρόκ.
      Ο δορυφορικός Ατλαντισμός, η δορυφορική διπολιτική σκέψη Ανατολή-Δύση, ένθεν και εκείθεν. Η εθνικοφροσύνη ως έκφραση του Αμερικάνικου δόγματος εθνικής ασφάλειας, παρά ως Ελληνικός επεξεργασμένος πατριωτισμός και Ελληνικό σχέδιο. Ο Σοσιαλισμός ως καριερισμός και μέσον πλουτισμού. Οι διάφορες οργανωτικές παρά θεωρητικές πολιτικές διασπάσεις μια σταλινογενούς αριστεράς.
      Η νεοφιλελεύθερη εισαγόμενη θεολογία, υπό κρατική πάντα θαλπωρή. Ο δεξιός και αριστερός δογματισμός και άκαρπος διανοητικός συντηρητισμός, δεν μπορούσαν να τροφοδοτήσουν μια αυθεντική διήγηση και ερμηνεία των πολλών μετασχηματισμών που είχε ανάγκη η χώρα.
      Σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες ονομάζει αυτό το φαινόμενο ο Σεφέρης. Οι σπασμένες σκέψεις και μάλιστα ξένες δεν μπορούν να γονιμοποιήσουν, να ενεργοποιήσουν μορφωτικά κινήματα διαρκείας που μεταβάλλονται σε κοινωνικά, πολιτικά αλλά και οικονομικά, παραγωγικά ακόμη και τεχνολογικά οικοδομήματα... Εδώ οι εκπρόσωποι της Λατρείας της Αγοράς και του Κράτους αγάπησαν αμφότεροι τις κρατικές καρέκλες και όχι τα τυριά των ελληνικών περιφερειών.
      Όταν μάλιστα η ιστορική και πολιτική εξέλιξη αποδεικνύει την αχρηστία τους και η ιστορική, πολιτική πρόσοδος -οι αγώνες των προηγούμενων δεκαετιών- δεν μπορούν να τους συντηρήσουν, τότε μεταβάλλονται σε καριερισμό και παρακμιακό πολιτικό μορφωτικό φονταμενταλισμό. Σε στρώμα διανοητικού πνευματικού και επομένως πολιτικού συντηρητισμού (σε λίγες χώρες «η χρήση της αντίστασης» έφτασε σε τόσο υψηλά επίπεδα εκφυλισμού και τερατογονίας).
      Αυτός συνθετικά είναι ο κύκλος κατάργησης της σκέψης -έστω των μεταπολιτευτικών σπερμάτων σκέψης- στη χώρα και παρήγαγε σιωπή, δυσλεξία, φλυαρία και πολιτική ηλιθιότητα. Η χώρα σταμάτησε να σκέπτεται και να ομιλεί συνεχίζοντας την σιωπή της δικτατορίας. Ομιλία ονομάζουν ακόμη οι καθολικοί παπάδες το κήρυγμα τους. Κατάλοιπο ενός μεγάλου πολιτισμού και μιας άλλης ανθρωπολογίας.
      Αυτής του Πολιτικού ανθρώπου και της Εκκλησίας του Δήμου.
      Είναι η βλακεία, η Αφωνία, η πηγή των παθολογιών και των πολλών αμαρτιών που εκδηλώθηκαν στην μεταπολεμική υπαρκτή Δημοκρατία. Αυτή που σταδιακά έπαψε να είναι δημοκρατία. Είναι η άγνοια, η αμάθεια που γεννά την αμαρτία [αστοχία, αποτυχία], έλεγε ο Σωκράτης.
      Τα εργαστήρια παραγωγής της μεταπολιτευτικής αφωνίας, ήταν τα πολιτικά συστημικά και αντισυστημικά κόμματα (τα πανεπιστήμια ήταν η άλλη όψη). Την αντιδημοκρατικότητα και αντιπνευματικότητα τους υπέστην κατά έναν ιδιαίτερα βάρβαρο τρόπο. Το τελικό όμως χτύπημα στη σκέψη, στο διάλογο, δόθηκε όταν αυτός έγινε αέρας, μπήκε δηλαδή στη προκρούστια κλίνη της επαρχιώτικης τηλεκρατίας. Είμαστε στο 1990 όταν το Fast, το Spot και η διαρκής λιτανεία των γκάλοπ κατήργησαν το Λόγο, την Πολιτική, την Δημοκρατική Ανάδειξη των Αντιπροσώπων.
      Αντί για την ανάκτηση της αναλυτικής δομικής σκέψης, του Ορθού Λόγου που ήταν το ζητούμενο, η χώρα οπισθοδρόμησε στον εύκολο δρόμο της ξύλινης, ψευτοθεσμικής τυπικότητας και επιφανειακότητας και της δημοσιογραφικής ημιμάθειας, των παραπολιτικών σχολίων των επιφυλλίδων. Σ' αυτό προστέθηκε μια πληθωριστική, μικρής διάρκειας, εφήμερη (τα fast books) κακής ποιότητας λογοτεχνία και ποίηση. Ο Κώστας Αξελός προειδοποίησε, μίλησε για τα παθολογικά χαρακτηριστικά αυτής της μονοκαλλιέργειας, πριν το θάνατο του. Άλλο η Ποίηση και άλλο η πολιτική διακυβέρνηση μιας χώρας. Οι χρήσιμες ιδέες, οι γνώσεις, οι ικανότητες για μια καλύτερη θέση στον αγώνα της ζωής και της πολιτικής, της Πόλις, όπως έλεγαν οι Σοφιστές.
      Στις σημερινές συνθήκες ο λαός του Διαδικτύου, κυρίως νέοι άνθρωποι, αντιπροσωπεύει ένα ζωντανό κομμάτι μιας σύγχρονης Εκκλησίας του Δήμου. Ο κίνδυνος όμως ενός αναλφαβητισμού του διαδικτύου ως συνέχεια αυτών που προηγήθηκαν, είναι ορατός, είναι σε εξέλιξη. Καλό το διαδίκτυο αλλά είναι χρήσιμο και λίγο Μοσχοφίλερο. Αναβίωση του Συμποσίου δηλαδή... Η δημοκρατία δεν περιορίζεται στο μοναχικό like. Το like δεν είναι πολιτική δημοκρατική συμμετοχή.
      ...αναφέρομαι στην διαφορά της πληροφορίας που είναι πληθωριστική στο διαδίκτυο και της γνώσης που απαιτεί άλλες ικανότητες.
      Η διατήρηση όμως των ανθρωπολογικών σταθερών μας, η υπεράσπιση της διανοητικής αυτονομίας μας ως ανθρώπινα όντα, θα πρέπει να έχει ως αφετηρία την προβληματική εκείνη που θεωρούσε βουβό Λόγο ακόμη και τον γραπτό Λόγο. Πόσο μάλλον σήμερα που βρισκόμαστε στον εικονικό Λόγο Οι ανθρωπολόγοι και οι γλωσσολόγοι έχουν πολύ δουλειά. Ξέρουν ότι το μεγαλύτερο άλμα στην δημιουργικότητα της ανθρωπότητας έγινε σε συνθήκες Προφορικού Λόγου. Θεωρούνταν έκφραση της ψυχής του ανθρώπου, ζωντανός, όχι βουβός. Οι πρόγονοι μας πάνω απ' όλα ενδιαφέρονταν για το πνεύμα τους, την ψυχή τους.


      .~`~.
      ΙΙ
      Απουσία Ερμηνείας
      Φονταμενταλισμοί και άλλοθι
      α´
      Όταν όμως τα Κοινωνικά, οικονομικά, Θεσμικά και πολιτικά ερείπια συνοδεύονται από τα ηθικά, τα πνευματικά, τα διανοητικά, τότε ενός κακού μύρια έπονται. Οι δρόμοι της ανόρθωσης είναι κλειστοί. Όταν δηλαδή μια μπλοκαρισμένη Δημοκρατία, όπως εξελίχθηκε η μεταπολιτευτική αποτρέπει την ωρίμανση, τον σχηματισμό ενός αυθεντικού πολιτικού και οικονομικού πληθυντικού τοπίου. Όταν καταργεί την δημοκρατική πολιτική Διαλεκτική διαμόρφωσης αντιπολιτευτικών και συμπολιτευτικών πόλων. Αυτός είναι ο λόγος που την κρίσιμη στιγμή η χώρα βρέθηκε και βρίσκεται ακέφαλη, χωρίς ώριμες, ικανές και υπεύθυνες συμπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις. Προϊόν ιστορικών, ελεύθερων, μορφωτικών, πολιτικών διαδικασιών και όχι προϊόν εξωθεσμικής κατασκευής, προκατασκευής, όπως παρατηρούμε σήμερα. Όπου κακιστοκρατία, αδιαφανή λόμπυ επιλέγουν, διορίζουν τη νέα κακιστοκρατία κ.ο.κ
      Το χειρότερο είναι ότι εμποδίστηκε η ύπαρξη μιας αυτόνομης, ελεύθερης, ακόμη και ουδέτερης αναλυτικής διανοητικής σφαίρας, ερμηνείας του σύγχρονου κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι. Του γιατί η χώρα έφθασε στο βάραθρο; Από αυτήν την σφαίρα θα πήγαζαν οι ιδέες, οι ερμηνείες, η συλλογική αυτογνωσία του τι έγινε και οι δρόμοι, η πυξίδα της ανόρθωσης.
      Θα ήταν φυσιολογικό, απελευθερωτικό μετά την ήττα να βλέπαμε ένταση της σκέψης, του διαλόγου, επιτάχυνση της παραγωγής γνώσης, νέων ιδεών. Να διακρίναμε στα πεδία της Αγοράς, της Εκκλησίας του Δήμου, την επώνυμη και ανώνυμη, την ατομική και συλλογική εξυπνάδα. Θα έπαιρνε δηλαδή λόγο και μορφή η πολιτική στα δυο γενεσιουργά χαρακτηριστικά της.
      Την μνήμη.
      Δεν υπάρχει πολιτική χωρίς Μνήμη (i , ii και ii).
      Και το σχέδιο.
      Την παραγωγή, επιτάχυνση των ιδεών, των προτάσεων που τροφοδοτούν τις νέες προωθητικές δυνάμεις ενός νέου Συστήματος - Ελλάδα. Το τοπίο είναι όμως παρακμιακό. Ομοιόμορφες ολιγαρχίες, ένοχες ομάδες δεξιοαριστερών, μη παραγωγικών επαγγελματιών που συντηρούνται από τον δημόσιο προϋπολογισμό, διαμορφώνουν καθημερινά ένα υποκριτικό θέατρο συγκρούσεων, θορύβου, κραυγών, τηλεοπτικών καυγάδων. Αντί την ποιοτική επαναθεμελίωση, την αναδιάρθρωση, έχουμε την αποδιάρθρωση και υποβάθμιση της Δημόσιας Πολιτικής σφαίρας...
      Ποτέ στην ιστορία ένοχες πολιτικές γραφειοκρατικές ομάδες δεν ερμήνευσαν την ήττα μιας πολιτικής διαδικασίας, ενός σχεδίου, μιας χώρας, με όρους ορθού Λόγου, με όρους Επιστήμης. Ο καυγάς, η σύγχυση κατά τον Αριστοφάνη και οι Ολιγαρχικές κινήσεις κατά τον Θουκυδίδη, ήταν το πεδίο της επιβίωσης και αυτοσυντήρησης τους. Η καθαρότητα, τα καίρια, που έλεγε ο Αισχύλος, είναι ο θάνατος τους.
      Έτσι η κοινωνία, Ανεκπαίδευτη και ακαλλιέργητη καταφεύγει σε υπάνάπτυκτες, προπολιτικές σκέψεις και εκδοχές της πολιτικής για την ερμηνεία της ήττας.
      Η μεγαλύτερη ήττα είναι όταν δεν μπορείς να ερμηνεύσεις την αρχική σου ήττα.
      Η ερμηνεία είναι συνώνυμη της απόκτησης μιας χρήσιμης για το μέλλον παιδείας και απελευθέρωσης από τις παλιές ιδέες και δυνάμεις που σε οδήγησαν στη παρακμή. Ερμηνεία σημαίνει ότι μπορείς να οικοδομήσεις το μέλλον σου με νέες ιδέες, νέες δυνάμεις, νέα θεμέλια, νέες πέτρες...
      Σ' αυτό το παρακμιακό, υπανάπτυκτο πολιτικά και φτωχό ηθικά πεδίο, η αναζήτηση των αιτιών της κρίσης, της ήττας, επικεντρώνεται στο 1821, στο 1949, ακόμα και στο 1400. Πρόκειται για φονταμενταλιστικού τύπου ερμηνείες, σχολές (μαγαζάκια) σκέψης, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων είναι η διανοητική και επιστημονική ανεπάρκεια, συνοδευόμενη από πνευματική οκνηρία. Επειδή δεν μπορούν να αναλύσουν με επιστημονικούς όρους, με όρους ορθού λόγου, την πολιτική, οικονομική, θεσμική και πολιτική εξέλιξη της χώρας την περίοδο 1974-2012, καταφεύγουν σε εύκολες τεμπέλικες ιστορικές επιστροφές. Επιλέγουν την παραμυθίαση αιώνων, αντί την διανοητική δέσμευση στις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Η συμβολή τους είναι η καθήλωση της κοινωνίας των πολιτών, του μυαλού των πολιτών στο παρελθόν αντί της προέκτασης τους προς το μέλλον.
      Έτσι ακόμα και σήμερα η χώρα δεν μπορεί να υπερβεί πολιτικά, ψυχολογικά, δημιουργικά, ηγεμονικά την σύνοδο της Φεράρας και της Φλωρεντίας ούτε τον Γράμμο και το Βίτσι. Είναι παράδοξο, είναι όμως πραγματικό. Με αυτόν τον τρόπο όμως βρίσκεται εκτός χρόνου, εκτός ιστορίας, εκτός του παρόντος της.
      Ανακυκλώνεται ψυχολογικά, μεταφυσικά, ιδεοληπτικά και ανερμήνευτα στο παρελθόν της. Αυτός ο ιδιότυπος Αριστεροδεξιός ανακυκλώμενος και αλληλοτροφοδοτούμενος Φονταμενταλισμός, είναι μια από τις εκφράσεις της διανοητικής στασιμότητας και της παρακμής. Ο φονταμενταλιστικός ακατέργαστός ιστορικισμός, θα πρόσθετα και ένας πληθωριστικός, φλύαρος, μονοδιάστατος νομικισμός, καθηλώνουν αντί να αναζωογονούν και να καλλιεργούν τη σκέψη, την αναλυτική σκέψη στη χώρα.

      β´
      Η δεύτερη προπολιτική ερμηνεία της κρίσης, χαρακτηριστική των ανώριμων κοινωνιών, επικεντρώνεται στην αναζήτηση άλλοθι. Η ευθύνη είναι των ξένων. Ακόμη και στη σύγχρονη ιστορία μας συναντά κανείς πολλούς λόγους, περισσότερους από άλλα Ευρωπαϊκά έθνη -οι Πολωνοί, οι Τσέχοι- όπου η παράμετρος «ξένοι» καθορίζει την πολιτική συμπεριφορά... Αυτά όμως δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι. Το δίδαγμα της Ιστορίας, της Γεωγραφίας και κυρίως της Πολιτικής είναι ότι η δική μας, εθνική και κρατική ύπαρξη διαμορφώνεται με δεδομένη αυτή την ιστορική πολιτική σταθερά. Το ζητούμενο είναι γιατί το σύστημα Ελλάδα στις κρίσιμες και αποφασιστικές στιγμές για το μέλλον μας παρουσιάζεται εσωτερικά ευάλωτο και ανεύθυνο απέναντι στις εξωελληνικές παρεμβάσεις.
      Το 1922 δεν κρίθηκε στην Ιωνία, στον Πόντο ή στην Κωνσταντινούπολη αλλά στην Αθήνα. Το 1944 δεν κρίθηκε στο Κάιρο ή την Αγγλία αλλά στην Αθήνα. Το 2009 κρίθηκε επίσης εδώ. Το 1920 ψήφισαν τον Γούναρη, το 2009 παρέδωσαν στον Γιωργάκη.
      Το ερώτημα είναι γιατί το σύστημα Ελλάδα δεν διαθέτει τον ανάλογο θεσμικό, πολιτικό εξοπλισμό, την ανάλογη ευθύνη, ικανότητα και συνοχή ώστε να αποτρέπει τις έξωθεν αποσταθεροποιήσεις που είναι δεδομένες για μια χώρα όπως η δική μας. Πεδίο συμφερόντων και συγκρούσεων γεωπολιτικού, γεωοικονομικού και γεωπολιτισμικού χαρακτήρα. Γιατί το σύστημα Ελλάδα δεν αναδεικνύει την αναγκαία υπευθυνότητα και ωριμότητα στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές. Πολύ περισσότερο γιατί δεν τις αποτρέπει και δεν τις προλαμβάνει. Γιατί συμπεριφέρεται όπως τα περιφερειακά συστήματα. Τα ίδια χαρακτηριστικά έδειξε το εγχώριο σύστημα την περίοδο 2008-2009-2010 μέχρι σήμερα.
      Το κάψιμό της Αθήνας, της Πελοποννήσου, της Ολυμπίας, η επετηρίδα του 2009 και το ΔΝΤ αποτέλεσαν στιγμές ενός ενιαίου αποσταθεροποιητικού για τη χώρα σχεδίου. Σε καμιά άλλη χώρα δεν παρατηρήθηκε αυτού του επιπέδου η ανευθυνότητα και ανικανότητα της διευθύνουσας ονομαζόμενης τάξης, όπως εδώ. Επέλεξαν να κάνουν καριέρες πρωθυπουργών, Κομματικών Αρχηγών μιας χρήσης επάνω στα ερείπια της χώρας.
      Τα ερωτήματα αυτά παραπέμπουν σε μια συζήτηση για τη φύση και το χαρακτήρα του κράτους και των πολιτικών θεσμών, της ίδιας της πολιτικής στη χώρα. Κατά πόσον λειτουργούμε ως σύστημα Ελλάδα και όχι ως διαρκής αυτοκαταστροφική σύγκρουση μικροσυμφερόντων, μικροομάδων, ευάλωτων στις έξωθεν επιρροές και στρατολογήσεις... Ο απολογισμός όμως της μεταπολίτευσης θέτει το εξής ζήτημα. Γιατί από το 1974 έως το 2012 δεν οικοδομήθηκε ένα κυρίαρχο, ολοκληρωμένο θεσμικά εθνικό κράτος. Η λύση αυτού του ζητήματος βρίσκεται στην πολιτική υπευθυνοποίηση και ωρίμανση κυβερνώντων και κυβερνώμενων και όχι στην αναζήτηση άλλοθι.
      Ένα δεύτερο άλλοθι επικεντρώνεται στην αυτοαθώωση των εκλογέων, των πολιτών, των ψηφοφόρων διαμέσου της απόδοσης ευθυνών στις πολιτικές ηγεσίες. Η επίδραση των πολιτικών προσώπων, των πολιτικών ηγετών στην εξέλιξη ενός έθνους είναι καθοριστική. Η μονοδιάστατη όμως επιμονή σ' αυτή την παράμετρο, για την ερμηνεία ενός ιστορικού πολιτικού κύκλου είναι οριακή. Δεν μας καθιστά περισσότερο σοφούς, ώριμους στην αντιμετώπιση του νέου ιστορικού κύκλου. Από μια παιδεία της αναζήτησης ενός σωτήρα που μας διέψευσε, μας οδηγεί στην αναζήτηση ενός νέου. Στην αναπαραγωγή της ίδιας σωτηριολογικής προπολιτικής παιδείας αντί μιας παιδείας της Πόλης, των Πολιτικών Θεσμών. Το ερώτημα είναι γιατί το συνολικό σύστημα χώρα, δεν προστατεύθηκε από τις ανεπάρκειες και αδυναμίες ενός αρχηγού...
      Η ιστορία όμως δεν ερμηνεύεται με το «ο Φλωράκης έλεγε ανέκδοτα», «ο Κύρκος έπαιζε φυσαρμόνικα», «ο Ανδρέας χόρευε ζειμπέκικό» (όχι όμως στη Σμύρνη) και «ο Καραμανλής λάτρευε τα κοστούμια του». Αυτή η ερμηνεία ανακυκλώνει την πολιτική υπανάπτυξη... Όταν όμως αδυνατείς μορφωτικά, επιστημονικά, αναλυτικά να ερμηνεύσεις μια ιστορική διαδικασία που κρίνεται σε πολλά επίπεδα, τότε κλείνεις το ζήτημα, σταματάς τη σκέψη, μένοντας μονοδιάστατα και τυπικά, όχι ουσιαστικά, στα πρόσωπα. Είναι μια επιχείρηση εύκολη, τεμπέλικη και κυρίως ανήθικη προς τις νέες γενιές, προς το αύριο. Γιατί τις αφήνει, τις κατευθύνει άοπλες, απροετοίμαστες διανοητικά, αναλυτικά, πολιτικά προς τη νέα ήττα.
      Η πολιτική έχει πολλές διαστάσεις, δομές, πεδία, περιεχόμενα, μορφές και δεν περιορίζεται στα πρόσωπα. Η γνώση αυτών των πεδίων καλλιεργεί, ωριμάζει, εκπαιδεύει πολιτικά, παιδαγωγεί τους νέους, διαμορφώνει Πολίτες. Ο άλλος δρόμος αντιεκπαιδεύει οπαδούς, υπηκόους, κρατιστές, πιστούς του Μεσαίωνα.


      .~`~.
      ΙΙΙ
      Η εθνική διάσταση
      α´
      ...αυτός ο ιδιόμορφος παγκόσμιος τύπος διαχείρισης της δημοκρατίας που ονομάζεται πολιτική στη χώρας μας, ήταν χωριστός από τις κοινωνικές και παραγωγικές διεργασίες. Δεν είχε οργανική, δημιουργική σχέση ούτε με την βιομηχανία ούτε την γεωργία... Το ίδιο όμως χωριστή, αδιάφορη και ανεπαρκής ήταν η λεγόμενη πολιτική και με τα ζητήματα που αφορούν το εθνικό μας γίγνεσθαι. Όσον αφορά τις πολιτικές, πολιτιστικές, αισθητικές αξίες που μας διαπερνούν. Τις αξίες δηλαδή ενός μεγάλου πολιτισμού καθώς και την υπεράσπιση των αυτόχθονων κοινοτήτων του Ελληνισμού που υπέστησαν και υφίστανται πολιτικές ρατσιστικής και γενοκτόνας βίας.
      Τα ζητήματα όμως αυτά δεν ήταν μόνο χωριστά από την επίσημη ΔεξιοΑριστερή Πολιτική. Ήταν επιπλέον απαγορευμένα. Πρόκειται για πρωτόγνωρη παγκοσμίως αλλά ερμηνεύσιμη παραδοξότητα και ανωμαλία.
      Μια επιπλέον παραδοξότητα και ανωμαλία ήταν ο διαχωρισμός του κοινωνικού από το εθνικό, των κοινωνικών από τα εθνικά, όπως και ο διαχωρισμός των εθνικών από τα αληθινά πεδία που κρίνεται ο διεθνισμός και ο ανθρωπισμός μας... όχι μόνο ανωμαλία αλλά διανοητική οκνηρία και ηλιθιότητα. Η ηλιθιότητα ως γνωστόν ταιριάζει σε καταπιεστές και όχι σε απελευθερωτές.
      Είναι γεγονός ότι η κομματική κατηχητική και προπαγάνδα, η ατροφία δεν βοηθούσε και ο έλεγχος των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών δεν βοηθούσε στην εγρήγορση των μυαλών ώστε να κατανοήσουν την ιδιαίτερη στην Ελλάδα σχέση του κοινωνικού με το Εθνικό. Φαίνεται όμως ότι δεν κατανοούσαν ούτε τους στίχους του Νίκου Γκάτσου, του Κωνσταντίνου Βάρναλη, του Γιάννη Ρίτσου.
      Η μελέτη αυτών των μεγάλων ποιητών μπορούσε να είναι γι' αυτούς ένα πολύ καλό μάθημα.
      Είχαμε επίσης μια ιδιόμορφη διανοητική αιχμαλωσία, διανοητικό μαζοχισμό. Η δημοκρατία στη χώρα αποκαταστάθηκε λόγω του Κεμαλικού και Αμερικανικού εγκλήματος στην Κύπρο. Μετά το έγκλημα όμως η μεταπολιτευτική αριστεροδεξιά πολιτική εμβάθυνε στην Κεμαλοποίηση της, αντί να αποκεμαλοποιείται. Τι να πει κανείς...
      Ο Φρανσουά Χουτάρ, ένας διεθνούς ακτινοβολίας βέλγος διανοούμενος, υπερασπίστηκε στον ΟΗΕ την υπόθεση της γενοκτονίας των Ποντίων. Κατήγγειλε επίσης τη δολοφονία από το τούρκικο κράτος της ομιλούμενης από τους εξισλαμισμένους Ποντίους, Ποντιακής γλώσσας. Της πλησιέστερης [μαζί με την Κυπριακή, η οποία είναι μέρος της Αρκαδοκυπριακής διαλέκτου] προς την αρχαία ελληνική ομιλούμενης σήμερα γλώσσας. Η σύγκρουση μας στον ΟΗΕ για τα ζητήματα αυτά με τον Κεμαλισμό, ήταν μεγάλη και η Τουρκία γελοιοποίθηκε. Αυτή είναι η ευγενής φυσιολογική και ανθρώπινη πλευρά.
      Υπάρχει όμως και η απάνθρωπη. Η άλλη πλευρά είναι η υστερική, εχθρική, ως προς την Ποντιακή ανθρωπιστική υπόθεση, στάση της εγχώριας αντιπαγκοσμιοποιητικής και μη ψευτοαριστεράς καθώς και της επίσημης θεσμικής δεξιάς. Οι άνθρωποι των διεθνών εξωελλαδικών διασυνδέσεων, οι πελάτες...

      β´
      Η αρχική άρνηση της δεξιάς και Αριστερής μεταπολιτευτικής πολιτικής προς την εθνική μνήμη, η χωριστή πολιτική ως προς την Εθνική διάσταση, μετασχηματίστηκε σταδιακά και εκφυλίσθηκε σε εχθρότητα, με επόμενο στάδιο, αυτό του μεταμορφωτισμού της σε Μισελληνισμό... Κομμάτια της δεξιάς και της αριστεράς υποκατέστησαν τον πατριωτισμό με την αμερικανοσίνη, τον κοσμοπολιτισμό και τον ευρωπαϊσμό.
      Τελικά δεν ήταν ούτε πατριώτες, ούτε ευρωπαίοι, ούτε κοσμοπολίτες (εδώ είχαμε το κιτς).
      Η εχθρότητα Δεξιάς και Αριστεράς προς την εθνική διάσταση, αφελής ή πιλοταρισμένη, είχε εκτός των άλλων δυο σημαντικές αρνητικές, καταστροφικές επιδράσεις. Η άρνηση προς την εθνική διάσταση, την τελευταία περίοδο της άγριας παγκοσμιοποιημένης επίθεσης στο πεδίο του πολιτισμού με στόχο την ολοκληρωτικού τύπου ομογενοποίηση του πλανήτη, προκάλεσε μεγάλες αλλοιώσεις -τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη- στην ταυτότητα, το στύλ, την ατμόσφαιρα, το τοπίο, τον Ελληνικό τρόπο ζωής.
      Οι αρνητές της εθνικής διάστασης, κρατιστές και νεοφιλελεύθεροι, το επαρχιώτικο μπλόκ, ήταν το υπόστρωμα επάνω στο οποίο περπάτησαν και καλλιεργήθηκαν αυτές οι αλλοιώσεις. Προπονούνταν από τότε για την είσοδο τους στο ΔΝΤ, για το οποίο σήμερα οδύρονται ή κραυγάζουν. Αυτή ήταν πάντοτε η τύχη των επαρχιωτών...
      Οι επιπτώσεις αυτών των φανατικών προσηλυτισμών ήταν και είναι ορατές σε πολλά πεδία του Δημοσίου και Ιδιωτικού βίου. Το ισχυρότερο όμως χτύπημα δέχτηκαν τα πεδία της παραγωγής, της δημιουργίας υλικών και άυλων προϊόντων. Ο μισελληνισμός δολοφονούσε τις διεργασίες επινόησης και σχεδιασμού υλικών και άυλων προϊόντων. Δολοφονούσε το συλλογικό και ατομικό, πολιτισμικό, δημιουργικό φαντασιακό του Έλληνα και το αντικαθιστούσε με αυτό του Χιμπατζή.
      Το μέτωπο της ηλιθιότητας δεν κατανοεί ότι η δολοφονία του εθνικού, της Ελληνικότητας, προκαλεί τη δολοφονία του κοινωνικού, του παραγωγικού, του δημιουργικού (Συμβολικό Κεφάλαιο). Ότι ο Χιμπατζής, το Τουρκομπαρόκ μπορεί να σου επιτρέπει την κατανάλωση, να σε κάνει φθηνό καταναλωτή σκουπιδιών. Δεν σε κάνει όμως παραγωγό και δημιουργό, μάστορα προϊόντων, αγαθών, καλλιτεχνικών έργων...
      Οι εγχώριοι δυστυχώς κινούνταν ανάμεσα στη θεολογία, τον επαρχιωτισμό, τα συμπαθητικά όντα της ζούγκλας και το κιτς. Δεν κατανόησαν ακόμη δεξιά και αριστερά -ορισμένοι ντροπαλά το εξομολογούνται- ότι το δίλημμα είναι Ελληνικότητα ή Γορίλες και Χιμπατζούδες και πολλά άλλα προϊόντα της παγκοσμιοποίησης. Δεκαετίες πριν μίλησα για τα χαρακτηριστικά «πορτορικανοποίησης» της χώρας και το τουρκομπαρόκ. Περισσότερο τούρκο παρά μπαρόκ.
      Η αισθητική του Νταβούτογλου έχει τελικά πολλούς θαυμαστές σε αυτό το δεξιοαριστερό κακοχωριάτικο ψευτοευρωπαικό μόρφωμα.
      Η πολιτική ήταν πάντοτε ζήτημα οικοδόμησης και έκφρασης αυθεντικών ταυτοτήτων σε όλα τα επίπεδα. Ιδιαίτερα στην αρχή ενός νέου πολιτικού κύκλου. Όταν βάζεις νέους στόχους. Δεν υπάρχει απελευθερωτική πολιτική με ψεύτικες ταυτότητες, σημαδεμένες, δήθεν, υποκριτικές ταυτότητες. Ένα πεδίο κρίσης της απελευθερωτικότητας και της προοδευτικότητας των μορφών της πολιτικής, των ταυτοτήτων στη χώρα μας είναι η σχέση των πολιτικών ομάδων με τον Κεμαλισμό και τον Ναζισμό...
      Μια νέα Ελληνική πολιτική θα είναι άγγελος λάτρης ιδεολογιών της ζωής και όχι ιδεολογιών του θανάτου. Επί εννέα και πλέον δεκαετίες δεξιά και αριστερά λατρεύουν μια ιδεολογία του θανάτου και παρουσιάζονται ως προοδευτικές ανθρωπιστικές δυνάμεις.
      Τα ψέμματα τέλειωσαν.


      .~`~.
      ΙV
      Το περιφερειακό κράτος ενάντια στο έθνος
      α´
      Μια συζήτηση για την εθνική διάσταση είναι μια συζήτηση για το περιφερειακό, δορυφορικό Ελλαδικό κράτος, το αδύνατο κράτος. Για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του που το διαφοροποιούν από τα εθνικά μητροπολιτικά κράτη... Η συζήτηση για το κράτος αναδεικνύει μιαν σημαντική πλευρά που αποσιωπάται, γιατί αριστερά και δεξιά έχουν μια θεολογική αντίληψη τους κράτους και όχι αναλυτική. Στην Ελλάδα είναι ο δορυφορικός χαρακτήρας του κράτους που δημιουργεί το άλυτο περιφερειακό πρόβλημα. Ένα δορυφορικό περιφερειακό κράτος δεν ανταποκρίνεται στις λειτουργίες εσωτερικής οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής ενσωμάτωσης των περιφερειών του...
      Οι μεγάλες παθολογίες του κράτους είναι εγκατεστημένες στους τομείς της παιδείας και του πολιτισμού... Οι βάσεις δεν ήταν μόνο στρατιωτικές. Οι πολιτισμικές ήταν οι χειρότερες.
      Μια νέα πολιτική οφείλει να αντιμετωπίσει αυτόν τον γεωπολιτισμικό και γεωπολιτικό γόρδιο δεσμό που ακρωτηριάζει πνευματικά και πολιτικά τον Ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό... Μια χώρα, ένας λαός που δεν σκέφτεται με το μυαλό του, δεν γνωρίζει τις πολιτισμικές, αισθητικές αξίες που τον διαπερνούν, δεν μπορεί να παράγει.
      Το εθνικό έγκλημα είναι μεγαλύτερο, γίνεται διεθνές, όταν τα δεσμά αυτά αιχμαλωτίζουν, υπονομεύουν μια εθνική παιδεία, έναν εθνικό πολιτισμό που είναι οικουμενικός, έναν πολιτισμό που όπως διδάσκει η παγκόσμια ιστορία εξανθρώπισε και εκπολίτισε τον κόσμο... Η Ελληνική Παιδεία, η γλώσσα και ο πολιτισμός αποτελούν θεμέλια όχι μόνο του πολιτισμού αλλά και της εθνικής ταυτότητας πολλών εθνών...
      Το ζήτημα της Μακεδονίας δεν το δημιουργούν τα Σκόπια. Το δημιουργεί η αδιαφορία, η ανικανότητα, η δορυφορικότητα των «Αθηναικών» υπουργείων του περιφερειακού κράτους. Η Μακεδονία αποτελεί την εστία της Ελληνικής οικουμενικότητας, τόσο στην Ελληνιστική αφετηρία της όσο και στην χριστιανική συνέχεια της. Η αλλαγή της ιστορίας της θα προκαλούσε αλλαγή όχι μόνο στην ιστορία των λαών αλλά και των πολιτισμών και των θρησκειών. Αυτά όμως τα ζητήματα δεν μπορεί να τα χειριστεί ένα κράτος με αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτό το πολιτικό προσωπικό.
      Στη διεκδίκηση της Μακεδονικότητας από πολλούς πληθυσμούς στα Σκόπια, πρέπει να δει κανείς την ιστορική τάση ένταξης ή επανένταξης αυτών των πληθυσμών στον εθνικό ελληνικό κορμό από τον οποίον αποκόπηκαν σε δύσκολες συνθήκες και εποχές.
      Η Μακεδονικότητα είναι Ελληνικότητα και η Ελληνικότητα στη Μακεδονία όπως και αλλού είναι αυτοχθονία. Μακεδονικότητα χωρίς Ελληνικότητα είναι ψευδομακεδονικότητα, είναι ολοκληρωτισμός και διαμορφώνει χιμπατζήδες πελάτες των πολυεθνικών...
      Σήμερα και άλλα ιστορικά έθνη, οι Ασιανοί του Ιπποκράτη, οι Κινέζοι, οι Ινδοί, θέλουν να συνομιλήσουν εκ νέου, να γίνουν μέτοχοι αυτής της Παιδείας και αυτού του Πολιτισμού [ενδεικτικό παράδειγμα]. Δεν βρίσκουν όμως συνομιλητές στο πολιτικό προσωπικό και όχι μόνον, ενός υπονομευμένου στο εσωτερικό κρατιδίου. Το στοιχείο αυτό της ταύτισης της εθνικής μας παιδείας και του πολιτισμού με το παγκόσμιο, αποτελεί το μεγάλο εφόδιο της χώρας. Κανένα έθνος στον πλανήτη δεν διαθέτει αυτό το πλεονέκτημα.
      Ως γνωστόν στις σημερινές συνθήκες το πολιτισμικό στοιχείο αποτελεί καθοριστική συνιστώσα του κεφαλαίου. Σε αυτούς τους λόγους οφείλεται η ιδιοποίηση, η κλοπή, ακόμη και η ληστεία με πολλούς τρόπους του Ελληνικού πολιτισμικού και συμβολικού κεφαλαίου. Τα παραδείγματα είναι πολλά και πολλών ειδών. Αρχίζοντας από τα έργα τέχνης του Παρθενώνα έως τις ταινίες του Χόλυγουντ.
      Ο ρόλος του κράτους, του Ελληνικού κράτους στην περίπτωση μας, είναι να καθιστά αυτό το πλεονέκτημα θεσμούς διεθνούς συνάντησης, καλλιέργειας [ενδεικτικό παράδειγμα], ανάπτυξης και προβολής αυτού του πολιτισμού. Καθιστώντας την Αθήνα, την αληθινή Αθήνα, ανοιχτό βιβλίο της τέχνης, κέντρο σπουδών, πολιτισμού. Πρυτανείο της Οικουμένης όπως την ονόμαζαν κάποτε. Την Ελλάδα χώρα εισαγωγής, φιλοξενίας φοιτητών, ερευνητών και όχι εξαγωγής.
      Πολλές από τις πολιτικές μου πρωτοβουλίες τις τελευταίες δεκαετίες είχαν αυτό τον στόχο και απέρρεαν από αυτή την ανάλυση, π.χ. Διεθνή Σχολή Γλωσσολογίας ανάμεσα στη Κύμη και τη Χαλκίδα, Ελληνογερμανικό πανεπιστήμιο, Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Σπουδών Βησσαρίων, η ιδέα της νέας πόλης Ρωμανία. Μια μεγάλη, όχι μόνο πολεοδομική και αρχιτεκτονική, αλλά ευρωπαϊκή πολιτισμική πρόταση.
      Η περίοδος που διανύουμε είναι αυτή της επιστροφής και αναζωογόνησης της Ελληνικής παιδείας και του πολιτισμού στους τόπους που γεννήθηκε. Αυτό ζητά από εμάς η ιστορία και η παγκόσμια κοινότητα.

      β´
      Στις αρχές της νέας χιλιετίας και σε αντίθεση με αυτή την παγκόσμια ιστορική τάση, στο εσωτερικό της χώρας επαναπροτείνονται οι παραδοξότητες, οι ανωμαλίες, οι παθολογίες που προκάλεσαν ιστορικούς ακρωτηριασμούς πνευματικούς και πολιτικούς... Ας διατυπώσουμε όμως με ερωτήματα ορισμένες από αυτές τις παραδοξότητες, τις ανωμαλίες στη λειτουργία ενός φυσιολογικού κράτους.
      Γιατί η γνώση της ιστορίας και του πολιτισμού, η γνώση των αξιών που μας διαπερνούν είναι ζητούμενο, διεκδικούμενο αίτημα, ενώ αποτελούν το θεμέλιο της ύπαρξης και της συνέχειας μας; Πολύ περισσότερο όταν στις σημερινές παγκοσμιοποιημένες συνθήκες αυτές αποτελούν πηγή έμπνευσης και δημιουργικότητας των νέων Δημιουργών, των νέων Γενεών, των νέων ανθρώπων... Το σύστημα παιδείας, εκπαίδευσης και πληροφόρησης εξυπηρετεί τις ανάγκες και τροφοδοτεί τις δυναμικές του Ελληνικού έθνους;
      Μπορεί το περιφερειακό κράτος με το προσωπικό του, τους θεσμούς, να προστατεύσει, αναβαθμίσει και αξιοποιήσει ένα τεράστιο άυλο και υλικό πολιτισμικό, καλλιτεχνικό, αρχαιολογικό πλούτο; Ή προτιμά, επιλέγει την Disneyland, το Χόλυγουντ, το τουρκομπαρόκ και το κίτς.
      Μπορεί να διαχειριστεί ένα τεράστιο κεφάλαιο όπως το Ολυμπιακό κεφάλαιο, το Μαραθώνειο κεφάλαιο, το Αθωνικό κεφάλαιο, το Μυθολογικό κεφάλαιο, το Καλαθοσφαιρικό κεφάλαιο κλπ; Μπορεί αυτό το κρατίδιο να προστατέψει και να προβάλλει ένα μεγάλο πολιτισμό; Να προστατέψει από ορατές, και μάλιστα συχνότερες στους σύγχρονους καιρούς, παραχαράξεις, ιδιοποιήσεις, προσβολές; (i, ii, iii). Είχαμε πολλούς, τελευταία προστέθηκαν και οι Μορμόνοι των ΗΠΑ...
      Γιατί και από ποιους υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες βουλιμία καταστροφής και υπονόμευσης των θεμελίων πάνω στα οποία στηρίζεται το Ελληνικό Έθνος. Τι έκαναν γι' αυτό οι επίσημοι πολιτικοί, πολιτειακοί και πνευματικοί φορείς; Σε ποιό κυρίαρχο κράτος το Γαλλικό, το Ιταλικό, το Αρμενικό, το Ισραηλινό, τα σχολικά εγχειρίδια θα καλλιεργούσαν τον απανθρωπισμό, τον κυνισμό, γράφοντας «συνωστίζονταν στη Σμύρνη» και οι υπεύθυνοι δεν θα εξοστρακίζονταν; Θα τους επέτρεπαν να ονομάζονται προοδευτική Αριστερά ή προοδευτική δεξιά. Σε ποιό κυρίαρχο κράτος θα προσκυνούσαν τον δάσκαλο του Χίτλερ, τον Κεμάλ και επιπλέον θα δικαιολογούνταν αυτή η βαρβαρότητα και η ευτέλεια με τα πλέον χυδαία, λούμπεν επιχειρήματα;
      Ορισμένα ακόμα εύλογα, χρήσιμα, αποκαλυπτικά ερωτήματα. Γιατί τόση εχθρότητα προς τη Μνήμη (i και ii), στον τόπο των Μουσών και της Μουσικής; Γιατί τόση ασέβεια απέναντι σε έναν μεγάλο πολιτισμό; Έκφραση αυτής της ασέβειας είναι η κατάσταση των αρχαιολογικών χώρων και του τοπίου από την Ελευσίνα, την Αρχαία Κόρινθο, την Κνωσό, τις Αίγες, τις Μυκήνες έως την Αψίδα ενός μεγάλου Έλληνα, του Αδριανού. Αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, την πατρίδα σου, γιατί να σε σεβαστούν οι άλλοι.
      Επί δεκαετίες τώρα ο Ελληνισμός, ο τόπος, οι άνθρωποι, υφίστανται μια καταιγίδα ηλιθιότητας, βαρβαρότητας και νεοφασισμού πρωτόγνωρου στην ιστορία των κρατών και των εθνών. Η σύγχρονη ιστορία λέει επίσης ότι σ' αυτήν την καταιγίδα ο ΔεξιοΑριστερός συνασπισμός αποτέλεσε φανατικό σταυροφόρο ενίσχυσης, τροφοδότησης, κάλυψης των αδυναμιών, των παραδοξοτήτων και του αφελληνισμού του κράτους, όχι πολέμιο τους.
      Η χώρα, το έθνος έχει ανάγκη απελευθέρωσης, δικαίωμα ανάκτησης της αυτογνωσίας, της αυτοσυνειδησίας που τροφοδοτούν και ενισχύουν τον αυτοσεβασμό του. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα δημοκρατικό κράτος που θα είναι υπέρ του έθνους και όχι μια τυραννική κάστα ενάντια στο έθνος.
      Στις έννοιες της αυτογνωσίας, του αυτοσεβασμού, βρίσκονται τα μεγάλα θεμέλια και εφόδια του συστήματος παιδείας και εκπαίδευσης και όχι στις τεχνικές λύσεις, όπως επαναλαμβάνει μονότονα η γνωστή σχολή της επαρχιώτικης ηλιθιότητας. Ο Όμηρος ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Αριστοφάνης, ο Αθήναιος, ο Καλλίμαχος, ο Χατζηδάκης, ο Γκάτσος προηγούνται του διαδικτύου. Η κληρονομία τους είναι διαχρονική, ισχυρότερη των χρηματιστηρίων, των χρηματιστικών αγορών.
      Αν είχες Ελληνική παιδεία δεν θα είχες spreads, είναι τόσο απλό.
      Θα ήσουν παραγωγός, δημιουργός [η έννοια του πολίτη είναι συνώνυμη με αυτή του δημιουργού], τεχνίτης, μάστορας, όχι εποχικός, έστω δεκαπενταετής, υπερκαταναλωτής με πλαστικό χρήμα.


      .~`~.
      V
      Το πνεύμα του Τόπου
      Τόπος και Πολιτική

      Το να αγνοείς, να μην έχεις μια χωρογραφική, πολεοδομική και αρχιτεκτονική πολιτική είναι κι αυτό μια πολιτική. Είναι η ένοχη πολιτική της ιδεολογίας της ασχήμιας, της πολεοδομικής βαρβαρότητας, της τοποφαγίας που κυριάρχησε εδώ και δεκαετίες. Πουθενά αλλού δεν συναντάς τόση ασχήμια στο αρχιτεκτονικό τοπίο. Μόνο στα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία. Βρισκόμαστε μπροστά στην Ύβρι όταν αναλογιστεί κανείς ότι η αναγέννησης της Ευρώπης τροφοδοτήθηκε από την Ελληνική ιδέα της ομορφιάς. Ότι η αρχαιοκαπηλία και η έκθεση αρχαιοτήτων στην Αγγλία είχε στόχο να καλλιεργήσει την αισθητική των Σαξώνων.
      Στο πεδίο αυτό Δεξιά και Αριστερά, ήταν όχι απλά συνοδοιπόροι αλλά κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση. Ας γίνουμε περισσότερο αποκαλυπτικοί, καταρρίπτοντας τα μόνιμα ψεύτικα άλλοθι. Καραμανλικοί μάλλον Χουντικοί ήταν όλοι τους. Η μεταπολίτευση στα ζητήματα αυτά αποτέλεσε συνέχεια και όχι ρήξη με τη δικτατορία... Το συνδικάτο όπως και τα πανεπιστήμια, τα πολυτεχνεία αποτέλεσαν οργανική συνιστώσα ενός υψηλής καταστροφικότητας κουρελιάρικού καπιταλισμού. Η ανθρωπολογική αλλοίωση που προκλήθηκε ήταν μεγάλοι. Οι Μάστορες της Καρπάθου, της Ηπείρου, των Λαγκαδίων... από Μάστορες, έγιναν μπετατζήδες. Το ελληνικό έδαφος, ο Τόπος, το Τοπίο, υπέστη και υφίσταται ιστορικά πολλές -πολύ περισσότερο από την Κεντρική και Νότιο Αμερική- επιδρομές, κακοποιήσεις, ληστείες παλιών και νέων βαρβάρων. Ο Αλάριχος είχε πολλούς και πολλών μορφών συνεχιστές.
      Η σημασία όμως του χώρου, του Τόπου, για την Ελληνική πολιτική είναι σημαντική όχι μόνο λόγω των διαρκών κακοποιήσεων που υφίσταται αλλά και λόγω των διαρκών αποδιαρθρώσεων και μεταγκατεστάσεων που υπέστησαν Ελληνικοί πληθυσμοί. Πληθυσμοί που βρέθηκαν εκτός Τόπου. Αυτό το ονομάζω δεύτερο ξεριζωμό... «Δεν έχω δρόμο ούτε γειτονία να περπατήσω μια Πρωτομαγιά», λέει ο Νίκος Γκάτσος [μακάρι να γίνει κατανοητό που οδηγεί η «απεδαφικοποίηση» και ο «νομαδισμός»].
      Η απελευθέρωση του Ελληνικού Τοπίου, από την ασχήμια και τη βαρβαρότητα προϋπέθετε και προϋποθέτει ένα μεγάλο θεωρητικό, πολιτικό, αλλά κυρίως ηθικό άλμα. Ως συνήθως τα άλματα είναι έργο πνευματικών ομάδων και νέων κινημάτων. Ο Τόπος, η γη, πρέπει να μπεί στο κέντρο ενός μελλοντικού σχεδιαμού μας και της σημερινής πολιτικής μας δράσης... Το πέρασμα δηλαδή από το αριστεροδεξιό φαντασιακό της ασχήμιας, του κιτς που βασιλεύει επί δεκαετίες, σε αυτό της ομορφιάς.
      Η ασχήμια είναι αντιδραστική, η ομορφιά είναι προοδευτική (i, ii, iii).
      Απορεί κανείς πως μπορούν να ζουν οι άνθρωποι, μέσα σε τόση ασχήμια.

      Μέχρι σήμερα το κοινωνικό καταστατικό, κατά ένα τρόπο μάλιστα συντεχνιακό, προτάχθηκε του ανθρώπινου, του τοπικού. Αυτό προκάλεσε περιοδικά, εφήμερα μια τεχνητή και υλική ευημερεία, ταυτόχρονα όμως μια μεγάλη ιστορικού τύπου καταστροφή του Τοπίου και έκλεισε με επιστροφή της παλιάς και της νέας φτώχειας. Αυτό συμβαίνει στις μερες μας.
      Δεξιά και Αριστερά υποστήριζαν το ίδιο στυλ, τον ίδιο επαγγελματισμό, το ίδιο ύφος και ήθος, ανοήτως, ότι προέχει το κοινωνικό και οικονομικό στοιχείο. Γι' αυτούς δεν είναι κοινωνικό, οικονομικό ζήτημα ο καθαρός αέρας, η ποιότητα των συνθηκών ζωής, η φυσική και ψυχική υγεία των πολιτών, η αισθητική της πόλης και της υπαίθρου.
      Δεν κατανοούν ότι ένα κατεστραμένο, δολοφονημένο Τοπίο όπως το Αττικό, δεν δημιουργεί οικονομία, δεν γεννά ζωή.
      Με αυτό τον τρόπο εκβαρβαρίστηκε και αποπαραγωποιήθηκε -πέφτουν οι αξίες- όλη η χώρα. Ο μεγάλος πόρος του συστήματος Ελλάδα είναι ο τόπος, το έδαφος, το τοπίο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ποτέ το σύγχρονο κράτος δεν είχε έλεγχο του εδάφους του, της γης του από πολλών ειδών καταπατητές και ψευτοδικαιούχους. Αυτό εκτός των άλλων προκάλεσε ένα από τα πλέον υψηλά επίπεδα κανιβαλισμού του τόπου. Όταν δολοφονείται το τοπίο, δολοφονείται η οικονομία, η κοινωνική ζωή, η ιστορία, η ταυτότητα, το πνεύμα ενός τόπου. «Κάθε λαός διαμορφώνεται από το πνεύμα του τόπου και τη φύση του εδάφους που κατοικεί» έγραφε αιώνες πριν ο Αριστοτέλης. Αυτή η φράση υπέστη αργότερα μεγάλη κλοπή στην άλλη Ευρώπη και παρουσιάστηκε από αρχιτέκτονικές σχολές με άλλους πατέρες. Δεν ήταν η πρώτη φορά.
      Η νέα πολιτική και η νέα οικονομία οφείλει να προβάλει δυο ιστορικού τύπου προτάγματα, αλλάζοντας τη φράση της Βίβλου: «εν αρχή ην η απελευθέρωση του πνεύματος του τόπου, εν αρχή ην ο τρόπος του κατοικείν».
      Η κρίση του αριστεροδεξιού συνασπισμού της κερδοσκοπίας, της αστικής προσόδου που παρήγαγε πολεοδομικούς χώρους σκουπίδια, δεν βρίσκεται στο ΔΝΤ. Βρίσκεται στην καταστροφικότητα και την ασχήμια που παράγει. Η Ελλάδα δεν θέλει περισσότερα άσχημα σπίτια και επεκτάσεις πόλεων μη πόλεων. Θέλει όμορφα σπίτια, όμορφες χαρούμενες πόλεις. Όπως θέλει γεύσεις και όχι δηλητήρια στο πιάτο της. Θέλει γάλα και όχι σκόνη γάλα...
      Η έξοδος από την κρίση βρίσκεται στην παραγωγή ομορφιάς και όχι ασχήμιας, στο κατοικείν ως φιλοκαλία και όχι ως αφιλοκαλία.
      Στην ανάκτηση και συνέχεια της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και αρχιτεκτονικής ταυτότητας.

      Μόνο η Ελλά
    • georgeΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 18:47
      Το άρθρο αυτό θα το ζήλευε και ο ίδιος ο Τσίπρας! Δηλαδή κατά τη γνώμη σου δεν υπάρχει άκρα αριστερά; Και αυτές τις οργανώσεις (Τύπου Πυρήνων) πως τις ονομάζεις και τι πιστεύεις ότι εκπροσωπούν; Μήπως και αυτές είναι ακροδεξιές; Ή οι κουκουλοφόροι, μπαχαλάκηδες, αναρχικοί ή όπως θες εσυ να τους ονομάσεις, σε ποιο σημείο του τόξου βρίσκονται; Μήπως και αυτοί είναι ακροδεξιοί και κάνουν προβοκάτσια; Ή είναι απεργοί αυτοί, που τα σπάνε όλα, καίνε περιουσίες και ανθρώπους. Και τα μολότωφ φυσικά, για σένα δεν είναι όπλα (άσχετα αν οι Σοβιετικοί που εμπνεύστηκαν το κοκτέιλ, το χρησιμοποιούσαν σαν αντιαρματικό. Και δηλαδή η θέση σου στο θέμα "Νόμος και τάξη" ποια είναι; Ότι όταν μου κόβουν το μισθό ή με απολύουν πρέπει να τα καταστρέψω όλα;
      Τελικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όλοι στο μυαλό μας τι ακριβώς θέλουμε; Θέλουμε οργανωμένο κράτος με δημοκρατικούς θεσμούς ή οχλοκρατία στην οποία θα καταστρέφουμε ότι δεν μας αρέσει ή συμφωνούμε; Γιατί αν είμαστε δημοκρατία και πιστεύουμε σ' αυτή τότε το ανώτατο όπλο που έχουμε είναι η ψήφος και όχι τα μολότωφ ή πέτρες που κάποιος πολιτευτής του ΣΥΡΙΖΑ μας προέτρεπε να μαζέψουμε. Και την νυν κυβέρνηση δεν μας την επέβαλλε κάποιος αλλά κάποιοι συμπολίτες μας την ψήφισαν. Και φυσικά η απεργία είναι δημοκρατικό δικαίωμά σου, όμως πάντα στη Δημοκρατία όλα έχουν τα όρια τους. Και τέλος ακόμη και αν η Κυβέρνηση αντέξει, του χρόνου υπάρχουν 2 εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες, αν κάποιος διαφωνεί με ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ μπορεί πολύ εύκολα να το δηλώση ψηφίζοντας οτιδήποτε άλλο.
    • StlnGradΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 17:25
      Αρης Μεσούντας;;;;; Ο αντι - ΚΚΕ εμμετός του "Εργατικού" Αγώνα;; Βρε βρε το παληκαράκι!
    • Αντώνης Σ.Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 15:53
      Μια παροιμία λέει ότι , το σκυλί ποτέ δεν δαγκώνει το χέρι που το ταίζει......

      Από την άλλη υπάρχει και το, όπου δεν πίπτει λόγος , πίπτει η ράβδος.......

      Αν λοιπόν το σκυλί δεν το ταίσεις κάποια στιγμή θα σε δαγκώσει διαμαρτυρόμενο, και ίσως αν του στερήσεις ολότελα την τροφή να σε ......φάει. Αυτό λέγεται ένστικτο αυτοσυντήρησης!!
      Για αυτό δεν τα βάζεις με πεινασμένα σκυλιά.......καλύτερα να λακίσεις!!!

      Από την άλλη όταν ο άλλος δεν σε ακούει μία, δύο, τρείς, και εσύ ενώ επιμένεις να σε ακούσει ο άλλος κάνει τον αδιάφορο.......ε τότε θα τον σκουντήσεις από σιγανά έως και συθέμελα!!!

      Αυτά υπάρχουν και είναι νομοτελειακά θεμελειωμένα στην φύση των ανθρώπων αλλά και των ζώων!!

      Αυτό όμως που έχουν δεν τα ζώα και έχουν οι άνθρωποι είναι η συμπεριφορά που λέει ότι ........μην διαμαρτύρεσαι γιατί είσαι πεινασμένος, ανεργος , ανασφάλιστος, γιατί είσαι ένας φτωχοδιάβολος και η τύχη σου είναι στα χέρια των Ιαβέρηδων και των ταγών της εξουσίας, που ξέρουν αυτοί καλύτερα από σένα ποιό είναι "το καλό σου"!!!

      Ε λοιπόν δηλώνω ότι το δικαίωμα αυτό, του διαμαρτυρόμενου θα το υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου , είτε πρόκειται για ζώα , είτε για ανθρώπους..........
    • ΒΟΥΚΟΛΟ-ΑΙΓΟΤΡΟΦΟΣΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 14:47
      Πως θα συντονιστή ρε φίλε Μπογιό,
      ( γ@@ω το φελεκι μου γ@@ω) αυτή η ιερή οργή ( περί αυτής ο λόγος του Αριστοτελη) την στιγμή που το φαβορί αυτή την στιγμή η ευρύτερη αριστερά
      αντί για πυγμή μοιάζει με απλωμενο τραχανα , παραμένοντας με πείσμα
      στο ωραιον την ευρωπαϊκής ένωσης και την σπουδαιότητα της ΟΝΕ, χωρίς να ψυχανεμιζεται την υπερεξουσια της ευρωπαϊκής επιτροπής,
      ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ...

      Πως ζητάει λευκή επιταγή ο Τσιπρας; ( αν δεν πιαση στην πιάτσα η διαπραγματευση θα δούμε τι θα κάνουμε , μπορεί και να την κάνουμε...)

      Κάποιοι ακαπνοι απο school of economics london (με παρεΐτσα)
      του ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν την ιερή οργή και θα την κάνουν λιωμα,
      Απο το πόδι θα μας τραβήξουν βαθειά μέσα στο χώμα....

      γ@@ώ το φελεκι μου γ@@ώ...
    • ΑΡΗΣ ΜΕΣΟΥΝΤΑΣΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 14:33
      ΑΝΑΤΑΣΗ ΨΥΧΗΣ
    • βασίληςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 14:17
      Δεν είναι μόνο η βλακεία και η αμάθεια Νίκο που συμβάλει στην αποδοχή της θεωρίας των δύο άκρων και κάνει τον κόσμο να καμώνεται ότι δέχεται ότι η μούντζα του οργισμένου νεολαίου είναι εξ ίσου "άκρο" με το μαχαίρι του σιτεμένου φασίστα - μαριονέτα του συστήματος.
      Είναι και ο κονφορμισμός του μικροαστού ή του προλετάριου με την μικροαστική νοοτροπία, που τους ωθεί να αναζητούν λόγους και αιτίες ώστε συνειδητά να συνεχίσουν να καταστέλουν την συνείδησή τους και να υποτάσονται.
      Περιμένουν κάποιος άλλος να βγάλει το φίδι από την τρύπα ώστε άκοπα και ακίνδυνα να επωφεληθούν κι εκείνοι, ή αναζητούν κάποιον μεσσία που εργολαβικά θα αναλάβει να τους σώσει και να τους παραδώσει την χαμένη ευημερία τους "με το κλειδί στο χέρι" και χωρίς προσωπικό ρίσκο ή κόστος.
    • πανοςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 14:08
      Πολύ σωστά όλα αυτά… και θα ήμουν στρουθοκάμηλος και όμοιος με αυτούς που βλέπουν (;) τα πράγματα αλλιώς, ενώ δεν είναι στρουθοκάμηλοι.
      Στηρίζουν τα επιχειρήματα τους πολλές φορές, σχεδόν όλες, στη νομιμότητα. Επιχείρημα παντελώς αίολο και θέλω να σταθώ σε αυτό.
      Το σύνταγμα, άρθρο 114 για παράδειγμα, το κράτος το παραβίαζε προκλητικά στη δεκαετία του εξήντα. Τόσο προκλητικά, που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους και έγραψε λαμπρή κινηματική ιστορία στη δεκαετία του εξήντα, (γενιά του 114).
      …ερώτηση, έκανε καλά τότε το κίνημα που ξεσήκωνε τον κόσμο, ή θα έπρεπε να καθίσει στα αυγά του γιατί η κυβέρνηση της εποχής είχε άλλη γνώμη; καλή ώρα;… (και ποιος δικαιώθηκε;)
      Σήμερα οι κυβερνήσεις τα ίδια δεν κάνουν; Τα ίδια και χειρότερα κάνουν και θέλω να θέσω ένα μόνο παράδειγμα… του συνταξιούχου, μιας και όλοι μια μέρα εκεί καταλήγουμε, αλά υπάρχει και συνάφεια γενικότερη.
      Ο συνταξιούχος για να πάρει τη σύνταξη του όταν γεράσει, κάνει την επιλογή του πριν γεράσει, όταν ακόμη είναι νέος, τότε επιλέγει τι ποιότητας γέρος θα ήθελε είναι, …και αυτό το κάνει με βάση το τι λέει ο νόμος… επιλέγει το επάγγελμα, τον κλάδο, και πληρώνει τις ασφαλιστικές του υποχρεώσεις κανονικά, έτσι όπως ο νόμος ορίζει.
      Τι κάνει το κράτος στον παράλληλο βίο; Τα χρήματα που ο εργαζόμενος βάζει στο κοινό ταμείο με τους άλλους συναδέλφους του, (κοινός κουμπαράς) για την υγειά τους -και τα γεράματα… έρχεται αυθαίρετα το κράτος και τον παραβιάζει!
      Παίρνει τα χρήματα από τον κουμπαρά και τα κάνει δώρο στους ημέτερους… τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, εφοπλιστές, και λοιπά τρωκτικά.
      Το αποτέλεσμα είναι γνωστό, αλά και αναμενόμενο… το ταμείο να μην έχει λεφτά. …τι κάνει πάλι το κράτος εδώ; …εδώ το κράτος φτιάχνει νόμο! Νέο νόμο.
      Τι λέει ο νόμος που έφτιαξε το κράτος; Ο νόμος λέει έστω και μεταφορικά, (το αποτέλεσμα μετράει) μετά την απομάκρυνση του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!
      Ποιος έχει αυθαιρετήσει εδώ, ο λαός που θα αγανακτήσει και θα βγει στους δρόμους του αγώνα για να βρει το δίκιο του, ή το κράτος των κεφαλαιοκρατών; που δεν φτάνει που τους έκλεψε, αποφασίζει και διατάζει νομιμότητα και τάξη, για να σωθεί δήθεν η χώρα; εδώ έχουν ταυτίσει την αφεντιά τους με τη χώρα!
      Τι είναι όμως πραγματικά η χώρα: η χώρα, δεν είναι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή;
      δεν είναι η χώρα με τον πληθυσμό της; αλά ο πληθυσμός αυτός είναι κατηγοριοποιημένος, … αποτελείται πρωτίστως από αυτούς που (δεν θα ζούσαμε χωρίς αυτούς) τους εργαζόμενους! που παράγουν ακόμη και το στυλό και το μελάνι του νόμου που τους στερεί το αυτονόητο… το δικαίωμα να δουν τον κόπο τους;…
      Και αφού συνειδητοποιούν αυτή την αδικία… με ποιον άλλο τρόπο εκτός από τον αγώνα θα πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, αφού τους ανήκει;
      Επομένως: δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον αγώνα μέχρι την τελική νίκη… αγώνας δίκαιος. Ο καπιταλισμός ότι είχε να δώσει το έδωσε, έλιξε ο χρόνος της ζωής του, σαπίζει!
      Πριν είναι αργά και το όμπυο μας πνίξει, να ανοίξουμε το δρόμο να ‘ρθει το νέο: ο σοσιαλισμός! επίκαιρος και αναγκαίος όσο ποτέ άλλοτε. Μελετάμε και προχωράμε, ν’ αλλάξουμε τον κόσμο… το’ χει ανάγκη…
    • Γιωργος A.Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 14:07
      Αγαπητε Κυριε Μπογιοπουλε
      Διαβαζω καθημερινα τα αρθρα σας και ομολογω οτι ειναι πραγματικα πολυ ενδιαφεροντα μα παρα πολυ θεωρητικα.Μας κανετε αναλυσεις για καταστασεις και γεγονοτα που ειναι αυτονοητα κατακριτεα απ'ολους.
      Ποιος μπορει να συμφωνει με την λαιλαπα που εχει κτυπησει την Ελλαδα τα τελευταια 4 χρονια, μαλλον για να ειμαι πιο ακριβης τα τελευταια 40 χρονια(μιλω εκ του αποτελεσματος βεβαια).
      Θα ηταν βεβαια πολυ πιο χρησιμο για ολους να ακουγαμε και καποια λυση για ολα τα προβληματα.Η καταγραφη τους, η διηγηση τους, ειναι σιγουρα πολυ ευκολη μα προπαντως ασφαλεστατη.
      Θα επιθυμουσαμε ολοι να επιστρεψουμε εκει που ειμασταν το 2008 η το 2000?
      Να επιστρεφαμε κατω απο τις ιδιες συνθηκες?Ζωντας με δανεικα, με αλχημειες στους προυπολογισμους, με πολιτικους που εχουν σαν δογμα
      "δουλεψε να φας κλεψε για να εχεις"
      Τα πραγματα ειναι πολυ σοβαροτερα απ'οτι παρουσιαζονται και πρεπει ολοι να ενεργοποιηθουμε οχι για να ζησουμε εμεις καλυτερα αλλα για να βελτιωθουν οι συνθηκες για τα παιδια μας, γιατι οποιος νομιζει οτι θα ζησει καλυτερες μερες πλαναται οικτρα.
      Οφειλουμε ολοι να παραδωσουμε στα παιδια μας μια κοινωνια τιμια και αξιοκρατικη
      Χρειαζονται πραξεις.Φτανουν τα λογια και οι ευκολες κριτικες απο μακρια.Οποιος αισθανεται ετοιμος ν'αλλαξει το σαπιο συστημα ΕΜΠΡΟΣ.
      Εχουμε βαρεθει τις θεωριες, τους αναθεματισμους, τις κριτικες τα ευχολογια.
    • Βοστινιώτης ΠαναγιώτηςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 13:51
      Το σύστημα, όταν πέφτει σε φαύλο κύκλο , νομίζει ότι θα σωθεί , αν πιαστεί από την θεωρία των δύο άκρων ! Ο φαύλος κύκλος δεν έχει λογική ! Θα μπορούσανε να μιλάνε και για τρία άκρα…
    • αεαΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 13:44
      Για ποιους καθεσαι και γραφεις καθε μερα Νικο μου ολα αυτα τα αληθινα , περιεκτικα και τεκμηριωμενα αρθρα ? Για τον λαο ? Ποιον λαο? Αυτον που (δημοσκοπικα) προτιμαει τους ολετηρες του? Που δεν ξεκολλαει απ'την πολυθρονα του? Που πειναει αλλα λεει "Ζητω ο Αντωνης μας"? Που διψαει αλλα λεει "Στουρναρα σωτηρα μας"? Που εχει ηγετες τυπου Βοριδη, Αδωνιδος κλπ και λεει "Αυτοι θα μας σωσουν"? Που εχει εξοστρακισει την κοινη λογικη ζητωντας την εξ'υψους βοηθεια? Τι σχεση εχει αυτος ο λαος με τον λαο της δεκαετιας του 40? Τι φταιει γι'αυτο? Φοβαμαι οτι ματαια τα γραφεις οσα γραφεις. Διεξε μου οτι εχω αδικο να χαρω.
    • antreasΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 12:57
      Οταν εχεις δυο παιδια, συζυγο ανεργη, μισθο 472€ το μηνα, ενοικιον 350€, τοτε με ενα γιαουρτι δεν χορταινει η οικογενεια. Μπορει ομως να εκτονωθει ριχνοντας το στα μουτρα του καθε γεωργιαδη, παγκαλου, βενιζελου, σαμαρα, κουβελη κ.λ.πων .
    • 101112Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 12:44
      Κε Μπογιοπουλε

      Νομιζω εκτιθεστε. Πολυ... Η κοινωνικη συνειδηση εχει διδαχθει το μαθημα της. Είναι ενοχη. Η Ελλαδα πρεπει να μετατραπει σε παραδεισο (οχι φορολογικο) αλλα των αγορων. Η Θυσια??? Για την επιτευξη του φοβερου και τρομερου αυτου στοχου??? Οι πολιτες της φυσικα!
      Τι να πρωτοδει κανεις???
      Την φοβερη και τρομερη χθεσινη εκπομπη του Αδωνη??? (Χαρισματικος δεν λεω... Η ατακα "αν δεν σ' αρεσει πως πληρωνουμε, κανε αιτημα να λυθει η συμβαση, αλλοι 5000 περιμενουνε" - την εβαλα σε εισαγωγικα αν και δεν ειναι τα ακριβη λογια- ηταν ολα τα λεφτα. Την στιγμη που ξερει οτι κανεις ελ.επαγγελματιας γιατρος αν δεν ειναι στο ΕΟΠΥΥ στις σημερινες συνθηκες, δεν επιβιωνει γιατι απλουστατα δεν εχει πελατες, αφου οι πελατες δεν εχουν φραγκο τσακιστο, αρα ειχε το "πλεονέκτημα του εκβιασμου. Και που εχει και "καλοπροαιρετα" (οντως το εννοω) σχολια του τυπου αν συμβληθουν με ιδιωτικες ασφαλιστικες θα λυθουν τα προβληματα, απλη προταση" που δεν αντιλαμβανονται οτι αυτη ακριβως ειναι η επιδιωξη. Τυχαιες οι διαφημισεις, «με 100 ευρω το χρονο» εχεις την υγιεια σου???? Δεν νομιζω.
      Τι να πρωτοδει???
      Τις εκπομπες για το ξανθομαλλο κοριτσακι και τους παρουσιαστες να πεφτουν απο τα συννεφα για το "γλοιωδες-εγκληματικο-απιστευτο συστημα" των Ληξιαρχικων πραξεων που επιτρεπει τετοια "φοβερα-τρομερα-απιστευτα πραγματα" να γινονται γυρω απο διακινηση-εμπορια-εκμεταλευση παιδιων??? Και μαλιστα που δεν γινονται σε καμιά ευνομούμενη Δυτικοευρωπαικη χωρα??? Χωρες που κατ'εξοχην εχουν δημιουργησει το συστημα αυτο??? Ξεχνάμε τα παιδια της Φρειδερικης-Βασίλισσα παρακαλω κιοχι Ρομα- που εφευγαν απο την Ελλαδα με υφαρπαγη και πηγαιναν στις ιδιες τοτε χωρες του Δυτικου κοσμου για παρανομες υιοθεσιες???? Θεωρουμε οτι οι χωρες της Δυσης δεν εχουν φαινομενα εκμεταλλευσης παιδιων??? Δεν εχουν βρει ανθρωπους κλεισμενους σε υπογεια 20-30-40- χρονια Φυλακισμενους και βιασμενους απο τους ιδιους τους γονεις τους??? Εχει δει κανεις απο μας την "Λευκη κορδελλα"??? Τωρα ανακαλυψαν οτι τα ληξιαρχεια στην Ελλαδα δεν λειτουργουν σωστα??? Υποκριτικα ο Καμινης εθεσε σε διαθεσιμοτητα τους 4 υπαλληλους του Ληξιαρχειου Ταχα μου και καλα να κανει ερευνα??? Τι ερευνα??? Αν ο νομος ηταν ετσι, γιατι διασύρονται αυτοι οι ανθρωποι οτι δεν κανουν την δουλεια τους??? Αφου αυτο το νομικο πλαισιο εχουν... 'Η θα ξεχασω οτι εστειλαν στις τραπεζες χιλιαδες ανθρωπους με Π, με φορεία, με ασθενοφορα, για να αποδειξουν οτι ηταν ζωντανοι γιατι και καλα το Δημοσιο, ο μεγαλος αθωος, δεν ειχε στοιχεια? Καλα δεν εχει τα ληξιαρχεια??? Δεν επρεπε να δει τα στοιχεια τους και να μην υποβαλλει τους ανθρωπους σ'αυτους τους ευτελισμους??? Δεν στηνονται τα πραγματα ετσι ώστε να αποκτησουμε ως λαος την συνειδηση και την αισθηση ότι ουτως ή αλλως ειμαστε εγκληματιες και σωστα μα συμπεριφερονται κατ’ αυτόν τον τροπο??? Δεν προσπαθουν να μες περασουν ότι ειμαστε οι Φειγκιν του Ολιβερ Τουιστ, που δεν παιρνουμε μαλιστα από αναμορφωση, αλλα πρεπει να πεθανουμε στην κρεμάλα???
      Να πω, να πω, να πω. Μερικες φορες πνιγομαι. Καταγραφω τα χιλιαδες μικρα μικρα που συμβαινουν αυτά τα 3 χρονια, από φορολογικα, ειδησεις, ασφαλιστικα. Και πνιγομαι.
      Ποτε δεν εχει γινει κατι τετοιο. Πουθενα στην Ιστορια του ανθρωπινου γενους. Ακομη και το Δογμα του Σοκ να διαβασεις, που σε κάθε του σελιδα αναφωνεις «αυτό μας κανουνε» πουθενα μα πουθενα δεν γινεται τοσο συστηματικη γενοκτονια. Γενοκτονια που περιλαμβανει και το στοιχειο της συλλογικης ευθυνης με την εννοια του «καλα μας κανουνε τετοιοι που ειμαστε- κακα παιδια». Ακόμη και οι Ισπανοπορτογαλλοι όταν πηγαν στην Αμερικη , ευσπλαχνικοι ηταν απεναντι στον ιθαγενη πληθυσμο… Απλα τους εσφαξαν. Η μεγαλυτερη γενοκτονια ολων των εποχων. Εξαφανισαν την ερυθρα φυλη. Σ’ εμας, γιατι μας πηγαινουν με το μαρτυριο της σταγονας και δεν μας εξαφανιζουν μια και καλη???
      Συγνωμη για το μακροσκελες. Είναι τοσο πολλα….
    • farosΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 12:14
      Αγαπητέ Νίκο,
      Αυτοί που αποκηρύττουν την βία "απ΄όπου κι αν προέρχεται", εννοούν και τη βία της εργοδοσίας, τη βία των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, τη βία των κατασταλτικών μηχανισμών ;;;

      Ή αυτή (η βία), είναι ... καλή, γιατί προέρχεται από το κράτος και τους "στυλοβάτες" του ;;;

      Η κυβερνητική βία είναι κι αυτή ... καλή ;;;

      Η βία της τηλεόρασης (οι εξυπνάδες ότι αν θες αλλάζεις κανάλι, αλλού), μαζί με την προστυχιά της και τον αποπροσανατολισμό που κάνουν, δικαιολογείται ;;;

      Η βία των νοσοκομείων, που άμα θες έναν γιατρό πρέπει να κλείσεις ραντεβού ένα μήνα πριν, δεν μας πειράζει ;;;

      Σελίδες ... βιβλίο ... μπορεί να γράψει κανείς.
      Το σίγουρο πάντως είναι ότι με αυτές τις εξυπναδούλες τους, έχουν καταφέρει και έχουν κοιμήσει έναν ολόκληρο λαό !!!
    • ΓιάννηςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 10:58
      Ειλικρινά δεν κατανόησα τι σχέση έχει η απεργία. η πορεία, η διαμαρτυρία με το γιαούρτωμα.
      Το γιαούρτωμα είναι το επόμενο στάδιο από το βρίσιμο και το προηγούμενο από την επίθεση.
      Μόνο έτσι μπορώ να το αντιμετωπίσω και ειλικρινά λυπάμαι για το σημερινό σου τίτλο και για τη σημερινή σου αιτιολογία απέναντι σε μια καταφανή μορφή βίας.
    • ΤΑΣΟΣΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 10:49
      ΕΥΓΕ!!!!
    • ΘανάσηςΤρίτη 22 Οκτωβρίου 2013, 09:48
      Όταν οι πατρώνες έγιναν κατσαρόλες
      Και οι γροθιές....μουτζιές
      τότε ο λαός εκάθησε
      και τρώει καρπαζιές.