Με αφορμή τη συμμετοχή του στη νέα σειρά του MEGA «Δύο μαύρα πουκάμισα», ο Αντώνης Μυριαγκός μίλησε στο Harper’s Bazaar και στην Άρτεμη Θύμιου, ανατρέχοντας στη σχέση του με την τέχνη, τις καλλιτεχνικές του αφετηρίες και τη διαδρομή που τον οδήγησε από τα εικαστικά στο θέατρο.
Ο ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της επιστροφής στις προσωπικές αφετηρίες, όχι μέσα από τη νοσταλγία, αλλά ως έναν τρόπο να κατανοήσει κανείς καλύτερα τη διαδρομή που έχει διανύσει.
«Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να μπαίνουμε σε μια λήθη. Κι όμως, πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να επιστρέφω πίσω όχι από νοσταλγία, αλλά για να καταλάβω πώς συνδέεται αυτό που ζω σήμερα με όσα προηγήθηκαν. Αυτό είναι που κάνει η τέχνη με έναν μοναδικό τρόπο», ανέφερε.
«Είτε βλέπεις μια ταινία, είτε διαβάζεις έναν στίχο, είτε ακούς μια μουσική, ξαφνικά όλα σταματούν. Συγκεντρώνεσαι στη στιγμή. Και αυτές οι μικρές στιγμές είναι που, τουλάχιστον εμένα, νιώθω ότι με κουρδίζουν ξανά», συμπλήρωσε.
Παρότι σήμερα δεν ζωγραφίζει, ο Αντώνης Μυριαγκός θεωρεί ότι η περίοδος εκείνη άφησε ένα ουσιαστικό αποτύπωμα στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την τέχνη.
«Δε ζωγραφίζω πια. Ξεκίνησα από τα εικαστικά, πέρασα αρκετά χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά στην πορεία με κέρδισε το θέατρο. Αυτό που κράτησα, όμως, δεν ήταν μόνο μια δεξιότητα. Ήταν οι άνθρωποι, οι εμπειρίες και ένας τρόπος να σκέφτομαι την τέχνη. Γιατί είναι άλλο να έχεις μια κλίση ή μια τεχνική και άλλο να μπορείς να παράγεις έργο», σημείωσε ο ηθοποιός.
Και κατέληξε: «Πολλοί άνθρωποι έχουν ταλέντο. Το έργο, όμως, είναι κάτι που αποκτά δική του ζωή. Περπατάει μόνο του».
