Τις στιγμές που έχουν σημαδέψει τη δημοσιογραφική της διαδρομή, αλλά και τις δύσκολες αποφάσεις που καλείται να πάρει ένας δημοσιογράφος στην καθημερινή άσκηση του επαγγέλματος, περιέγραψε η Άννα Λιβαθυνού σε συνέντευξή της στην Πολυξένη Καραμίχα για τη Real Life.
Η δημοσιογράφος αναφέρθηκε στις ειδήσεις που έχουν χαραχθεί στη μνήμη της, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο δυστύχημα με τους 21 μαθητές από το Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας, τον Απρίλιο του 2003. Όπως ανέφερε, ήταν ένα από τα πρώτα ρεπορτάζ της και η εικόνα των λευκών φερέτρων και των γονιών που αποχαιρετούσαν τα παιδιά τους παραμένει μέχρι σήμερα ανεξίτηλη στη μνήμη της.
«Ήταν από τα πρώτα μου ρεπορτάζ και βρέθηκα στο χωριό για να καλύψω τις κηδείες. Θυμάμαι την εκκλησία γεμάτη λευκά φέρετρα και, λίγο αργότερα, τους γονείς να αποχαιρετούν τα παιδιά τους μέσα σε ανείπωτο πόνο. Ήμουν στον αέρα και δυσκολευόμουν να μιλήσω. Είναι μια εικόνα που δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου και μου υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε είδηση υπάρχουν πάντα άνθρωποι», εξήγησε.
Στη δημοσιογραφική της πορεία, όπως παραδέχθηκε, έχει βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπη με δύσκολα διλήμματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως είπε, επιστρέφει πάντα σε δύο βασικές αρχές: την αλήθεια και τον σεβασμό στον άνθρωπο.
«Νομίζω ότι όποιος βρίσκεται πολλά χρόνια σε αυτή τη δουλειά έχει βρεθεί μπροστά σε διλήμματα. Εκεί προσπαθώ να επιστρέφω πάντα σε δυο πράγματα: στην αλήθεια και στον άνθρωπο. Δεν αρκεί κάτι να αποτελεί είδηση για να σημαίνει ότι πρέπει να το μεταδώσεις με οποιοδήποτε τρόπο».
Η ίδια, τέλος, υπογράμμισε πως το γεγονός ότι κάτι αποτελεί είδηση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να μεταδοθεί με οποιοδήποτε κόστος. «Υπάρχουν όρια, υπάρχει αξιοπρέπεια και υπάρχει ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο με τον οποίο μιλάς», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη δική της προσέγγιση απέναντι στη δημοσιογραφική δεοντολογία.
