Η Σύνοδος Κορυφής της G7 στο Εβιάν-λε-Μπαιν εξελίχθηκε σε ένα θρίλερ λεπτών χειρισμών, όπου η Ευρώπη κατάφερε να μετατρέψει ένα διαφαινόμενο διπλωματικό ναυάγιο σε μια απρόσμενη επιτυχία.
Μέσα από ένα προσεκτικά σχεδιασμένο «φλερτ» και τη στοχευμένη επίκληση στο συναίσθημα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, με πρωτοστάτη τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, κατάφεραν να ευθυγραμμίσουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με τις δυτικές δεσμεύσεις για την Ουκρανία.
Ωστόσο, στην εποχή της απρόβλεπτης αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πόσο θα κρατήσει αυτή η ιδιότυπη εκεχειρία.
Η καθοριστική στιγμή της Συνόδου Κορυφής, σύμφωνα με ανάλυση του Politico, ήρθε όταν ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, έδειξε στον Τραμπ φωτογραφίες από τον φλεγόμενο Καθεδρικό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Κίεβο.
Το θέαμα των χρυσών τρούλων που τυλίχθηκαν στις φλόγες έπειτα από ρωσική αεροπορική επιδρομή φαίνεται πως άγγιξε ευαίσθητες χορδές του Αμερικανού Προέδρου.
Όπως δήλωσαν αξιωματούχοι της G7 στο Politico, αυτή η κίνηση ήταν το τελικό έναυσμα που ώθησε τον Τραμπ να στηρίξει πιο σθεναρά την Ουκρανία στην κοινή διακήρυξη.
Η στρατηγική της κολακείας
Αν και ο Ζελένσκι ήταν εκείνος που παρουσίασε τις φωτογραφίες, ο Μακρόν ήταν ο «αρχιτέκτονας» πίσω από το παρασκήνιο.
Όπως επισημαίνει το Politico, ο Γάλλος Πρόεδρος είχε σχεδιάσει τη Σύνοδο με τέτοιο τρόπο ώστε να απευθυνθεί στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Αμερικανού ηγέτη.
Οι προσδοκίες ήταν αρχικά εξαιρετικά χαμηλές, με πολλούς να θεωρούν επιτυχία ακόμη και το να μην αποχωρήσει νωρίς ο Τραμπ.
Ωστόσο, η ευρωπαϊκή πλευρά κατάφερε να τον δεσμεύσει για περαιτέρω στρατιωτική στήριξη στο Κίεβο.
Η τακτική βασίστηκε σε χρόνια εμπειρίας γύρω από το πώς να κολακεύουν τον Τραμπ, συνδέοντας τα αιτήματά τους με τις δικές του προτεραιότητες.
Κατά τη διάρκεια του δείπνου των ηγετών, το μήνυμα προς τον Τραμπ προσαρμόστηκε στη δική του, απλοποιημένη οπτική για την παγκόσμια ισχύ: η Ουκρανία παρουσιάστηκε ως ο «νικητής» και η Ρωσία ως ο «χαμένος» αυτής της φάσης του πολέμου.
Σύμφωνα με Ευρωπαίο διπλωμάτη που μίλησε στο Politico, οι ηγέτες εξήγησαν στον Τραμπ ότι η Ρωσία δεν μπορεί να σπάσει την γραμμή του μετώπου και, ούσα σε απόγνωση, χτυπά πλέον τυφλά αμάχους και ιερούς χώρους.
Ανάμεσα στις αρχές και τις παραχωρήσεις
Για να κρατηθεί ικανοποιημένος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, έγιναν σημαντικές υποχωρήσεις.
Η ημερομηνία της Συνόδου μετατοπίστηκε ώστε να διευκολυνθεί ο Τραμπ, το μενού στο Παλάτι των Βερσαλλιών ήταν υπερπολυτελές, ενώ στο τελικό ανακοινωθέν το όνομά του σημειώθηκε τρεις φορές για τη συμφωνία του με το Ιράν.
Το δημοσίευμα του Politico επισημαίνει πως ο Μακρόν αντιδρά έντονα στην κριτική ότι απλώς «υπέκυψε» στις απαιτήσεις του Τραμπ.
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου, ο Γάλλος Πρόεδρος τόνισε ότι η πρόοδος επιτεύχθηκε επειδή παρέμεινε σταθερός στις κόκκινες γραμμές του, φέρνοντας ως παράδειγμα τις ξεκάθαρες θέσεις του για την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας.
Σε κάθε περίπτωση, οι παραχωρήσεις απέδωσαν.
Η G7 δεσμεύτηκε για «ακλόνητη υποστήριξη» στο Κίεβο, ενώ παράλληλα υπήρξε συμφωνία για τη μείωση της εξάρτησης από τις κινεζικές σπάνιες γαίες έως το 2030 – μια σημαντική νίκη για τη γαλλική προεδρία.
Μια εύθραυστη ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί
Παρά το πανηγυρικό κλίμα, οι διπλωμάτες που επικαλείται το Politico προειδοποιούν ότι όλες οι προσπάθειες του Μακρόν θα μπορούσαν να ανατραπούν με ένα και μόνο τηλεφώνημα μεταξύ του Τραμπ και του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.
«Το ότι ο Τραμπ αλλάζει γνώμη συνεχώς είναι η πραγματικότητα στην οποία ζούμε όλοι», σχολίασε χαρακτηριστικά Ευρωπαίος διπλωμάτης.
Η Ευρώπη πάντως είχε και ορισμένα ισχυρά χαρτιά στα χέρια της.
Οι ΗΠΑ χρειάζονται τις ευρωπαϊκές δυνατότητες αποναρκοθέτησης για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, προκειμένου να σταθεροποιηθεί το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου.
Επιπλέον, η Ουάσινγκτον δέχεται πιέσεις στο εσωτερικό της για τη συμφωνία με το Ιράν και χρειάζεται τη διπλωματική στήριξη των Ευρωπαίων συμμάχων.
Προς το παρόν, ακόμη και ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε ικανοποιημένος, αναγνωρίζοντας ότι ο Μακρόν έκανε «φανταστική δουλειά».
Φεύγοντας, ωστόσο, θυμήθηκε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο μια άλλη εκκρεμότητα: «Δεν συζητήσαμε για τη Γροιλανδία. Έπρεπε να είχα συζητήσει για τη Γροιλανδία».
