Ο θρυλικός από τη δεκαετία του 90 ράπερ Taki Tsan ήταν καλεσμένος στο αποψινό «The 2Night Show» του Γρηγόρη Αρναούτογλου, με τους δυο τους να ξεκαθαρίζουν από την αρχή της συνέντευξης ότι έχουν ξεπεράσει ενδεχόμενη παρεξήγηση από δηλώσεις του ράπερ για τον παρουσιαστή στο παρελθόν, ότι «είναι πονηρός» και γι’ αυτόν το λόγο «δεν θα πήγαινε στην εκπομπή του».
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου κατέστησε σαφές πως το «πονηρός» δεν είναι κάτι που τον χαρακτηρίζει: «Είναι το μόνο πράγμα που έχεις πέσει έξω. Επειδή κάνω πολύ αγώνα μέσα μου και παλεύει ο καλός μου με τον κακό μου εαυτό, μόνο πονηριά δεν έχω. Αν δεν σε γουστάρω, θα σου το πω να μην έρθεις ποτέ ή αν γουστάρω, θα πέσω στην αγκαλιά σου και θα βάλω τα κλάματα.
Έτσι νιώθω εγώ, τώρα αν νιώθουν οι άλλοι κάτι πονηρό… Εγώ νιώθω ότι με αδίκησες σε αυτό».
Δείτε το βίντεο:
Ο καλλιτέχνης, που συστήθηκε αρχικά ως «Παιδί Θαύμα», ως μέλος του θρυλικού ραπ συγκροτήματος «Ζωντανοί Νεκροί», δηλώνει «ρεμπέτης παγιδευμένος στο σώμα ενός ράπερ» και εξομολογείται πως, αν και δίνει την εντύπωση του παραβατικού, κατά βάθος είναι ένα «βούτυρο» που λιώνει. Αναφέρεται στα παιδικά του χρόνια στο Σαν Ντιέγκο, ενώ θυμάται τη στιγμή που ο πατέρας του τον έστειλε πίσω στην Ελλάδα μετά τη σύλληψή του για ναρκωτικά στο σχολείο του στην Αμερική.
Όπως ομολογεί ήταν μία απόφαση που του έσωσε τη ζωή, καθώς σε διαφορετική περίπτωση θα κατέληγε ή νεκρός ή στη φυλακή. Με απόλυτη ειλικρίνεια, δηλώνει πως δεν θεωρεί τον εαυτό του παράδειγμα προς μίμηση, ενώ αποκαλύπτει την ιδιαιτερότητά του ως ζωγράφος: «Πρέπει να είμαι αδέκαρος για να κυλήσει το πινέλο». Μιλά με ευγνωμοσύνη για τον αδερφό του, DJ ALX, που τον ώθησε στη μουσική, αλλά και για τον μέντορά του, Ανδρέα Μαρνέζο, στον οποίο χρωστάει όλα όσα έμαθε για την τέχνη του tattoo.
Ως πατέρας τριών παιδιών, παραδέχεται πως τα κακομαθαίνει, ενώ σχολιάζει την trap σκηνή τονίζοντας πως, αν και του αρέσουν οι χαρακτήρες, η θεματολογία της αποτελεί κακό παράδειγμα για τη νεολαία. Τέλος, αποκαλύπτει το νέο του όνειρο, την 2D animation ταινία «Μπουζούκουλας», και καταλήγει πως, αν η πολυτάραχη ζωή του γινόταν ταινία θα ήθελε το φινάλε της να είναι ήρεμο και «βαρετό».
