Δεντάκης: Πολίτης του κόσμου
Οι περισσότεροι από μας τον γνώρισαν μέσω από διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας. Ο Παντελής Δεντάκης, όμως, είναι ένας “γεμάτος” ‘ανθρωπος που έχει στην πλάτη του 15 χρόνια παρουσίας στο θέατρο! Και φαίνεται ότι είναι καλός συνομιλητής…
Διαβάστε μερικά αποσπάσματα από τη συνέντευξή του:
Συνεχίζει για δεύτερη σεζόν στις «Ψευδαισθήσεις» της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Συνσκηνοθετεί ξανά το «Μια γιορτή στου Νουριάν» με τον Βασίλη Κουκαλάνι. Και εντός των προσεχών ημερών ετοιμάζεται να παρουσιάσει στο θέατρο του Νέου Κόσμου τον «Βυσσινόκηπο» του μ’ ένα εκλεκτό καστ. Ο φετινός χειμώνας του Παντελή Δεντάκη είναι γεμάτος, όπως φυσικά ήταν και το καλοκαίρι του με τη συμμετοχή του στις Εκκλησιάζουσες.
Και μπορεί μια γνωστή σε όλους διαφήμιση να τον έκανε λίγο διασημότερο απ’ ότι ήταν κάποιους μήνες πριν, όμως αυτά τα 15 χρόνια παρουσίας του στον χώρο ήταν και παραμένουν πολύ σημαντικά.
Μα πάνω απ’ όλα ο Παντελής είναι ένας εξαιρετικός συνομιλητής, που έχει να πει πολλά και σπουδαία πράγματα, όπως επιβεβαιώνεται και από τη συνάντηση μας…
*Η ενασχόληση μου με την υποκριτική είναι μια ιστορία που ξεκινάει, όπως για πολλούς ηθοποιούς, από την παιδική ηλικία. Ξέρεις, με τις σχολικές παραστάσεις. Εκεί που υπάρχουν 4-5 άνθρωποι, οι οποίοι σου λένε: «εσύ πρέπει να γίνεις ηθοποιός», όμως εγώ ήθελα να γίνω μάγειρας. Από πολύ νωρίς το είχα αποφασίσει! Και όντως, μετά το Λύκειο πέρασα στα ΤΕΙ Τουριστικών Επιχειρήσεων. Σπούδασα ένα χρόνο στη Θεσσαλονίκη και δύο στην Αθήνα. Παράλληλα ξεκίνησα να δουλεύω. Δούλεψα σε εστιατόριο και μετά σε τουριστικά γραφεία. Και κάποια στιγμή ένιωσα ότι “κάτι έλειπε”. Βρέθηκα σε μια θεατρική ομάδα του δήμου Κορυδαλλού και σιγά-σιγά την “ψώνισα”. Το ’96 πέρασα στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αρχικά προσπάθησα να συνδυάσω τις δύο σχολές και τη δουλειά, αλλά δε γινόταν. Τα ΤΕΙ δεν τα τελείωσα ποτέ! Δεν έγινα ποτέ μάγειρας! Αλλά μαγειρεύω πολύ στο σπίτι μου! Αυτό με αποφορτίζει και με ηρεμεί!
Η τηλεόραση είναι ένα μέσο με τρομερή δύναμη. Δεν είχα αποκλείσει ότι η συγκεκριμένη διαφήμιση μπορούσε να έχει τόσο μεγάλη επιτυχία, όμως ούτε το είχα σκεφτεί. Ήταν μια πολύ καλή ομάδα με σκηνοθέτη τον Ντένη Ηλιάδη. Το διασκέδασα και πέρασα πολύ ωραία. Δε νομίζω ότι εκτέθηκα, το αντίθετο. Δε θεωρώ ότι ξεπούλησα κάτι ή ότι προσπάθησα να εξαγοράσω αυτή την προβολή με κάποιο τρόπο. Ούτε οι άνθρωποι που συνεργάστηκα -θεωρώ- έκαναν κάτι τέτοιο.
Ο Βυσσινόκηπος του Άντον Τσέχοφ είναι ένα κείμενο που πάντα ήθελα να κάνω και έλεγα πως αυτό θα γίνει όταν μεγαλώσω και είμαι πιο ώριμος. Δεν ξέρω αν μεγάλωσα αρκετά και είμαι επαρκώς ώριμος, αλλά ένιωσα πως ήρθε η ώρα να το κάνω. Πέρσι τέτοιον καιρό είχα βρεθεί σ’ ένα τέλμα που είχε σχέση με προσωπικά προβλήματα, αλλά κυρίως με την κατάσταση που βιώνουμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ένιωθα ως καλλιτέχνης που δεν έχω να πω τίποτα, ένιωθα αμήχανος απέναντι σ’ όλη αυτή την αιφνίδια αλλαγή στις ζωές μας. Και είπα θα πάω σπίτι μου και θα “σωπάσω”. Βρέθηκα πολύ κοντά στο να μεταναστεύσω στην Αγγλία. Και κάποια στιγμή κάτι άρχισε να αλλάζει μέσα μου. Αισθάνθηκα πως ήθελα να μιλήσω για όλα αυτά μέσω του Βυσσινόκηπου. Συναντηθήκαμε με τον Μάκη (σ.σ. Παπαδημητρίου) και την Κατερίνα (σ.σ. Λυπηρίδου), που είναι “οικογένεια μου” και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε. Μετά ακολούθησαν και τα άλλα παιδιά που εμπλέκονται. Είναι μια συλλογική διαδικασία. Έτσι έχω μάθει να λειτουργώ και ο καθένας συνεισφέρει στην δημιουργία της παράστασης πέρα από τα στενά όρια του ρόλου του.
Στο όνομα της κρίσης στην εποχή μας ο καθένας μπορεί να λέει ότι δεν έχει λεφτά. Εσύ ξέρεις την κατάσταση και προσπαθείς να δείχνεις κατανόηση, όμως τελικά αναρωτιέσαι τι είναι αληθινό και τι όχι.
Η Αθήνα μου αρέσει κυρίως γιατί εδώ ζουν οι άνθρωποι που αγαπώ. Εδώ ζουν οι γονείς και τ’ αδέλφια μου, οι φίλοι μου, τ’ ανίψια μου, ο βαφτισιμιός μου. Υπάρχουν 2-3 περιοχές που μου αρέσει να κάνω βόλτες, όπως η Πλάκα, το Θησείο, η Κυψέλη και 5-6 δρόμοι. Ο αγαπημένος μου είναι η Πανεπιστημίου μ’ εκείνα τα εξαιρετικά κτίρια του Τσίλερ. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι μια πόλη πραγματικά φιλική. Δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου λάτρη αυτής της πόλης. Και επίσης δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου Έλληνα! Νιώθω – όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε- πολίτης αυτού του κόσμου.
Πηγή: all4fun.gr
