Η Σινδόνη του Τορίνο αποτελεί ένα από τα πιο αινιγματικά και πολυσυζητημένα κειμήλια στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Για αιώνες, η αυθεντικότητά της παρέμενε το επίκεντρο μιας έντονης διαμάχης ανάμεσα στην πίστη και την επιστήμη.
Σήμερα, μια νέα επιστημονική ανακάλυψη έρχεται να ρίξει φως στο μυστήριο, αποκαλύπτοντας τα κρυμμένα μυστικά που κρύβουν οι ίνες του διάσημου υφάσματος.
Νέα έρευνα αποκάλυψε την πολύπλοκη βιολογική ιστορία που διατηρείται στα ίχνη DNA πάνω στη Σινδόνη του Τορίνο.
Ίνες που ελήφθησαν από τη Σινδόνη του Τορίνο σχεδόν πριν από πέντε δεκαετίες εξακολουθούν να περιέχουν ένα πολύπλοκο αρχείο βιολογικού υλικού που συσσωρεύτηκε με την πάροδο των αιώνων.
Σε έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Scientific Reports, οι επιστήμονες εφάρμοσαν προηγμένη γονιδιωματική αλληλούχιση (αυστηρή μεταγονιδιωματική αλληλούχιση επόμενης γενιάς, χωρίς τη χρήση της μεθόδου PCR) σε επίσημα δείγματα που συλλέχθηκαν από το ύφασμα το 1978.
Η ανάλυσή τους στο DNA που είναι ενσωματωμένο στο λινό ύφασμα παρέχει την πιο λεπτομερή καταγραφή μέχρι σήμερα για τα βιολογικά ίχνη που εναποτέθηκαν μέσω του επαναλαμβανόμενου ανθρώπινου χειρισμού και της έκθεσης στο περιβάλλον.
Η καθηγήτρια Noemi Procopio, καθηγήτρια Ιατροδικαστικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Lancashire, συμμετείχε στο διεθνές συνεργατικό έργο.
Η ανάλυση αποκάλυψε αρκετές σειρές ανθρώπινου μιτοχονδριακού DNA και ένα ποικίλο μικροβίωμα που περιλάμβανε βακτήρια, μύκητες και μικροοργανισμούς προσαρμοσμένους σε αλμυρές συνθήκες.
Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης γενετικό υλικό από καλλιεργούμενα φυτά, κατοικίδια ζώα και μεσογειακό κόκκινο κοράλλι, αντανακλώντας το ευρύ φάσμα ανθρώπων και περιβαλλόντων με τα οποία ήρθε σε επαφή η Σινδόνη κατά τη διάρκεια της ιστορίας της.
Το DNA δεν μπορεί να αποδείξει την αυθεντικότητα
Τα αποτελέσματα δεν προσδιορίζουν πότε κατασκευάστηκε η Σινδόνη,ούτε εάν είναι αυθεντική.
Αντίθετα, αποδεικνύουν πώς η ιατροδικαστική γονιδιωματική και η πρωτεομική μπορούν να ανασυνθέσουν πτυχές του βιολογικού παρελθόντος ενός αντικειμένου.
Αιώνες επαφής και επιμόλυνσης εμποδίζουν τους ερευνητές να απομονώσουν DNA που θα μπορούσε να συνδεθεί με βεβαιότητα με την παλαιότερη ιστορία του υφάσματος.
Παρά ταύτα, οι προηγμένες μεταγονιδιωματικές μέθοδοι μπορούν να προσφέρουν στοιχεία για τη διατήρησή του, την έκθεσή του στο περιβάλλον και το πολιτισμικό του ταξίδι.
Τα βιολογικά ίχνη αντικατοπτρίζουν ένα μακρύ ταξίδι
Μαζί με μικρόβια που συνήθως σχετίζονται με το ανθρώπινο δέρμα, μύκητες και αρχαιοβακτήρια προσαρμοσμένα στο αλάτι, οι ερευνητές ταύτισαν DNA από πολλά φυτά και ζώα.
Το φυτικό υλικό περιλάμβανε καλλιεργούμενο σιτάρι, καρότα, καλαμπόκι, μπανάνες και φυστίκια, ενώ τα ζωικά ίχνη προέρχονταν από βοοειδή, χοίρους, κοτόπουλα, σκύλους και γάτες.
Μαζί, αυτά τα ευρήματα προσφέρουν επιπλέον στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο η Σινδόνη έτυχε χειρισμού, αποθηκεύτηκε και μεταφέρθηκε σε διάφορες περιοχές με την πάροδο του χρόνου.
Τα ιστορικά αντικείμενα γίνονται γενετικά αρχεία
Η καθηγήτρια Noemi Procopio, καθηγήτρια Ιατροδικαστικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Lancashire, δήλωσε:
«Η Σινδόνη του Τορίνο συνεχίζει να γοητεύει τους ιστορικούς, τους επιστήμονες και το κοινό. Είμαστε ενθουσιασμένοι που αποκαλύπτουμε νέες πληροφορίες για τη βιολογική πολυπλοκότητα που διατηρείται στα δείγματα τα οποία συλλέχθηκαν σχεδόν πριν από 50 χρόνια, εφαρμόζοντας νέες, πρωτοποριακές ιατροδικαστικές τεχνολογίες DNA».
«Η Σινδόνη αποτελεί ένα πλούσιο αρχείο γενετικών πληροφοριών που έχει συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια αιώνων ανθρώπινης αλληλεπίδρασης και έκθεσης στο περιβάλλον.
Αν και τα στοιχεία του DNA δεν μπορούν να απαντήσουν σε όλα τα ερωτήματα σχετικά με την ηλικία ή την αυθεντικότητα του υφάσματος, προσφέρουν νέες γνώσεις για τη βιολογική του ιστορία και αποδεικνύουν πώς η πρόοδος της ιατροδικαστικής επιστήμης μπορεί να ξεκλειδώσει νέες πληροφορίες από ιστορικά κειμήλια».
