Το δεύτερο, χρονικά, παιχνίδι της χθεσινής 6ης αγωνιστικής ημέρας του Μουντιάλ 2026 είχε ξεκάθαρο φαβορί τη Νορβηγία. Το συγκρότημα του Στάλε Σολμπάκεν πήρε μεν το πολύτιμο τρίποντο, αλλά σίγουρα πιο δύσκολα από ό,τι μαρτυρά το τελικό αποτέλεσμα.
Ανάλυση: Νίκος Γοργάκης
Οι «Βίκινγκ» ευτύχησαν να έχουν τον Χάαλαντ σε μεγάλο βράδυ εκτελεστικά και δημιουργικά (2 γκολ – 1 ασίστ), επέδειξαν δείγματα του πλούσιου ταλέντου τους, ωστόσο θα πρέπει να βρουν τρόπο να βελτιώσουν και τις αδυναμίες τους στο αμυντικό, ειδικά, κομμάτι, αν θέλουν να προχωρήσουν παρακάτω στο τουρνουά.
ΙΡΑΚ
40 ακριβώς χρόνια μετά την παρθενική του εμφάνιση σε Μουντιάλ, το Ιράκ επέστρεψε στην αμερικανική ήπειρο για να διεκδικήσει ό,τι καλύτερο μπορεί, σε έναν όμιλο με παραδοσιακές δυνάμεις του αθλήματος. Οι Ιρακινοί προσπάθησαν να ισοσταθμίσουν την έλλειψη ποιότητας, συγκριτικά με τους αντιπάλους τους, με ατελείωτο τρέξιμο, περίσσιο πάθος και δύναμη στις προσωπικές μονομαχίες, αλλά προδόθηκαν από ένα φθηνό λάθος λίγο πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.
Ο Σκωτσέζος Γκράχαμ Άρνολντ παρέταξε την ομάδα του με διάταξη 4-4-2 για τη φάση ανάπτυξης και ένα ασύμμετρο 3-4-3 για την άμυνα, με εντολή για εξαντλητικό man 2 man και πίεση σε όλο το γήπεδο. Η πρόθεσή του αυτή φάνηκε κυριολεκτικά με το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή, με τη σέντρα να φεύγει κατευθείαν πλάγιο, κατά το γνωστό τρικ του Λουίς Ενρίκε στην Παρί. Το πλάνο πήρε αρκετά καλό βαθμό, οι στόπερ της Νορβηγίας δεν έδειχναν πολύ άνετοι με τη μπάλα, ο Όντεγκαρντ αδυνατούσε να τροφοδοτηθεί, αναγκαστικά κατέβαινε πολύ χαμηλά, αλλά ο Αλ Αμαρί είχε γίνει σκιά του. Οι Ιρακινοί είχαν πάει το παιχνίδι στον δικό τους ρυθμό, δεν κινδύνευαν σχεδόν καθόλου, ενώ δεν δίσταζαν να κάνουν ακόμα και σκληρά φάουλ για να μη ρισκάρουν απολύτως τίποτα.
Το καλό pressing ανάγκασε τους Νορβηγούς να καταφύγουν σε μεγάλες μεταβιβάσεις και έφερε έναν ικανό αριθμό ανακτήσεων για τους Ιρακινούς, που έπρεπε, πια, να διαχειριστούν τις κατοχές τους. Δεδομένων των αδυναμιών τους, κατάφεραν να δημιουργήσουν τις στιγμές τους, διαβάζοντας εξαιρετικά τα κενά ανάμεσα σε Άγιερ και Ρίερσον κατά κύριο λόγο. Πήγαν, έτσι, σε ένα παιχνίδι μεταβάσεων, που ξεκινούσε σχεδόν πάντα από τη δεξιά πλευρά με υπερφόρτωση, για να τραβήξουν όσο περισσότερους Νορβηγούς μπορούσαν. Με το δόγμα ‘’short-short-long’’ άλλαζαν το παιχνίδι με μεγάλη πάσα, όπου περίμενε πάντα ο αντίστοιχος μπακ, με τους ακραίους επιθετικούς να κινούνται πολύ κοντά στους δύο σέντερ φορ. Η μετατόπιση της νορβηγικής άμυνας από τη μια πλευρά στην άλλη ήταν, το λιγότερο, προβληματική και αυτό δημιουργούσε έναν τεράστιο κενό χώρο στη ζώνη 6, ανάμεσα στην περιοχή και το ημικύκλιο της σέντρας. Τον χώρο αυτό αναλάμβανε να γεμίσει ο ένας εκ των δύο εσωτερικών μέσων, με στόχο να υποδεχτεί τη μπάλα στο χώρο και να απειλήσει είτε με σέντρα, είτε με διείσδυση. Κάπως έτσι ήρθε και το γκολ της προσωρινής ισοφάρισης στο 39’, ενώ είχαν προηγηθεί άλλες δύο επικίνδυνες καταστάσεις και ακολούθησαν άλλες δύο, χάρη σε αυτό το τρικ.
Στο δεύτερο ημίχρονο τα πράγματα άλλαξαν. Οι Νορβηγοί μαζεύτηκαν, διατηρούσαν την κατοχή για περισσότερο χρόνο, οι Ιρακινοί συνέχισαν την πίεση ψηλά και τις ταχύτατες αντεπιθέσεις, αλλά έμεναν σιγά σιγά από δυνάμεις. Οι αξιόλογες στιγμές τους ήταν ελάχιστες και, κατά συνέπεια, απέτυχαν να διεκδικήσουν κάτι περισσότερο από το παιχνίδι.
ΝΟΡΒΗΓΙΑ
Από την άλλη πλευρά, οι Νορβηγοί ήθελαν να κυριαρχήσουν εξ αρχής στον αγωνιστικό χώρο, καθώς οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα πέραν της νίκης θα ήταν καταστροφικό. Ο Σολμπάκεν παρέταξε όλα του τα αστέρια στην αποθέωση της ρευστότητας. Το 4-3-3 που είδαμε στο γράφημα πριν την έναρξη, πρακτικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Μετατρεπόταν σε 3-4-3 σε φάση ανάπτυξης, με τον Ρίερσον να παίζει μόνιμα πάνω από τη σέντρα σε ρόλο φουλ μπακ, ο Νούσα και ο Έρσνες αντάλλασσαν θέσεις με απόλυτο συγχρονισμό και ο Σόρλοθ συνέκλινε στο πλάι του μόνιμα προωθημένου Χάαλαντ.
Με μια τέτοια άρτια χορογραφημένη κίνηση κατάφερε να προηγηθεί η Νορβηγία. Ο Σόρλοθ υποδέχτηκε τη μπάλα λίγο κάτω από τη σέντρα, ξεφορτώθηκε με ένα υπέροχο προωθητικό κοντρόλ τον προσωπικό του αντίπαλο και άλλαξε το παιχνίδι προς τον Νούσα. Αυτός επιτάχυνε, περίμενε το ταχύτατο overlap του Βόλφε, του πέρασε τη μπάλα στο χώρο και η σέντρα-ξυραφιά του τελευταίου βρήκε τον Χάαλαντ στη μικρή περιοχή και αυτός έγραψε το 0-1.
Με τον Όντεγκαρντ να αποδίδει κάτω από τις δυνατότητες του, οι Νορβηγοί δυσκολεύονταν να δημιουργήσουν από χαμηλά και έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο Β. Ανέβασαν αρκετά μέτρα την τελευταία γραμμή άμυνας, παρά τη δυσκολία που είχαν στην αμυντική μετάβαση, η τετράδα της μεσαίας γραμμής σχημάτιζε ένα Τ, με τον Μπέργκε πίσω από την ευθεία που συνέθεταν οι Νούσα, Έρσνες και Όντεγκαρντ και πίεζαν στα 4/4 του γηπέδου, μήπως και κλέψουν μπάλες κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Ανταμείφθηκαν για το θάρρος τους στο 43’, παρά την ψυχρολουσία της ισοφάρισης, σε μια φάση που ο Χάαλαντ βρέθηκε να κυνηγάει μια σχεδόν χαμένη μπάλα και να κοντράρει το διώξιμο του Χασάν μέσα στη μικρή περιοχή, θυμίζοντας το γκολ του Μάντζουκιτς στον τελικό του 2018.
Το δεύτερο ημίχρονο κύλησε πολύ πιο ήρεμα για τους ‘’Βίκινγκ’’, οι οποίοι ήλεγξαν απόλυτα τον ρυθμό και έψαχναν τη στιγμή τους για να τελειώσουν το ματς. Βοήθησαν αρκετά σε αυτό οι νεοεισελθόντες Μπομπ και Όστιγκαρντ, με τον τελευταίο να σκοράρει στο 76’ για το 1-3, μόλις 3 λεπτά μετά την είσοδο του στον αγώνα. Από το σημείο αυτό και μετά, η Νορβηγία τοποθέτησε την πρώτη γραμμή άμυνας στο μισό γήπεδο, άφησε χώρο και πρωτοβουλίες στους Ιρακινούς, η διάταξη Τ στον άξονα συνέχισε να λειτουργεί και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.
Αντί επιλόγου, παραθέτω το fun fact της ημέρας. Χθες, στο Gilette Stadium του Φόξμπορο, αγωνίστηκαν, λιγότερο ή περισσότερο, οι Χάαλαντ, Θόρστβεντ και Σόρλοθ. Κατά διαβολική σύμπτωση, στη δεύτερη παρουσία της Νορβηγίας σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου πριν από 32 χρόνια, πάλι επί αμερικανικού εδάφους, είχαν αγωνιστεί οι πατεράδες τους.
Πώς τα φέρνει η ζωή…
