Η Μάρω Κοντού ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο σημαντικές ηθοποιούς της χώρας μας. Ταλαντούχα, με ήθος, αξιοπρέπεια, και γεμάτη ενέργεια και πάθος για τη ζωή, η σπουδαία ηθοποιός αγαπήθηκε και αποθεώθηκε από τους συναδέλφους της και το κοινό. Η απώλειά της, το πρωί της Τετάρτης 15 Ιουλίου, σκόρπισε τη θλίψη όχι μόνο γιατί έφυγε από τη ζωή, αλλά και γιατί οι περισσότεροι θεωρούν σίγουρο πως δεν θα υπάρξει άλλη καλλιτέχνις σαν εκείνη. Κατά τη διάρκεια συνέντευξής της στον Μάνο Νιφλή για την εκπομπή «Στιγμές», είχε μιλήσει για τη γνωριμία της και τη συνεργασία της με τον Δημήτρη Χορν.
«Έρχεται ένας συνάδελφός σας, Άλκης Στέας, και λέει: “Δεσποινίς Κοντού ο κύριος Χορν θέλει να σας δει. Έχει ένα έργο λέει για τον χειμώνα – καλοκαίρι είμαστε εμείς – και θέλει να σας δει”. “Ε, καλά, δεν είμαι έτοιμη τώρα. Τι μου λέτε;”, απαντάω.
Έρχεται ξανά σε δύο ημέρες. “Ο κύριος Χορν επιμένει να κατεβείτε να σας δει μια Δευτέρα που δεν παίζετε”. Τέλος πάντων, επέμενε, επέμενε κι έρχεται με το εισιτήριο αλέ – ρετούρ. “Να κατεβείτε να σας δει ο Χορν”. Με πιέζει, με πιέζει ο Στέας, μου δίνει και το εισιτήριο, λέω ας κατέβω», είχε εξηγήσει στην αρχή η Μάρω Κοντού.
Αμέσως μετά, η σπουδαία ηθοποιός είχε αναφέρει πως: «Πάω σε μια διεύθυνση που είχα, χτυπάω το κουδούνι, βγαίνει ένας νεαρός με ένα φανελάκι μαύρο μακό κι ένα ριγέ παντελόνι που το λέγαμε τότε ντρίλι το ύφασμα. Και λέω: “Γεια σας, είμαι η δεσποινίς Κοντού που ο κύριος Χορν μου έχει πει να περάσω”. “Εγώ είμαι”, μου λέει. Εγώ τον είχα δει μόνο από την πλατεία στην σκηνή. Έναν Θεό και βλέπω ένα παλικαράκι αδύνατο. “Έλα μέσα, θα σου διαβάσω το έργο”. Και λέω: “Μα ξέρετε, εγώ τώρα άρχισα να παίζω”. “Θα σου διαβάσω το έργο”, μου απαντάει “και μετά τα λέμε”.
Μου διαβάζει μονοκόματο το “Ρομανσέρο” του Ζακ Ντεβάλ. Στο τέλος του έργου είχα λίγο συγκινηθεί. Διάβαζε και υπέροχα βέβαια. Μου λέει: “Τι λες; Αυτό είναι το έργο”. “Δεν μπορώ, είναι μεγάλος ο ρόλος, δύσκολος”, του εξηγώ. Είπε μια πρόστυχη κουβέντα: “Έλα μιμί στον τόπο σου”. Τα ‘λεγε αυτά τρισχαριτωμένα. ¨Όλοι οι ηθοποιοί από την πρώτη ημέρα θέλουν να παίξουν Εκάβη, Οιδίποδα, Ισμήνη, Αντιγόνη, πρώτη φορά ακούω ηθοποιό να λέει δεν μπορώ”. “Δεν μπορώ κύριε Χορν” του λέω, “δεν το κάνω ψέματα. Δεν είμαι έτοιμη”. “Πού θα παίξετε με τον Ντίνο μετά τη Θεσσαλονίκη;”, με ρωτάει. “Στην Πάτρα και μετά τελειώνουμε”. “Θα έρθω στην Πάτρα να σε δω”. Κι έφυγα ανακουφισμένη. Σιγά που θα έρθει στην Πάτρα να με δει… Κακιά Σκάλα τότε…».
«Βγήκα στη σκηνή και χτυπούσα όλα τα έπιπλα»
Συνεχίζοντας, η Μάρω Κοντού είχε περιγράψει στον Μάνο Νιφλή: «Στο ίδιο έργο έπαιζε ο Πάντζας και η Κατερίνα Γιουλάκη, μόλις είχανε βγει από τη σχολή. Και μπαίνει ο Πάντζας και λέει: “Παιδιά, παιδιά, στην πρώτη σειρά είναι ο Χορν με τον Κανάκη και τον Βόκοβιτς”. Και του λέω εγώ: “Ναι και η Μέριλιν Μονρό”. “Ναι μωρή”, μου λέει ο Πάντζας. Αρχίζω εγώ και τρέμω. Και λέω στη Γιουλάκη που βαφόταν δίπλα μου: “Κατερίνα τρέξε και δες απ’ την κουρτίνα”. Αρχίζει να τρέμει και η Κατερίνα. Έρχεται και μου λέει: “Είναι κάτω στην πρώτη σειρά”.
Τέλος πάντων, βγήκα στη σκηνή και χτυπούσα όλα τα έπιπλα της σκηνής. Δεν έλεγχα πόδια, χέρια από το τρακ. Αλλά σε μια σκηνή που είχε το έργο μου χαρίζει ένα παλτό βιζόν ο άνδρας μου, δηλαδή ο Ηλιόπουλος, στην επέτειο γάμου. Κι όπως φοράω το παλτό και κρύβομαι, πρέπει να του πω “σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ” και να κάνω κάποιες στροφές. Κι επειδή κρύφτηκα το έκανα καλούτσικο αυτό. Γίνεται διάλειμμα πρώτου μέρους κι ακούω μια φωνή: “Ντινάκο, Ντινάκο πού είσαι;”. Ο Χόρν. Και λέει: “Ντίνο μου, είναι μεγάλο ταξίδι. Δεν θα μείνω να δω όλο το έργο. Ήρθα γιατί με ενδιαφέρει η Μάρω για τον χειμώνα”. Λέει (σ.σ. ο Ηλιόπουλος): “Εντάξει Τάκη μου, ό,τι νομίζεις”. “Λοιπόν”, μου λέει, “την Τρίτη πρόβα”».
«Είπε φεύγοντας – θα το πω όπως το είπε – “Σκατά ήσουν χρυσό μου, αλλά η σκηνή με τη γούνα… κατάλαβα ότι θα τον βγάλεις τον ρόλο”. Γυρίζουμε Αθήνα και την άλλη μέρα στο ¨Έθνος” έχουν ένα κεφαλάκι δικό μου με την μαντήλα από αρχαία τραγωδία: “Η νέα πρωταγωνίστρια του Δημήτρη Χορν για το Ρομανσέρο”. Παναγία μου! Να τρέμω στο σπίτι. Να λέω “δεν θέλω, δεν θέλω”», είχε προσθέσει.
Επιπλέον, η Μάρω Κοντού είχε πει ότι: «Αρχίζουν οι πρόβες, και είχε για βοηθό του τον Μηνά Χρηστίδη, ο οποίος τον είχε πιέσει να πάρει για ηθοποιό, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου. Του έλεγε ο Χορν ότι δεν πάει στη Βέρα. “Πρέπει να είναι ένα κοριτσόπουλο, που δεν έχει ακόμη πορωθεί”. Στο έργο ήταν πόρνη αυτή και αυτός πάστορας.
Έχει μια σκηνή που πρέπει να κατέβω τη σκάλα, και είναι κάτω ένα ναυτάκι και ένας Τούρκος, πελάτες. Ο Τούρκος ήταν ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ο ποιητής. Όπως κατεβαίνω τη σκάλα, μου λέει ο Χορν: “Όχι έτσι. Πιο θηλυκά, πιο κουνιστά”. Για όλα ντρεπόμουν, και μηδέν πείρα. Μπροστά στον Χορν τα έχανα, δεν ξέρω τι μου γινόταν. Μου λέει ο Χορν ότι θα μου δείξει πώς να το κάνω. Αφού μου δείχνει, μου λέει να πάω να το κάνω. Πάω και το κάνω ίδιο κατά τη γνώμη μου. “Όχι σαν που@@@ς χρυσό μου. Κάνε το δικό σου”, μου λέει».
