Η Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη με το θάρρος της κατά τη διάρκεια της δίκης για τους ομαδικούς βιασμούς στο Μαζάν της Γαλλίας, προχωρά τώρα σε μια βαθιά προσωπική κατάθεση ψυχής.
Το βιβλίο της με τίτλο «Ένας Ύμνος στη Ζωή» κυκλοφορεί ήδη σε 22 γλώσσες και αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη εξιστόρηση της οδυνηρής της περιπέτειας, της δίκης και της δύσκολης πορείας συμφιλίωσης με φρικαλεότητες για τις οποίες η ίδια δεν είχε καμία ανάμνηση.
«Τον εμπιστευόμουν απόλυτα»
Στα απομνημονεύματά της, που συνυπογράφει με τη Γαλλίδα δημοσιογράφο Judith Perrignon, η 73χρονη Ζιζέλ αποκαλύπτει πώς ο επί μισό αιώνα σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικό, την νάρκωνε κρυφά για περισσότερο από μια δεκαετία.
Η ίδια, μιλώντας πρόσφατα στους New York Times, ξεκαθάρισε πώς θέλει να αναφέρεται πλέον στον θύτη της.
-Πριν μιλήσουμε περαιτέρω, πώς θα θέλατε να αναφέρομαι στον πρώην σύζυγό σας;
-Κύριος Πελικό.
Παρά τα οικονομικά προβλήματα και τα τραύματα του παρελθόντος, η Ζιζέλ πίστευε ότι ζούσε έναν ευτυχισμένο γάμο.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στους NYT: «Πολλοί άνθρωποι έχουν ρωτήσει, “Πώς θα μπορούσε να μην το ξέρει;” Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Τον εμπιστευόμουν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτός ο άνθρωπος με χειραγωγούσε. Έλεγε πάντα ότι ήμουν ο έρωτας της ζωής του. Πώς μπορείς να φέρεσαι στον έρωτα της ζωής σου με αυτόν τον τρόπο; Είναι αδιανόητο».
View this post on Instagram
Μια οικογένεια διαλυμένη από τη φρίκη
Η αποκάλυψη ότι ο Ντομινίκ Πελικό είχε προσκαλέσει πάνω από 50 άνδρες στην κρεβατοκάμαρά τους διέλυσε τις σχέσεις της Ζιζέλ με τα τρία ενήλικα παιδιά τους.
Η κόρη της, Κάρολιν Ντάριαν, υπέστη σοκ μαθαίνοντας ότι ο πατέρας της την φωτογράφιζε κρυφά.
Η Ζιζέλ θυμάται εκείνη την τραγική στιγμή: «Η κόρη μου κατέρρεε. Τα λόγια που έλεγα για να προσπαθήσω να την ηρεμήσω δεν την άγγιζαν».
Στις πιο σκοτεινές στιγμές της, η Ζιζέλ Πελικό σκέφτηκε ακόμα και την αυτοκτονία, όμως η δύναμη της ψυχής της επικράτησε.
«Οδηγούσα πίσω στο αστυνομικό τμήμα… Ο φευγαλέος πειρασμός να αφήσω το τιμόνι και να δώσω ένα τέλος στα πάντα πέρασε από το μυαλό μου – όχι περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα, όσο χρειάστηκε για να τον απορρίψω. Δεν θα έδινα ποτέ χείρα βοηθείας στον θάνατο».
Η σκληρή πραγματικότητα της δίκης
Στο δικαστήριο, η Πελικό ήρθε αντιμέτωπη με την κυνικότητα των δραστών. Ένας από αυτούς κατέθεσε: «Είδα μια νεκρή γυναίκα στο κρεβάτι. Αλλά όταν την άγγιξα, ήταν ζεστή. Δεν είδα το πρόσωπό της».
Ένας πραγματογνώμονας σημείωσε πως η βία ήταν τέτοια που η Ζιζέλ θα μπορούσε να είχε πεθάνει.
Η περιγραφή της για τη συμπεριφορά των κατηγορουμένων είναι αποκαλυπτική.
«Τους είδα να κάνουν high-five ο ένας στον άλλον, να πηγαίνουν στο καφέ απέναντι το μεσημέρι, να συζητούν στο μπαρ, να κερνάνε γύρους μπίρας, να γελούν. Δέθηκαν μεταξύ τους απλώς και μόνο επειδή ήταν πεπεισμένοι ότι δεν είχαν κάνει τίποτα κακό».
Όταν τελικά βρήκε τη δύναμη να δει τα βίντεο των επιθέσεων, η αποστασιοποίηση ήταν η μόνη άμυνα.
«Ντομινίκ, παντοδύναμος στον βούρκο της ανθρώπινης ψυχής. Το σώμα μου, ο σκουπιδότοπος των φαντασιώσεών του... Το σώμα μου βασανισμένο. Δεν ήμουν εγώ. Συνέβη σε μένα, αλλά δεν ήμουν εγώ», γράφει στο βιβλίο της.
Αναζητώντας απαντήσεις στη φυλακή
Παρά την καταδίκη του πρώην συζύγου της σε 20 χρόνια κάθειρξη τον Δεκέμβριο του 2024, η Ζιζέλ επιδιώκει μια τελευταία αναμέτρηση στη φυλακή.
«Σκέφτηκες ποτέ, “Πρέπει να σταματήσω”; Κακοποίησες την κόρη μας; … Έχεις ιδέα για την κόλαση που ζούμε; … Σκότωσες; … Θα του κάνω όλες αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις – μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό».
Η δύναμη της γυναικείας αλληλεγγύης και μια νέα αρχή
Η Ζιζέλ άντλησε ανέλπιστη δύναμη από τα γράμματα συμπαράστασης χιλιάδων γυναικών. «Λίγο μετά την έναρξη της δίκης, άρχισαν να μου παραδίδουν μια δέσμη αλληλογραφίας στο τέλος κάθε ημέρας», εξηγεί.
«Προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους παρά τις εφημερίδες. Μου έδιναν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», τονίζει.
Σήμερα, η Ζιζέλ Πελικό δηλώνει πως έχει βρει ξανά την αγάπη και την πίστη της στους ανθρώπους. Το βράδυ που τον συνάντησε, θυμάται ότι «ήμουν ζαλισμένη από ευτυχία».
Και καταλήγει: «Χρειαζόμουν να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν. … Εξακολουθώ να έχω πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε, αυτό ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου. Τώρα είναι η δύναμή μου. Η εκδίκησή μου».
