«Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 ξεκίνησε όπως κάθε άλλη Τρίτη το πρωί. Ετοιμαζόμουν για τη δουλειά μου ως δημοσιογράφος αστυνομικών θεμάτων στην εφημερίδα “The Post”, όταν είδα στην τηλεόραση ότι ένα αεροπλάνο είχε συγκρουστεί με το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Μέχρι να φτάσω στο Μανχάταν, τα κτίρια είχαν ήδη καταρρεύσει» περιγράφει ο βετεράνος δημοσιογράφος Larry Celona, για την ημέρα που άλλαξε για πάντα ο πλανήτης.
«Καθώς πλησίαζα στην περιοχή της καταστροφής, η ορατότητα μειωνόταν όλο και περισσότερο — και μια πυκνή ομίχλη κάλυπτε τον αέρα. Οι άνθρωποι περπατούσαν μέσα σε 6 ίντσες τέφρας — το αποτέλεσμα των τόνων κονιαμάτων από τα κτίρια που κατέρρευσαν» συνέχισε.
«Έμοιαζε με σκηνή από ταινία»
Ο βετεράνος δημοσιογράφος, με δεκάδες χρόνια εμπειρίας, ανέφερε πως καθώς οι εικόνες από το σημείο της καταστροφής έμοιαζε με σκηνή. «Όταν έφτασα στην οδό Church, έμοιαζε με σκηνή από ταινία όπου συγκρούονταν πλανήτες και δεν είχε μείνει τίποτα. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχε σκηνοθέτης να φωνάζει “στοπ!”. Αυτό ήταν αληθινό.
Στα δεξιά μου, δεκάδες ασθενοφόρα ήταν παραταγμένα με τις πόρτες τους ανοιχτές, περιμένοντας τους τραυματίες που δεν έφτασαν ποτέ. Τα καροτσάκια με τον καφέ ήταν άδεια, με ντόνατς και μπέιγκελ καλυμμένα με στάχτη. Σκέφτηκα: μόλις χθες ήμουν στο Century 21, και τώρα τα παράθυρά του ήταν σπασμένα και το κτίριο είχε υποστεί σοβαρές ζημιές.
Οι δρόμοι ήταν θαμμένοι κάτω από σκόνη, στριμμένο χάλυβα και μπετόν. Μερικοί σωροί είχαν ύψος πάνω από 50 πόδια. Ο καπνός κρεμόταν πάνω από τα ερείπια, δημιουργώντας ένα σύννεφο που κάλυπτε όσο το μάτι μου έφτανε – το οποίο δεν ήταν μακριά» ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Αηδιαστική μυρωδιά»
Ο Larry Celona κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι η συγκεκριμένη επίθεση δεν είχε καμία σχέση με τις δεκάδες σοκαριστικές υποθέσεις που είχε καλύψει στην καριέρα του.
«Η πικρή μυρωδιά ήταν αηδιαστική. Ήμουν καλυμμένος με σκόνη από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Καθώς περπατούσα, περνούσα πάνω από ανθρώπινα μέλη και είδα έναν τροχό από ένα από τα αεροπλάνα. Είχα καλύψει εκατοντάδες σκηνές εγκλήματος σε όλη την πόλη, είχα κάνει ρεπορτάζ για κατά συρροή δολοφόνους και είχα μιλήσει με δολοφόνους στη φυλακή. Θυμήθηκα όταν 87 πτώματα είχαν παραταχθεί σε ένα βενζινάδικο στο Southern Boulevard στο Μπρονξ μετά τη φωτιά στο Happy Land.
Θυμήθηκα ότι, 8 χρόνια νωρίτερα, στεκόμουν στους ίδιους δρόμους ενώ κάλυπτα τη βομβιστική επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου το 1993 — αλλά ακόμα και αυτό δεν είχε καμία σχέση με αυτό που έβλεπα τώρα» τόνισε.
Και συνέχισε: «Αστυνομικοί και πυροσβέστες προσπαθούσαν μάταια να μετακινήσουν με τα χέρια τους χιλιάδες λίβρες συντριμμιών για να βρουν τους συναδέλφους τους. Κάποιοι έκλαιγαν, καθώς γνώριζαν ότι οι πιθανότητες διάσωσης ήταν ελάχιστες.
Μερικές ώρες νωρίτερα, ήταν ένα ήσυχο πρωινό και τώρα ο κόσμος είχε αλλάξει για πάντα. Καθώς έρχονταν τα νέα για τις αεροπορικές επιθέσεις, είχα τηλεφωνήσει σε έναν φίλο με τον οποίο μεγάλωσα, ο οποίος εργαζόταν στο τμήμα πληροφοριών της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης (NYPD), και μου είπε: “Πιστεύουν ότι μπορεί να είναι τρομοκρατική επίθεση”. Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα αυτή τη φράση — την οποία έχω ακούσει χιλιάδες φορές από τότε.
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, με πήρε η συντάκτριά μου, φωνάζοντας υστερικά ότι η πόλη δεχόταν επίθεση. Όταν της είπα ότι η αστυνομία εξέταζε το ενδεχόμενο τρομοκρατικής επίθεσης, με ρώτησε: “Είσαι σίγουρος;” Της είπα ότι οι αστυνομικοί αντιμετωπίζουν το περιστατικό ως τρομοκρατική επίθεση και ότι καλούνται όλοι να αναλάβουν δράση. “Τηλεφώνησέ μου μόλις μάθεις περισσότερα” μου είπε».
«Και τότε κατέρρευσε ο Νότιος Πύργος»
Ενώ ο βετεράνος δημοσιογράφος προσπαθούσε να συλλέξει περισσότερες πληροφορίες για το τι ακριβώς συμβαίνει στη Νέα Υόρκη, κατέρρευσε ο Νότιος Πύργος.
«Συνέχισα να κάνω τηλεφωνήματα — και τότε κατέρρευσε ο Νότιος Πύργος, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούσαν ζωντανά από την τηλεόραση. Η πόλη βρισκόταν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κλείνοντας τους αυτοκινητόδρομους και την πρόσβαση στο Μανχάταν, εκτός από τα οχήματα των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης. Κατάφερα να βρω μεταφορικό μέσο με τον John Giangrasso, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Brooklyn North Police Benevolent Association, και οδηγήσαμε προς το Ground Zero.
Ο δήμαρχος, οι ανώτεροι αξιωματικοί της αστυνομίας και της πυροσβεστικής, καθώς και οι ομοσπονδιακοί πράκτορες, προσπαθούσαν να εξακριβώσουν ποιος ήταν υπεύθυνος και πώς θα μπορούσαν να διασώσουν τους χιλιάδες αγνοούμενους που βρίσκονταν κάτω από τους τόνους των ερειπίων των κατεστραμμένων Δίδυμων Πύργων» είπε.
«Οι φήμες που δυστυχώς έγιναν… πραγματικότητα»
«Κυκλοφορούσαν φήμες ότι εκατοντάδες αστυνομικοί και πυροσβέστες είχαν χάσει τη ζωή τους, μαζί με χιλιάδες πολίτες. Το απόγευμα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από την αστυνομικό Κάθι Βιτζιάνο, η οποία με ρώτησε αν είχα ακούσει τίποτα για τον σύζυγό της, τον ντετέκτιβ Τζόζεφ Βιτζιάνο. Ήταν φίλοι που είχα γνωρίσει στο 75ο αστυνομικό τμήμα, όταν κάλυπτα το ρεκόρ δολοφονιών που είχε σημειωθεί στην περιοχή το 1993. Της είπα ότι δεν είχα ακούσει τίποτα για αυτόν και εκείνη κατευθύνθηκε προς το Μανχάταν για να τον αναζητήσει, καθώς δεν μπορούσε να βρει καμία απάντηση.
Σταμάτησα για μια στιγμή και ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα στο στομάχι μου. Κι αν οι φήμες για τους νεκρούς αστυνομικούς και πυροσβέστες ήταν αληθινές; Ήξερα καλά τον Τζο και ήξερα ότι αν είχε φτάσει στους πύργους, θα είχε τρέξει στην οροφή και θα είχε φροντίσει να βγουν όλοι έξω — εκτός αν συνέβαινε το αδιανόητο και βρισκόταν μέσα στο κτίριο όταν κατέρρευσε.
Άρχισα να σκέφτομαι τις δεκάδες αστυνομικούς και πυροσβέστες που δούλευαν στο κέντρο του Μανχάταν και τους οποίους γνώριζα προσωπικά από τα χρόνια που δούλευα ως δημοσιογράφος. Καθώς έδινα πληροφορίες στο συντακτικό γραφείο, συνέχιζα να σκέφτομαι τον Τζο — και τους άλλους αστυνομικούς και πυροσβέστες που πιθανότατα είχαν θαφτεί λίγα πόδια μακριά από το σημείο όπου βρισκόμουν.
Τελικά, πήγαμε στο αρχηγείο της αστυνομίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί μερικές από τις οικογένειες που δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τους αγαπημένους τους. Είδα την Κάθι, και αργότερα εκείνο το βράδυ, είδα μια λίστα με 23 ονόματα αστυνομικών που αγνοούνταν. Σύντομα μάθαμε ότι ο Τζο ήταν ένας από τους ήρωες που είχαν σκοτωθεί κατά την εκτέλεση του καθήκοντος.
Τις επόμενες μέρες, συνέχιζα να επισκέπτομαι το αρχηγείο της αστυνομίας και να μιλάω με τις οικογένειες των αγνοουμένων αστυνομικών. Τώρα, δυστυχώς, έκανα νέους φίλους. Συναντούσα συζύγους, μητέρες και πατέρες, γιους και κόρες, αδελφούς και αδελφές, που όλοι περίμεναν ένα θαύμα – το οποίο δεν ήρθε ποτέ. Έβλεπα τον αδιάκοπο πόνο καθώς οι μέρες συγχωνεύονταν η μία με την άλλη» περιέγραψε ακόμη ο Larry Celona.
«Θυμάμαι μια ζωντανή πόλη που βυθίστηκε στη σιωπή»
«Θα πήγαινα στο “Σημείο μηδέν” (Ground Zero), αλλά αντί για κομμάτια χάλυβα, έβλεπα πλέον τα πρόσωπα ανθρώπων που γνώριζα και εκείνων για τους οποίους μόλις είχα μάθει από τις θρηνώσες οικογένειές τους. Τα επόμενα 25 χρόνια, κάλυψα εκατοντάδες δολοφονίες και άλλα εγκλήματα, μίλησα με πολλές οικογένειες θυμάτων, συμπεριλαμβανομένων αστυνομικών που σκοτώθηκαν εν ώρα υπηρεσίας — αλλά τίποτα δεν ήταν συγκρίσιμο με εκείνες τις εβδομάδες και τους μήνες.
Θυμάμαι ακόμα τα ασθενοφόρα, τα φορτηγάκια με τον καφέ και μια ζωντανή πόλη που βυθίστηκε στη σιωπή. Κάθε τόσο, βγαίνει κάποια είδηση για την 11η Σεπτεμβρίου και οι συντάκτες μου μου ζητούν να επικοινωνήσω ξανά με τις οικογένειες, τους φίλους που έκανα πριν από 25 χρόνια, για να πάρω τα σχόλιά τους. Στο βάθος του μυαλού μου, εύχομαι να τους είχα γνωρίσει υπό διαφορετικές συνθήκες.
Με κάποιο τρόπο, κατάφεραν να προχωρήσουν σιγά-σιγά. Ο πόνος παραμένει, αλλά κατάφεραν να χτίσουν μια ζωή για τα παιδιά τους. Πολλές από αυτές έχουν γίνει γιαγιάδες. Μερικά από τα παιδιά, που έχουν πλέον μεγαλώσει, έχουν γίνει και τα ίδια αστυνομικοί ή πυροσβέστες, καθώς και δάσκαλοι και δικηγόροι» πρόσθεσε.
«Ο ηρωισμός της 11ης Σεπτεμβρίου δεν τελείωσε όταν σβήστηκαν οι φωτιές»
«Έμαθα επίσης ότι ο ηρωισμός της 11ης Σεπτεμβρίου δεν τελείωσε όταν σβήστηκαν οι φωτιές και ξαναχτίστηκαν τα κτίρια. Ο ηρωισμός συνεχίστηκε στα σπίτια αυτών των ηρώων. Οι οικογένειες μάζεψαν τα κομμάτια της ζωής τους και προχώρησαν μπροστά, διατηρώντας ζωντανές τις αναμνήσεις όσων έχασαν τη ζωή τους και γιορτάζοντας τα σημαντικά ορόσημα της ζωής τους χωρίς τους αγαπημένους τους.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την καταστροφή που είδα εκείνη την ημέρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσους έχασαν τη ζωή τους εκείνη την ημέρα, αλλά και τις εβδομάδες και τα χρόνια που ακολούθησαν. Σήμερα, όμως, θυμάμαι επίσης τους ήρωες που έμειναν πίσω — εκείνους που βρήκαν τη δύναμη και το θάρρος να συνεχίσουν» κατέληξε ο Larry Celona.
