Λίγο πριν ξεκινήσει τις σπουδές του στην Ιατρική, ο Thomas Hunt είδε τα όνειρά του να ανατρέπονται. Στα 18 του χρόνια διαγνώστηκε με οξεία λευχαιμία, όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ τον στόχο του. Σήμερα, έχοντας νικήσει τον καρκίνο, εργάζεται ως γιατρός και αξιοποιεί τη δική του εμπειρία για να στηρίζει τους ασθενείς του.
Διαγνώστηκε με λευχαιμία λίγο πριν ξεκινήσει την Ιατρική – Σήμερα φροντίζει καρκινοπαθείς
Ο Thomas Hunt ήταν 18 ετών όταν έμαθε ότι έπασχε από μια οξεία μορφή λευχαιμίας, μετά από μήνες ανεξήγητων συμπτωμάτων. Η διάγνωση ήρθε πριν ξεκινήσει την Ιατρική Σχολή. Ακολούθησαν τρία χρόνια εξαντλητικής θεραπείας κατά του καρκίνου. Τώρα, στα 26 του, ο γιατρός από το Μάντσεστερ βρίσκεται σε πλήρη ύφεση, έχει τρέξει σε δύο μαραθώνιους και δηλώνει ότι η μάχη του με τη νόσο τον έκανε καλύτερο επιστήμονα.
«Νιώθω ότι έχω μια μοναδική οπτική γωνία και αυτό φαίνεται στη φροντίδα που παρέχω στους ασθενείς μου», δήλωσε ο ίδιος. «Ξέρω πώς να επικοινωνώ πραγματικά καλά μαζί τους, είτε πρόκειται για την παροχή επεξηγήσεων είτε για την ανακοίνωση ευχάριστων ή δυσάρεστων νέων. Λαμβάνω συχνά θετικά σχόλια για το γεγονός ότι ακούω προσεκτικά και δίνω λύσεις στα προβλήματά τους».
Τα πρώτα ύποπτα συμπτώματα που παρατήρησε
Ο Thomas είχε αρχίσει να νιώθει σταδιακά όλο και πιο κουρασμένος μετά την ολοκλήρωση των σχολικών του εξετάσεων (A levels), ενώ στη συνέχεια παρατήρησε διογκωμένους λεμφαδένες στη μασχάλη και στον λαιμό του.
«Πήγα διακοπές με φίλους και αρρώστησα βαριά με λοίμωξη του αναπνευστικού και του λαιμού. Όσο ήμουν μακριά, άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά καθώς ένιωθα πολύ άσχημα. Έτσι, επέστρεψα νωρίτερα στη βάση μου και επισκέφθηκα τον οικογενειακό γιατρό.
Αρχικά μου έδωσαν αντιβίωση, αλλά μετά από δύο ημέρες η κατάστασή μου επιδεινώθηκε. Οι εξετάσεις αίματοςέδειξαν πανκυτταροπενία. Ο μυελός των οστών μου δεν λειτουργούσε, γι’ αυτό με έστειλαν αμέσως στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις. Μόλις δύο ημέρες μετά, διαγνώστηκα με οξεία λευχαιμία», αποκάλυψε ο άνδρας.
Από τη μάχη με τη λευχαιμία στην Ιατρική
Ο Thomas ξεκίνησε χημειοθεραπεία μόλις λίγες ημέρες μετά τη διάγνωση με λευχαιμία τον Σεπτέμβριο του 2018. «Έκανα τέσσερις κύκλους θεραπείας με διαφορετικά φάρμακα, διάρκειας εννέα μηνών συνολικά. Στη συνέχεια, ακολούθησα θεραπεία με χημειοθεραπευτικά δισκία από το στόμα για ακόμα δυόμισι χρόνια.
Η θεραπεία εξελίχθηκε ομαλά για μένα. Υπήρξαν λίγες επιπλοκές και ο οργανισμός μου ανταποκρινόταν πάντα καλά. Μπήκα σε ύφεση στους εννέα μήνες, αλλά λόγω της φύσης που έχει η λευχαιμία, έπρεπε να συνεχίσω τη μακροχρόνια θεραπεία συντήρησης με χημειοθεραπεία από το στόμα», ανέφερε.
Αν και η θεραπεία ήταν επιτυχής, ο άνδρας ήρθε αντιμέτωπος με την κόπωση, τη ναυτία, την “ομίχλη” εγκεφαλική (brain fog) και το άγχος κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του. «Ήταν σωματικά δύσκολα τους πρώτους εννέα μήνες, αλλά μόλις αυτό πέρασε, τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα. Επέστρεψα στο τρέξιμο και το γυμναστήριο. Ωστόσο, ο αντίκτυπος στην ψυχολογία μου ήταν μεγαλύτερος. Χρειάστηκε να επισκεφθώ ψυχοθεραπευτή για να διαχειριστώ το άγχος από το οποίο υπέφερα».
Παρά τις δυσκολίες, δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό του να σπουδάσει Ιατρική. «Αυτό που με κρατούσε ήταν η οικογένειά μου και οι φίλοι μου που ήταν πάντα εκεί για μένα. Επίσης, ο στόχος μου να μπω στην Ιατρική Σχολή την επόμενη χρονιά, να ξεκινήσω τις σπουδές μου και να ασχοληθώ με τη γυμναστική – πράγματα που πέτυχα».
Ο Thomas αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή τον Ιούνιο του 2024 και πλέον εργάζεται ως γιατρός για σχεδόν δύο χρόνια. Η εμπειρία του ως ασθενής και ταυτόχρονα φοιτητής Ιατρικής του έδωσε μια οπτική που ελάχιστοι συνάδελφοί του διαθέτουν.
«Πέρασα χρόνια ως ασθενής και έκανα χημειοθεραπείες ενώ σπούδαζα. Δεν είχα να αντιμετωπίσω μόνο την πνευματική κόπωση του πανεπιστημίου, αλλά και τις συνεχείς ανησυχίες για την υγεία μου, καθώς και την εξάντληση από τις παρενέργειες των φαρμάκων», αποκάλυψε ο ίδιος.
Από τη χημειοθεραπεία στον Μαραθώνιο
Αφού νίκησε τον καρκίνο, ο Thomas αφοσιώθηκε στη γυμναστική, τερματίζοντας σε δύο μαραθωνίους και συγκεντρώνοντας 8.500 λίρες για φιλανθρωπικό σκοπό. «Ο τερματισμός στον πρώτο μαραθώνιο ήταν μια έντονα φορτισμένη στιγμή. Το να περνάς από το σημείο όπου μόλις που μπορούσες να ανέβεις μια σκάλα, στο να τρέχεις μαραθώνιο, ήταν απίστευτο. Ο δεύτερος ήταν ακόμα καλύτερος. Προπονήθηκα πιο σκληρά και ανταμείφθηκα με έναν καλύτερο χρόνο. Απήλαυσα κάθε λεπτό και θέλω να συμμετάσχω σε περισσότερες παρόμοιες διοργανώσεις».
Μια νέα οπτική για τη ζωή
Ο άνδρας δήλωσε ότι η περιπέτεια με την υγεία του άλλαξε εντελώς τον τρόπο που βλέπει τη ζωή: «Στόχος μου είναι να εμπνεύσω άλλους ανθρώπους που περνούν δύσκολες στιγμές. Προσέχω την ανάρρωσή μου, αλλά παράλληλα μου αρέσει να βγαίνω με τους φίλους μου και να απολαμβάνω τις μικρές χαρές της καθημερινότητας».
«Επίσης, σταμάτησα να ανησυχώ υπερβολικά. Συνήθιζα να υπεραναλύω τα πάντα, ενώ τώρα σπάνια το κάνω. Με έκανε σίγουρα πιο ήρεμο άνθρωπο». Ο νεαρός γιατρός πιστεύει ότι η προσωπική του εμπειρία με μια σοβαρή ασθένεια τον βοηθά πλέον να συνδέεται ουσιαστικά με ασθενείς που αντιμετωπίζουν δύσκολες διαγνώσεις. «Έκανα έλεγχο πριν από λίγες εβδομάδες και όλα ήταν καθαρά. Ήμουν προορισμένος να γίνω γιατρός. Διάβασα για χρόνια και πάλεψα σκληρά για να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα», ανέφερε ο ίδιος.
