Η παρέα του «δικού μας» Γκάρι Ροντρίγκες έχει βαλθεί να φέρει τα πάνω κάτω στον 8ο όμιλο του Μουντιάλ και να τρελάνει όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Στην παρθενική τους εμφάνιση σε μια τέτοια διοργάνωση, οι «μπλε καρχαρίες» είναι έτοιμοι να συνεχίσουν να γράφουν ιστορία, καθώς, με νίκη απέναντι στη Σαουδική Αραβία, θα έχουν σφραγίσει το εισιτήριο της πρόκρισης στις 32 καλύτερες ομάδες.
Ανάλυση: Νίκος Γοργάκης
Από την άλλη, η Ουρουγουάη είναι με το ένα πόδι εκτός συνέχειας, αποτυγχάνοντας, για δεύτερο σερί παιχνίδι, να κερδίσει μια θεωρητικά υποδεέστερη ομάδα και τώρα χρειάζεται μια υπέρβαση απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ισπανία.
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ
Η «σελέστε» ήξερε ότι η νίκη ήταν μονόδρομος σε αυτή τη δεύτερη αγωνιστική, προκειμένου να συνεχίσει να ελπίζει για την πρόκριση. Με βάση την εικόνα των δύο ομάδων στις πρεμιέρες τους, διαφαινόταν μια σκληρή μάχη, το στυλ παιχνιδιού που ταιριάζει στην Ουρουγουάη. Ωστόσο, οι παίκτες του Μαρσέλο Μπιέλσα δεν κατάφεραν να επιβεβαιώσουν τη θεωρητική ανωτερότητά τους και, κυρίως, να διαφυλάξουν το προβάδισμα που είχαν στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου.
Η Ουρουγουάη ήθελε από την αρχή να χτυπήσει την απειρία των αντιπάλων και την άγνοια κινδύνου που έδειχναν, ανεβάζοντας ψηλά τις γραμμές της και πιέζοντας στα 4/4 του γηπέδου. Με σχηματισμό 4-3-3 και εντολή για αυστηρό man to man με την πρώτη πίσω πάσα, κατάφεραν να εξασφαλίσουν αρκετές νέες κατοχές, ειδικά στα πρώτα 15 λεπτά. Ο Βίνιας, από θέση σέντερ φορ, ‘’απαγόρευε’’ την πάσα στον τερματοφύλακα, ο Αραούχο από αριστερά έκλεινε την παράλληλη αλλαγή, ενώ η τριάδα του άξονα ‘’κούμπωνε’’ πάνω στα στηρίγματα που έσπευδαν για βοήθεια.
Κόντρα στη ροή, η Ουρουγουάη βρέθηκε πίσω στο σκορ από μια μακρινή εκτέλεση φάουλ. Κατά συνέπεια, εκμεταλλεύτηκε την οπισθοχώρηση του Πράσινου Ακρωτηρίου, για να ανεβάσει περισσότερους παίκτες στο αντίπαλο μισό, στη φάση της επιθετικής ανάπτυξης. Αυτό, βέβαια, συνεπαγόταν αυξημένο κίνδυνο από πιθανές αντεπιθέσεις. Στην πλειονότητα αυτών των μεταβάσεων, η αντίδραση των Ουρουγουανών ήταν άψογη. Η πίεση στο σημείο που χανόταν η μπάλα ήταν άμεση (gegenpressing), οι κεντρικοί αμυντικοί κρατούσαν την ισορροπία, ενώ ταχύτατες ήταν και οι επιστροφές των απέναντι μπακ, οι οποίοι ήλεγχαν, παράλληλα, τον προσωπικό τους αντίπαλο.
Λιγοστές ήταν οι φορές που η ‘’σελέστε’’ αναγκάστηκε ή επέλεξε να αμυνθεί στο μισό γήπεδο. Ο Μαρσέλο Μπιέλσα είχε μελετήσει σχολαστικά τις επιθετικές τοποθετήσεις του Πράσινου Ακρωτηρίου και επέλεγε να το αντιμετωπίσει με ασύμμετρο 3-4-3. Αδιάσπαστη τριάδα στην άμυνα οι Βαρέλα, Κάσερες και Ολιβέρα, Αραούχο και Κανόμπιο σε ρόλους φουλ μπακ, ο Ουγκάρτε είχε τον ανεβασμένο Σανάμπρια δίπλα του στον άξονα, ενώ Βαλβέρδε και Μπεντανκούρ κάλυπταν τους χώρους πίσω από τον πιο προωθημένο Βίνιας.
Το γεγονός ότι η Ουρουγουάη βρέθηκε να κυνηγάει στο σκορ, σε συνδυασμό με την αποτελεσματική πίεση και την πρόθεση του Ακρωτηρίου να πάει σε άμεσο παιχνίδι, έδωσε πολλές επαφές στην αμυντική της πεντάδα. Ο Μουσλέρα συμμετείχε πολύ ενεργά στο χτίσιμο των επιθέσεων, είτε με κοντινές, είτε με μακρινές μεταβιβάσεις, ο Ολιβέρα ήταν αυτός που αναλάμβανε να προωθήσει την μπάλα και οι δύο μπακ ξεκινούσαν τις προωθήσεις τους. Ουγκάρτε και Μπεντανκούρ τοποθετούνταν στα μεσοδιαστήματα για κάθετο παιχνίδι στο 4-5-1 του Μπιέλσα.
Από το μισό του γηπέδου και πάνω, τα πράγματα άλλαζαν ραγδαία. Άλλωστε, ο ‘’καθηγητής’’ Μπιέλσα φημίζεται για τις πρωτοποριακές του ιδέες και οι ομάδες του πάντα παρουσιάζουν μια πολυπλοκότητα. Έτσι, στη μετάβαση από το μεσαίο προς το επιθετικό τρίτο, η Ουρουγουάη σχημάτιζε ένα 3-4-3, βασισμένο στο κάθετο τρέξιμο του Σανάμπρια και την ικανότητα του Βαρέλα να πάρει όλη τη δεξιά πλευρά. Ο Σανάμπρια, από αριστερός μπακ, τοποθετούνταν ως αριστερός εσωτερικός επιθετικός και παράλληλα άλλαζε θέση με τον Αραούχο, που έπαιρνε τον, γνώριμο για αυτόν, ρόλο του αριστερού χαφ εξτρέμ. Ο Βαλβέρδε και ο Μπεντανκούρ κάλυπταν τον άξονα, ενώ ο Κανόμπιο ξεκινούσε από το πλάι και συνέκλινε πίσω από τον Βίνιας. Τελευταίος έμενε πάντα ο Ουγκάρτε, ως ο 3ος στόπερ και μοχλός ισορροπίας.
Η αποτελεσματική κυκλοφορία και η ατομική ποιότητα των Ουρουγουανών τους έφεραν σε πολλές περιπτώσεις γύρω από την περιοχή του Πράσινου Ακρωτηρίου. Εκεί, ο στόχος ήταν είτε κάποια προσωπική ενέργεια σε κατάσταση 1ν1 και σέντρα, είτε συνδυαστικό παιχνίδι σε συνθήκη 2ν2 και δημιουργία συνεργασίας, που θα κατέληγε πάλι σε σέντρα. Κύριος εκφραστής αυτών των προσπαθειών ήταν ο Κανόμπιο, χάρη στην ικανότητά του στο 1ν1, κάτι που μας έδειξε και στο ματς με τη Σαουδική Αραβία.
ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ
Η ομάδα – έκπληξη του τουρνουά, μετά τη μοναδική λευκή ισοπαλία, μέχρι στιγμής, που κατόρθωσε να αποσπάσει από την Ισπανία, πέτυχε άλλη μια αγωνιστική υπέρβαση. Αυτή τη φορά, χρειάστηκε να σκοράρει κιόλας και απέδειξε ότι μπορεί να το κάνει και αυτό, αποδεικνύοντας, παράλληλα, το πόσο έχει κλείσει η ψαλίδα μεταξύ των παραδοσιακών δυνάμεων και των πρωτοεμφανιζόμενων χωρών.
Στο καθαρά αγωνιστικό, το Πράσινο Ακρωτήρι εμφανίστηκε με σαφή αμυντικό προσανατολισμό, αλλά με καλώς εννοούμενο ποδοσφαιρικό θράσος. Μπορεί να ήταν λίγες οι φορές που πίεζε τον αντίπαλο σε ψηλά μέτρα, αλλά μια από αυτές τις φορές κατάφεραν να κλέψουν τη μπάλα σε κρίσιμο σημείο του γηπέδου και να φτάσουν στο 2-2. Σε μια, κατά τα άλλα άναρχη, προσπάθεια για πίεση που ξεκίνησε ο ντα Κόστα, που είχε περάσει πριν λίγο ως αλλαγή, ο έτερος νεοεισελθών Χέλιο Βαρέλα τόλμησε το jump πάνω στον Κάσερες, τιμώρησε τη λάθος έξοδο του Μουσλέρα και έγραψε το τελικό, όπως φάνηκε, 2-2.
Για τους ‘’μπλε καρχαρίες’’, η τακτική προέβλεπε την αναμονή στο μισό γήπεδο, σε φάση άμυνας και βαθιά αμυντική ζώνη, ώστε να περιοριστούν οι μπαλιές στην πλάτη της άμυνας. Η προσέγγιση ήταν όσο πιο ασφαλής μπορούσαν, με διάταξη 4-4-2 για τις απαραίτητες ισαριθμίες σε άκρα και άξονα. Ο Λενίνι στο κέντρο ήταν μια ομάδα μόνος του, ο απόλυτος κυματοθραύστης των ουρουγουανικών επιθέσεων. Τελείωσε το ματς με 6/11 κερδισμένες μονομαχίες, 5 ανακτήσεις κατοχής και 4 πολύ σημαντικές απομακρύνσεις. Βέβαια, όλα αυτά αποκτούν άλλη σημασία, όταν αναλογιστούμε ότι αυτά συνέβησαν απέναντι σε ποδοσφαιριστές που αγωνιζονται στη Ρεάλ, την Τότεναμ και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Τα περισσότερα λεπτά του αγώνα βρήκαν το Πράσινο Ακρωτήρι να αποκρούει την πολιορκία των Ουρουγουανών σε χαμηλά μέτρα. Σε μια προσπάθεια να αναχαιτιστούν οι πολυάριθμες σέντρες, ο Πέδρο Λεϊτάο Μπρίτο επέλεξε το 5-4-1, με εντολή στους εξτρέμ της δυνατής πλευράς, αυτής δηλαδή που βρισκόταν η μπάλα, να λειτουργούν ως ακραίοι αμυντικοί, με τους αντίστοιχους μπακ να μετατοπίζονται πιο εσωτερικά, όπου γίνονταν οι 3οι στόπερ. Αξιοσημείωτη είναι, επίσης, η αυταπάρνηση όλων των ποδοσφαιριστών, που έπεφταν με τα χίλια σε όλα τα σουτ που δοκίμαζαν οι Ουρουγουανοί.
Αν κάτι μας λέει για την αποτελεσματικότητα του Πράσινου Ακρωτηρίου, είναι το γεγονός ότι πέτυχαν δύο τέρματα με μόλις 33% κατοχή και 74% εύστοχες μεταβιβάσεις, αριθμητικά υποδιπλάσιες από τον αντίπαλο. Οι Αφρικανοί πήραν λίγα πράγματα από το build up τους και περιορίστηκαν σε άμεσες μεταβιβάσεις προς την επιθετική ζώνη. Ο τερματοφύλακας Βοζίνια, παρ’ ότι έδειχνε αρκετά άνετος με τη μπάλα στα πόδια, πολύ συχνά επέλεγε να τοποθετήσει τους συμπαίκτες του σε ένα 4-3-3, με ικανές αποστάσεις μεταξύ τους, προκειμένου να δημιουργηθεί ο χώρος που θα υποδεχτεί ο Μπέντσιμολ ή ο ντα Κόστα.
Για να φανούν πιο απειλητικοί, οι παίκτες του Ακρωτηρίου στηρίχτηκαν περισσότερο στις επιθετικές μεταβάσεις. Ωστόσο, τις φορές που δεν κατάφεραν να βρουν ‘’ξέφωτο’’ για τις αντεπιθέσεις τους, δοκίμασαν ένα σετ παιχνίδι με τριάδα πίσω, κατά την προσφιλή συνήθεια των περισσότερων σύγχρονων ομάδων. Η λογική ήθελε τον Μπόρζες, τον Λόπες και τον Μορέιρα ως αμυντική τριάδα, τον Λόπες Καμπράλ και τον Μέντες ως φουλ μπακ, ένα ανάποδο τρίγωνο στον άξονα με Λενίνι, Άρκανζο και Μοντέιρο και τον γερόλυκο Γκάρι Ροντρίγκες στο πλάι του ντα Κόστα.
Στο επιθετικό τρίτο, τα πάντα ήταν θέμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο εκδήλωσης και ολοκλήρωσης επιθετικών φάσεων. Αυτό γίνεται, άλλωστε, φανερό από το γεγονός ότι κανένα από τα δύο γκολ δεν ήρθε μέσα από συνδυαστικό παιχνίδι ή, έστω, μια καλά εκδηλωμένη αντεπίθεση. Πολλά στηρίχτηκαν στις επινοήσεις του Τζαμίρο Μοντέιρο, ο οποίος, στα 80 λεπτά που αγωνίστηκε, μέτρησε 91% εύστοχες πάσες (21/23), εκ των οποίων ¾ εύστοχες στο επιθετικό τρίτο και 2 σουτ.
Κλείνοντας, το αποτέλεσμα κρίνεται μάλλον δίκαιο. Η Ουρουγουάη είχε μεν το κίνητρο και την ατομική ποιότητα να κερδίσει, όμως οι πραγματικά καλές της ευκαιρίες ήταν ελάχιστες. Από την άλλη, για το Πράσινο Ακρωτήρι, κάθε ματς μοιάζει να είναι γιορτή. Κάθε επιτυχημένη επιθετική ή αμυντική ενέργεια πανηγυρίζεται με πάθος, λες και πρόκειται για την τελευταία τους και κάθε γκολ που σημειώνουν ή κάθε βαθμός που κερδίζουν, είναι ένα ολόκληρο, νέο κεφάλαιο στα βιβλία της Ιστορίας.
Ή, μήπως, ήρθαν για να μείνουν;
