Ο δημοφιλής ηθοποιός μιλά στο enikos.gr για τα “βέλη” που έχει δεχθεί μέχρι σήμερα, τα ιδιαίτερα μαθήματα αγάπης που πήρε από τον πατέρα του και την αναγνωρισιμότητα που δίνει αβίαστα λόγο στον κόσμο να σχολιάζει χωρίς να ξέρει την αλήθεια.
Της Νάντια Ρηγάτου
Ο Στράτος Τζώρτζογλου ανήκει στις περιπτώσεις των ηθοποιών που έχουν δοθεί απλόχερα στο κοινό τους. Έχει μοιραστεί τις επιτυχίες του, τόσο στην τηλεόραση όσο και στο θέατρο, τις στιγμές απόλυτης ευτυχίας (έτυχε να βρεθώ ως δημοσιογράφος στο γάμο του με τη Σοφία Μαριόλα στην Κρήτη και ομολογώ δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του, δεν είχα δει πιο ευτυχισμένο γαμπρό) αλλά και τις στιγμές αδυναμίας του καθιστώντας τον εαυτό του τίμιο εκπρόσωπο μιας αληθινής ζωής που τα έχει όλα, και χαρές και λύπες.
Λίγο πριν την τηλεοπτική του επιστροφή στη σειρά της Ερτ1 “Απο Ήλιο σε ήλιο”, μιλά για τη θεατρική επιτυχία που βιώνει στο έργο “Βροχή τα βέλη” του Μηνά Βιντιάδη, τη συνεργασία του με τη Μαρία Γεωργιάδου, το γιο τους και την προσωπική ζωή του σήμερα.
–Μετά από μια επιτυχημένη περιοδεία, πώς είναι η ανταπόκριση του κοινού στην Αθήνα για το “Βροχή τα βέλη”;
Η ανταπόκριση του κοινού στην Αθήνα είναι συγκινητική. Από τις πρώτες κιόλας παραστάσεις έχουμε συνεχόμενα sold out. Αυτό όμως που με αγγίζει περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος βιώνει την παράσταση, γιατί μιλάμε για ένα έργο το οποίο ξεπερνά την απλή θέαση ενός θεατρικού γεγονότος. Το «Βροχή τα βέλη» λειτουργεί καθαρά βιωματικά, τόσο για μένα ως ηθοποιό όσο και για τον θεατή. Ο κόσμος δεν παρακολουθεί απλώς, συμμετέχει, σαν να κάνει έναν προσωπικό διάλογο με τον εαυτό του μαζί με τον ήρωα. Μετά το τέλος της παράστασης πολλοί θεατές μένουν και θέλουν να συζητήσουν. Αυτό που κάνει το έργο του Μηνά Βιντιάδη να ξεχωρίζει είναι ότι οι θεατές δεν στέκονται μόνο στην ερμηνεία ή στη σκηνοθεσία. Αναλύουν όσα τους αφύπνισε μέσα τους. Μια σχέση η οποία δεν ολοκληρώθηκε, ένας άνθρωπος τον οποίο δεν πρόλαβαν να συγχωρήσουν ή να του εκφράσουν την αγάπη τους. Η παράσταση «Βροχή τα βέλη» ξεπερνά τον ίδιο τον ήρωα. Γίνεται καθρέφτης για όλους μας. Μας υπενθυμίζει την ανάγκη ενός εσωτερικού απολογισμού, μιας βαθιάς αναζήτησης στα πιο μύχια μονοπάτια της ψυχής, η οποία μας φέρνει αντιμέτωπους με κρίσιμα ερωτήματα. Ζούμε τη ζωή που πραγματικά θέλουμε ή τη ζωή που σιωπηλά μας έχει επιβάλει το κοινωνικό γίγνεσθαι, οι φόβοι και οι ανασφάλειες μας; Έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε και να ενστερνιστούμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας η οποία περιμένει υπομονετικά να εκφραστεί;
–Τι αγαπάτε στο έργο του Μηνά Βιντιάδη;
Αυτό που αγαπώ στο έργο του Μηνά Βιντιάδη είναι η ειλικρίνεια και η εσωτερικότητά του. Δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει με συγγραφικά τεχνάσματα, αλλά να φωτίσει τη βαθύτερη ουσία του ανθρώπου. Οι ήρωες του στέκονται γυμνοί απέναντι στον εαυτό τους, αντιμετωπίζοντας τα λάθη, τις ματαιώσεις, την ανάγκη για αγάπη και κυρίως την ανάγκη για ουσιαστική συμφιλίωση με τον ίδιο τους τον εαυτό. Διαβάζοντας το κείμενο του Μηνά, δεν αισθάνθηκα ότι εργάζομαι πάνω σε έναν ρόλο. Ένιωσα ότι συνομιλώ με πλευρές του εαυτού μου που μέχρι τότε φοβόμουν να αντιμετωπίσω. Ο ήρωας δεν αναζητά δικαίωση, αναζητά κατανόηση, επιδιώκοντας μέσα από αυτήν να βρει την εσωτερική του γαλήνη και να οδηγηθεί στον προσωπικό του νόστο. Σε ένα δεύτερο επίπεδο της ιστορίας υποβόσκει ένας βαθύς στοχασμός για τον χρόνο, τη μνήμη, τη συγχώρεση και την αυτογνωσία, την ανάγκη να ακουστούν όσα δεν ειπώθηκαν. Όλα αυτά οδηγούν στο ερώτημα το οποίο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ιστορίας. Έχουμε το θάρρος να δούμε την αλήθεια της ζωής μας και να αλλάξουμε ό,τι δεν μας εκφράζει πραγματικά;
–Έχετε νιώσει σε κάποια περίοδο της ζωής σας να πέφτουν “βέλη” πάνω σας ; Κι αν ναι ποια ήταν αυτή;
Όπως όλοι οι άνθρωποι, υπήρξαν περίοδοι της ζωής μου κατά τις οποίες βίωσα απώλεια, προδοσία, οικονομική δοκιμασία και βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις που με έφεραν αντιμέτωπο με τα προσωπικά όριά μου. Εκείνες τις στιγμές αισθάνθηκα πολύ εύθραυστος συναισθηματικά. Στο πέρασμα του χρόνου όμως η ζωή με οδήγησε στη γνώση της αξίας αυτών των εμπειριών. Κατάλαβα ότι τα «βέλη» μπορούν να μετουσιωθούν σε δύναμη, σε μια σκληρή αλλά πολύτιμη υπενθύμιση που σε οδηγεί να απογυμνωθείς από τη ματαιοδοξία, τις ψευδαισθήσεις και όλα όσα θεωρούσες δεδομένα. Σε φέρνουν πιο κοντά στη βαθύτερη ουσία του εαυτού σου, στους ανθρώπους που αγαπάς, στη συγχώρεση και στην ευγνωμοσύνη. Οι δοκιμασίες που βίωσα με δίδαξαν να ξεπερνώ το τραύμα και να κρατώ το νόημα της κάθε εμπειρίας. Να αποβάλλω τον θυμό, γιατί ο θυμός φυλακίζει πρώτα εσένα τον ίδιο. Όταν περάσει ο πόνος, αν καταφέρεις να τον αντιμετωπίσεις με επίγνωση, μετατρέπεται σε γνώση, ωριμότητα και δύναμη. Τα «βέλη» της ζωής, όσο οδυνηρά κι αν είναι, μπορούν να μετουσιωθούν σε φωτεινούς οδηγούς οι οποίοι σου δείχνουν τον δρόμο για μια βαθύτερη κατανόηση τόσο του εαυτού σου όσο και της ίδιας της ζωής.
–Η επιτυχία που σημειώνατε τηλεοπτικά στο παρελθόν, σας “έκλεινε” πόρτες στο θέατρο;
Η τηλεόραση μου χάρισε το μεγάλο δώρο της ευρείας αποδοχής, τη ζεστασιά και την αγάπη του κόσμου. Η έντονη αναγνωρισιμότητα όμως σε τοποθετεί συχνά εντός μιας συγκεκριμένης εικόνας στην οποία κάποιοι άνθρωποι του χώρου, ίσως δυσκολεύονται να δουν πέρα από αυτήν τον ηθοποιό και τη βαθύτερη καλλιτεχνική του ανάγκη για μια πορεία με ποικίλες διαδρομές. Δεν θα το περιέγραφα ως πόρτες που έκλειναν ανοιχτά, αλλά ως μια σιωπηρή επιφύλαξη, μια δοκιμασία την οποία όφειλα να διανύσω και να αντιμετωπίσω με υπομονή και επιμονή. Το θέατρο απαιτεί διάρκεια, αφοσίωση και βαθιά εσωτερική αλήθεια. Με τον χρόνο πιστεύω πως η δουλειά και η πορεία μου μίλησαν από μόνες τους, διαλύοντας κάθε εσφαλμένη πεποίθηση και αναδεικνύοντας την ουσία. Τίποτα δεν χάνεται όταν υπηρετείς την τέχνη με πίστη. Ωριμάζει, μετασχηματίζεται και σε οδηγεί στην κατάλληλη στιγμή, όπου μπορείς να αναδείξεις την ουσία της καλλιτεχνικής σου ψυχής.
–Σε λίγες μέρες θα σας απολαύσουμε στη σειρά της Ερτ “Από Ήλιο σε Ήλιο”. Μιλήστε μας για αυτή τη συνεργασία, τι απολαύσατε στα γυρίσματα;
Η συνεργασία στη σειρά «Από Ήλιο σε Ήλιο» ήταν για μένα μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία. Κάθε δουλειά έχει τη δική της ενέργεια και μια μοναδική αύρα. Στα γυρίσματα αυτής της σειράς ένιωσα από την αρχή μια ιδιαιτέρως φωτεινή διάθεση κοινής δημιουργίας. Η τηλεόραση έχει διαφορετικό ρυθμό από το θέατρο. Όλα συμβαίνουν πιο γρήγορα, μέσα σε περιορισμένο χρόνο. Απαιτείται να βρεις άμεσα την αλήθεια της στιγμής και να δώσεις ζωή στον ρόλο. Στα γυρίσματα απόλαυσα ιδιαίτερα το κλίμα, τη συνεργασία, την εμπιστοσύνη, τη μοναδική σιωπηλή συνεννόηση η οποία δημιουργείται όταν άνθρωποι οι οποίοι υπηρετούν έναν κοινό σκοπό συναντιούνται. Ανάμεσα στα πλάνα υπήρχαν μικρές, απλές στιγμές, συζητήσεις, βλέμματα, αυθεντική ανθρώπινη επαφή η οποία βοηθά τον ηθοποιό να σταθεί με καθαρότητα απέναντι σε έναν ρόλο. Αυτές οι αναμνήσεις μένουν, καθώς σε μια καλλιτεχνική διαδρομή σημαντικότερη ακόμη και από το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση ότι συμμετείχες σε μια ουσιαστική και συλλογική καλλιτεχνική δημιουργία.
–Στη σειρά θα είστε ένας σκληρός πατέρας. Στη ζωή πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας ως πατέρα;
Στη ζωή μου η πατρότητα είναι η πιο ιερή εμπειρία που έχω βιώσει. Ο γιος μου υπήρξε η μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή μου. Με έκανε να γνωρίσω εκ νέου τον κόσμο με καθαρό βλέμμα και βαθιά ευγνωμοσύνη. Με τη γέννηση του Αλκιβιάδη αντιλήφθηκα ότι η αγάπη δεν είναι κατοχή ούτε καθοδήγηση, αλλά διαρκής προσφορά και φροντίδα. Επιδιώκω να στέκομαι δίπλα του με τρυφερότητα και εμπιστοσύνη, με διακριτική στήριξη και παρουσία χωρίς όμως ποτέ να του στερώ την ελευθερία του. Ο πατέρας οφείλει να ενθαρρύνει το παιδί να ανακαλύψει τη δική του πορεία κατακτώντας τη καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Η πατρότητα διδάσκει ταπεινότητα και αγάπη χωρίς όρους. Ό,τι κάνω στη ζωή μου αποκτά ξεχωριστό νόημα όταν το μοιράζομαι μαζί του. Κάθε φορά που τον κοιτάζω αισθάνομαι ότι η ζωή μου χάρισε το μεγαλύτερο δώρο.
–Από τον δικό σας πατέρα, ποια συμβουλή κρατήσατε;
Ο πατέρας μου δεν ήταν άνθρωπος των πολλών λόγων. Ήταν ναυτικός, άντρας παλαιάς κοπής, αυστηρός στην όψη αλλά βαθιά ευαίσθητος στην ψυχή. Δυσκολευόταν να εκφράσει εύκολα την τρυφερότητά του ακόμη και σε εμένα οπότε δεν μου άφησε κάποια συμβουλή ειπωμένη ξεκάθαρα. Μου άφησε όμως κάτι ακόμη πιο πολύτιμο. Το παράδειγμά του. Την αντοχή, την αξιοπρέπεια και τον τρόπο που ένας άνθρωπος στέκεται απέναντι στις δυσκολίες της ζωής χωρίς να λυγίζει. Δυστυχώς πολλά από όσα ήθελα να του πω δεν μπόρεσα ποτέ να τα εκφράσω στην καθημερινότητα. Του τα είπα όμως μέσα από το θέατρο. Επάνω στη σκηνή ένιωθα ότι τον συναντούσα. Ότι μιλούσα μαζί του με έναν τρόπο ξεχωριστό και ειλικρινή ο οποίος δεν απαιτούσε συγκεκριμένα λόγια. Ο πατέρας μου με δίδαξε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο ότι η αγάπη δεν διακηρύσσεται, βιώνεται σιωπηλά. Όταν αγαπάς αληθινά παλεύεις και αντέχεις χωρίς να προβάλεις τη προσφορά και τον αγώνα σου. Μεγαλώνοντας αντιλήφθηκα πως αυτή ήταν η δική του τρυφερότητα την οποία φέρω μέχρι σήμερα μέσα μου σαν πολύτιμο θησαυρό.
–Η συνεργασία με τη Μαρία Γεωργιάδου ήταν πάντα εύκολη ή χρειάστηκε να περάσει λίγος χρόνος μετά το χωρισμό σας;
Η Μαρία είναι ένας άνθρωπος άρρηκτα συνδεδεμένος με τη ζωή μου, είναι οικογένεια. Την αγαπώ πολύ και την εκτιμώ βαθύτατα. Μας ενώνει ο γιος μας, αλλά και μια ουσιαστική σχέση η οποία δεν άφησε ποτέ χώρο για ανταγωνισμό ή πικρία. Όλα αυτά όπως καταλαβαίνετε αποτελούν μια πολύ σταθερή βάση, η οποία οδηγούσε σε μια συνεργασία υπέροχη σχεδόν μαγική. Όταν δύο άνθρωποι έχουν μοιραστεί τόσα πολλά και έχουν φέρει και ένα υπέροχο παιδί στον κόσμο, είναι αδύνατο να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλον. Πορεύονται μαζί ως συνοδοιπόροι με αγάπη, σεβασμό και κατανόηση. Η σχέση η οποία τους ενώνει αλλάζει μορφή, όχι ουσία.
–Πόσο εύκολο είναι για εσάς να προσαρμόζεστε στις σημερινές αμοιβές όταν έχετε ζήσει τη χρυσή εποχή της τηλεόρασης;
Οι απολαβές κάποτε ήταν διαφορετικές, διότι διαφορετική ήταν και η γενική οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Σήμερα οι συνθήκες είναι πιο απαιτητικές και ο ηθοποιός καλείται να σταθεί όρθιος μέσα σε μια πραγματικότητα πολύ πιο σκληρή, όπως και κάθε άνθρωπος ασχέτως του επαγγέλματος του. Το γεγονός αυτό όχι μόνο δεν με απογοητεύει, αλλά με γειώνει και με επαναφέρει στην ουσία, στη βαθύτερη εσωτερική ανάγκη, η οποία με οδήγησε στην μέχρι τώρα πορεία μου. Ποτέ στη ζωή μου δεν αντιμετώπισα την υποκριτική ως ένα απλό μέσο βιοπορισμού. Για μένα αποτελούσε μια βαθιά ανάγκη έκφρασης, σχεδόν υπαρξιακή. Όταν υπηρετείς κάτι με πίστη, δεν μετράς μονάχα τι σου προσφέρει υλικά. Περισσότερο βαραίνει μέσα σου η συμβολή του στην εσωτερική σου αναζήτηση.
–Τον τελευταίο καιρό έχετε μοιραστεί δημόσια το χωρισμό σας από τη Σοφία Μαριόλα. Θα θέλατε να το περνούσατε αθόρυβα ή το έχετε αφομοιώσει στο πλαίσιο της αναγνωρισιμότητας που έχετε;
Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι ποτέ ευθεία γραμμή, αλλιώς και η ίδια η ζωή θα ήταν επίπεδη άνευ ουσίας. Με τη Σοφία υπάρχει αγάπη και ένας βαθύς δεσμός, αυτό είναι το ουσιαστικό. Η σημερινή πραγματικότητα δεν ακυρώνει όσα έχουμε ζήσει ούτε την αλήθεια της σχέσης μας. Οι αληθινές σχέσεις δεν τελειώνουν· μεταμορφώνονται και μετουσιώνονται με τον χρόνο. Η δημοσιότητα αναπόφευκτα αγγίζει και την προσωπική μου ζωή, είναι μια πραγματικότητα, φροντίζω όμως να μην καθορίζει την αλήθεια των συναισθημάτων. Κάποια πράγματα ανήκουν μόνο στους δύο ανθρώπους που τα βιώνουν.
–Σας έχει ενοχλήσει κάποιο σχόλιο για τη λήξη του γάμου σας αυτή την ευαίσθητη περίοδο για εσάς;
Σε μια ευαίσθητη περίοδο είναι λογικό κάποια σχόλια να σε αγγίζουν, επιλέγω όμως να μη σταθώ εκεί. Ο περισσότερος κόσμος σχολιάζει χωρίς να γνωρίζει την αλήθεια μιας σχέσης. Το αντιμετωπίζω με εσωτερική γαλήνη και κατανόηση. Προσωπικά με ενδιαφέρει να στέκομαι με αξιοπρέπεια και σεβασμό απέναντι στα πρόσωπα, τις σχέσεις και τα συναισθήματα. Άλλωστε ο θόρυβος πάντα περνά, η ουσία μένει.
*Φωτογραφίες παράστασης: Σπύρος Κατωποδης Eyefixstudio
Info
ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΒΕΛΗ
Calderone, Τριπτολέμου 8, Αθήνα
Κάθε Δευτέρα και Σάββατο στις 21:15
