Από την οικοδομή και τις σατιρικές ιστορίες στα social media μέχρι τον Σαίξπηρ και την τηλεόραση, ο Ιωάννης Απέργης μιλά για τη διαδρομή του, για τους γονείς του και για την οικογένεια που δημιούργησε με την Κατερίνα Νικοδήμα.
Της ΧΡΥΣΑΣ ΚΑΚΙΩΡΗ – ΠΗΓΗ: Realnews
Για τον Ιωάννη Απέργη η υποκριτική δεν ήταν μια διαδρομή που του χαρίστηκε. Πριν βρεθεί στη σκηνή, γνώρισε από κοντά τη σκληρή καθημερινότητα της οικοδομής, παρατήρησε ανθρώπους, έζησε καταστάσεις και συγκέντρωσε εμπειρίες που σήμερα αποτελούν μέρος του προσωπικού του «οπλοστασίου» ως ηθοποιού.
Φέτος, τον συναντάμε στον «Έμπορο της Βενετίας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, αλλά και στη σειρά του Alpha «Μπαμπά, σ’ αγαπώ». Με αφορμή αυτές τις δύο δουλειές, μιλά για την ανάγκη του να δοκιμάζεται σε διαφορετικούς ρόλους, για τις ανασφάλειες που δεν έχει αποβάλει, αλλά και για όσα θεωρεί πραγματικά σημαντικά: την οικογένεια, την αξιοπρέπεια στη δουλειά και μια απλή καλημέρα στη γειτονιά.
Στον «’Εμπορο της Βενετίας» υποδύεται τον Λάνσελοτ, έναν χαρακτήρα που φέρνει το χιούμορ σε ένα έργο με δύσκολα ηθικά ερωτήματα. Δεν τον ενδιαφέρει, όμως, να αναδείξει μόνο την κωμική του διάσταση. «Ο Λάνσελοτ έχει χιούμορ, αλλά και βάθος. Μέσα από την πλάκα του λέει αλήθειες για την κοινωνία. Εγώ προσπαθώ να υπηρετήσω το αστείο, αλλά θέλω να μείνω και στις ευαισθησίες και στην αθωότητά του. Ενα από τα αγαπημένα μου σημεία είναι η σκέψη πως “το γέλιο θα σώσει τον κόσμο”».
Για τον ίδιο, η πρώτη του συνάντηση με το κλασικό θέατρο συνοδεύτηκε από αγωνία, η οποία υποχώρησε χάρη και στη συνεργασία του με τον Γ. Μπέζο. «Είναι η πρώτη φορά που κάνω κλασικό έργο και είχα άγχος με ποιον σκηνοθέτη θα συνεργαστώ. Χαίρομαι πολύ που είμαι με έναν άνθρωπο που σέβεται τον συνάδελφο και τη δουλειά του. Ξέρω ότι θα μας προστατεύσει, θα φροντίσει κάθε λεπτομέρεια και θα προσέξει να βγούμε στη σκηνή όπως πρέπει. Αυτό είναι μεγάλη ευτυχία για να ξεκινάς», λέει για τον Γ. Μπέζο, τον οποίο θαυμάζει απεριόριστα, καθώς ήταν και από τις πρώτες του συνεργασίες στη σειρά «Παρουσιάστε».
Η συνεργασία αυτή αποτελεί και ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση που επιθυμεί να ακολουθήσει. «Ηθελα σαν τρελός να περάσω στην κλασική κωμωδία και στα κλασικά έργα γενικότερα. Εκανα Μολιέρο και τώρα Σαίξπηρ, αυτή η χρονιά ήταν δώρο Θεού. Είμαι πολύ χαρούμενος που πλέον μπορώ να επιλέγω. Δεν φανταζόμουν ότι θα έφτανα σε αυτό το σημείο. Θέλω να κάνω έργα που με ευχαριστούν και να ανακαλύπτω πλευρές μου που δεν έχω δείξει ακόμη».
Από την οικοδομή στη σκηνή
Η πρώτη φορά που ανέβηκε στη σκηνή ήταν καθοριστική, καθώς ένιωσε έναν ηλεκτρισμό, σαν να είχε βρει τον φυσικό του χώρο. Η δασκάλα του, Λίτσα Τσολάκου, τον παρότρυνε να φοιτήσει σε δραματική σχολή, ενώ ο Γιάννης Καλατζόπουλος του έδωσε, όταν ακόμη βρισκόταν στο δεύτερο έτος, τρεις διαφορετικούς ρόλους σε παράσταση για εφήβους. Ηταν μια ευκαιρία που τον βοήθησε να πιστέψει στις δυνατότητές του. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι οι αμφιβολίες εξαφανίστηκαν. «Εχω ακόμη ανασφάλειες. Ρωτώ συναδέλφους που εκτιμώ και τους ζητώ να ξεκινήσουν από τα αρνητικά. Μου αρέσει να με διορθώνουν. Η παρατήρηση και η κριτική με κρατούν στη βάση μου».
Ισως η πορεία του να εξηγεί και αυτή την προσγείωση. Από μικρός παρατηρούσε τους ανθρώπους, ενώ ο πατέρας του τον έπαιρνε μαζί στις δουλειές και του μάθαινε πρακτικά πράγματα.
Είναι εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν και του έμαθαν να εκτιμά τον κόπο των άλλων. «Η δουλειά στην οικοδομή είναι σκληρή, με πολλές ώρες και κούραση. Το θέατρο, όσο δύσκολο και αν είναι, για εμένα δεν συγκρίνεται με αυτό. Δεν έχω ανάγκη κανέναν. Μπορώ να φορέσω ένα κράνος και να ξεκινήσω delivery», λέει χωρίς διάθεση εντυπωσιασμού, καθώς αποτυπώνει την πεποίθησή του πως καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Ισως γι’ αυτό ενοχλείται τόσο όταν συναντά συμπεριφορές απαξίωσης στη δουλειά. «Αντιδρώ όταν βλέπω κάποιον να μιλά υποτιμητικά σε νεότερους συναδέλφους. Εχω βρεθεί σε γυρίσματα όπου έφτασα κοντά στο να φύγω. Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι και να βγει η δουλειά, αλλά δεν γίνεται να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Χρειάζεται να συνεργαζόμαστε όμορφα, ειδικά όταν υπάρχει πίεση».
Το «βήμα» των social media
Στην καραντίνα, τα βίντεο που ανέβαζε στα social media όπου υποδυόταν χαρακτήρες διαφορετικών εθνικοτήτων (Πακιστανούς, Ρώσους, Τούρκους και Αλβανούς) τον έφεραν σε επαφή με ένα ευρύτερο κοινό και τον πρόσεξαν άνθρωποι του χώρου. «Τα social από μόνα τους δεν είναι καλά ή κακά, σημασία έχει πώς τα χειριζόμαστε και τι όρια βάζουμε. Εμένα με βοήθησαν. Είχα σπουδάσει στη δραματική σχολή, αλλά οι οντισιόν ήταν δύσκολες και τα βίντεο της καραντίνας με έφεραν κοντά στον κόσμο. Από εκεί με ακολούθησαν και πολλά παιδιά. Παράλληλα, προσπαθώ να αφήνω το κινητό στην άκρη. Οταν δεν έχεις το κινητό μπροστά σου, σκέφτεσαι και παρατηρείς».
Η επικοινωνία με τους ανθρώπους είναι κάτι που έχει ανάγκη και έξω από τη σκηνή. «Εχω ανάγκη να επικοινωνώ, να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια και να μου λένε καλημέρα. Θέλω να υπάρχει αυθεντικότητα. Πιστεύω στη γειτονιά και στους γείτονες. Μεγάλωσα σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι χαιρετιούνταν και βοηθούσαν ο ένας τον άλλον. Θέλω να μάθουν και τα παιδιά μου. Μας έχουν καταπιεί η καθημερινότητα και τα προβλήματα, αλλά μια καλημέρα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ότι ανήκεις κάπου».
Η οικογένεια πάνω από όλα
Στη σειρά «Μπαμπά, σ’ αγαπώ», ο Ι. Απέργης συναντά ένα θέμα που αποτελεί και βασικό κεφάλαιο της δικής του ζωής: την πατρότητα. Με τη σύζυγό του, Κατερίνα Νικοδήμα, έχει δημιουργήσει μια οικογένεια με δύο αγόρια και, όπως παραδέχεται, η καθημερινότητα μαζί τους τον έκανε να δει διαφορετικά τη σχέση του με τη δουλειά. «Στην αρχή υπήρχε αγάπη, αλλά και ο εκνευρισμός της δουλειάς. Τα παιδιά μού έλεγαν: “Μπαμπά, θα έρθεις να παίξουμε;” και εγώ απαντούσα “όχι τώρα”. Κάποια στιγμή είπα “στοπ”: το τηλέφωνο κλείνει στις 9:30 το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα είμαι με την οικογένειά μου. Τα παιδιά χρειάζονται την επαφή. Τους λέω παραμύθια, ακόμη και χωρίς βιβλίο. Εκείνη την ώρα με κοιτούν στα μάτια και είμαι πραγματικά μαζί τους. Και οι νέοι μπαμπάδες πρέπει να στηρίζουν τις συντρόφους τους. Η οικογένεια είναι καθημερινός αγώνας, η ρουτίνα μπορεί να έρθει χωρίς να το καταλάβεις».
Αν κάτι επιθυμεί να του αναγνωρίσουν τα παιδιά του μεγαλώνοντας δεν είναι οι επαγγελματικές του επιτυχίες ούτε η αναγνωρισιμότητά του. «Θέλω τα παιδιά μου να είναι υπερήφανα για εμένα, όπως ήμουν και εγώ για τους γονείς μου. Δεν με νοιάζει τόσο η υστεροφημία. Με νοιάζει, όταν περπατούν στη γειτονιά, να τους λένε “τι καλό πατέρα είχες”. Θέλω να μπορέσω να προσφέρω στους γονείς μου και στα παιδιά μου την ασφάλεια που δεν είχαμε πάντα. Θέλω να επιστρέψω λίγη από την αγάπη που έχω πάρει από τους ανθρώπους, είτε βοηθώντας με τη γυναίκα μου στο σχολείο και στη γειτονιά είτε μέσα από τη δουλειά μου».