«Στην ουσία, η Ελλάδα είναι η χώρα μου. Έχω αγαπήσει αυτή την απλοχεριά κάποιων ανθρώπων», δήλωσε ο Ιωάννης Απέργης. Ο ταλαντούχος ηθοποιός, ο οποίος ήρθε με τους γονείς του από την Αλβανία στην Ελλάδα όταν ήταν μόλις 4,5 ετών, μίλησε με όμορφα λόγια τόσο για τον τόπο καταγωγής του, όσο και για εκείνους που τον βοήθησαν όταν εγκαταστάθηκε εδώ με την οικογένειά του, τονίζοντας ότι: «Αυτούς τους ανθρώπους τους έχω ακόμα και τώρα στη ζωή μου. Δηλαδή ήρθε η σειρά μου να τους βοηθήσω εγώ».
Μιλώντας με τον Ανδρέα Λαγό στο σημερινό επεισόδιο της «Π.Ο.Π. Μαγειρικής», ο Ιωάννης Απέργη ανέφερε πως: «Εγώ γεννήθηκα στην Αλβανία, στο Αργυρόκαστρο. Έχω δύο χωριά, δύο σπίτια, είμαι υπερπλούσιος. Το ένα είναι ορεινό, το άλλο είναι σχεδόν κοντά στη θάλασσα, παραθαλάσσιο στους Αγίους Σαράντα. Με κόπους μιας ζωής των γονέων μου και με τη βοήθεια τη δική μου, φτιάξαμε ένα σπιτάκι να χωρέσουμε όλοι.
Εγώ δεν πήγαινα συχνά, και στην εφηβεία και μετά όταν σπούδαζα, μεγαλώνοντας ήθελα να έχω μία βάση. Οπότε, σαν να ξανασυστήθηκα με τον τόπο μου, με τα φαγητά. Είχα ελιές και δεν ήξερα ότι είχα. Και όποτε μπορώ, πηγαίνω και μαζεύω, όταν έχω κανένα κενό».
«Αυτούς τους ανθρώπους τους έχω ακόμα και τώρα στη ζωή μου»
«Όταν με έφεραν οι γονείς μου εδώ ήμουν 4,5 ετών. Έχω πολύ καλή μνήμη, θυμάμαι πολύ έντονες στιγμές από τα χωριά μου. Έχω και στρέμματα εκεί που τα νοικιάζω. Οπότε θυμάμαι ότι με έπαιρνε ο παππούς μου στη συγκομιδή, με τα καρπούζια, με τα πεπόνια, αμπέλια που είχε. Οπότε το έχω ζήσει όλο. Έχω πολύ ωραίες εικόνες. Όποτε πατάω χωριό, παπούτσι δεν μπαίνει ποτέ. Όσο καιρό και αν μείνω.
Στην ουσία, η Ελλάδα είναι η χώρα μου. Διότι εμένα μπορεί να με έφεραν 4,5 ετών οι γονείς μου εδώ, αυτό που θυμάμαι από εκεί είναι τα καλοκαίρια μου και ίσως και γιορτές που πηγαίναμε», εξομολογήθηκε στη συνέχεια.
Ακόμα, ο Ιωάννης Απέργης εξήγησε ότι: «Στην Ελλάδα έχω αγαπήσει αυτή την απλοχεριά κάποιων ανθρώπων. Μου αρέσει όταν κάποιοι άνθρωποι πάνε κόντρα σε κάποια πράγματα. Μπορεί να βγει μια φήμη ότι ο Έλληνας είναι ρατσιστής ή ξενοφοβικός. Κι εγώ γοητεύομαι σε κάποιους φωτεινούς ανθρώπους που πάνε κόντρα σε όλο αυτό, που μπορεί κάποιοι να κατηγορούν έναν λαό.
Την απλοχεριά! Όταν βοηθάς κάποιον που δεν τον ξέρεις. Όταν σου ζητάει βοήθεια και έχει έρθει από μια άλλη χώρα και τον βοηθάς, είναι μεγάλο πράγμα. Πρέπει να είσαι μεγάλη ψυχή! Το έχω βιώσει και αυτούς τους ανθρώπους τους έχω ακόμα και τώρα στη ζωή μου. Δηλαδή ήρθε η σειρά μου να βοηθήσω εγώ αυτούς, πραγματικά».
