Η ηθοποιός Ελένη Προκοπίου η οποία πέθανε σε ηλικία 87 ετών, υπήρξε μία από εκείνες τις παρουσίες που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια για να ξεχωρίσουν. Η χάρη της στον χορό, η παρουσία της μπροστά στην κάμερα και η χαρακτηριστική της εμφάνιση την έκαναν να ξεχωρίσει στον παλιό, ελληνικό κινηματογράφο.
Η διαδρομή της ξεκίνησε από τον χορό και έφτασε μέχρι την πρωταγωνιστική παρουσία στη μεγάλη οθόνη. Από το 1960 έως το 1972 συμμετείχε σε 23 ταινίες.
Κι όμως, η καριέρα της δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός. Σε σχετικά νεαρή ηλικία επέλεξε να απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της, αφήνοντας πίσω της μια πορεία που, αν και δεν κράτησε για πολλές δεκαετίες, ήταν γεμάτη σημαντικές συνεργασίες και αγαπημένες ταινίες.
Από έξι ετών στον κόσμο του χορού
Η σχέση της Ελένης Προκοπίου με τον χορό ξεκίνησε όταν ήταν μόλις έξι ετών.
Φοίτησε στη σχολή χορού της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου, όπου υπήρξε συμμαθήτρια με τη Μάρθα Καραγιάννη. Οι δύο τους, από πολύ μικρή ηλικία, συμμετείχαν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Το ταλέντο της ήταν εμφανές από νωρίς. Σε ηλικία μόλις 14 ετών έκανε το πρώτο της επαγγελματικό βήμα στο θέατρο, ως χορεύτρια και παρτενέρ του Δημήτρη Ιβάνωφ, στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι» στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς.
Ήταν η αρχή μιας διαδρομής που θα την οδηγούσε σύντομα στις μεγαλύτερες θεατρικές σκηνές της εποχής.
Το χορευτικό δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό
Η Ελένη Προκοπίου εξελίχθηκε γρήγορα σε μία από τις γνωστές χορεύτριες της εποχής.
Στο θέατρο Ακροπόλ συνεργάστηκε με τον σπουδαίο Μανώλη Καστρινό, ο οποίος τη συνδύασε χορευτικά με τον Βαγγέλη Σειληνό. Έτσι δημιουργήθηκε ένα από τα χαρακτηριστικά χορευτικά δίδυμα της εποχής.
Οι δυο τους συνεργάστηκαν σε πολλές επιθεωρήσεις, ενώ από τις πιο σημαντικές στιγμές τους ήταν η συμμετοχή στην «Όμορφη Πόλη», σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
Η Προκοπίου δεν ήταν πλέον απλώς μια νέα χορεύτρια. Είχε αρχίσει να αποκτά τη δική της θέση στον καλλιτεχνικό χώρο.
Από τον χορό στη μεγάλη οθόνη
Το κινηματογραφικό της ξεκίνημα ήρθε το 1960, με το «Ραντεβού της Κυριακής». Στα πρώτα της βήματα εμφανίστηκε κυρίως ως χορεύτρια, όμως σύντομα άρχισε να αναδεικνύει και τις υποκριτικές της δυνατότητες.
Το 1963 ήρθαν οι «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μία ταινία που γνώρισε διεθνή αναγνώριση και αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην πορεία της.
Ακολούθησαν ταινίες όπως «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης», όπου υποδύθηκε την πριγκίπισσα Γκιουλινάρ, «Το Πρόσωπο της Ημέρας» και «Και οι… 14 Ήταν Υπέροχοι».
Η χορεύτρια είχε πλέον αρχίσει να μεταμορφώνεται σε ηθοποιό.
Η καταξίωση με τη Φίνος Φιλμ
Το 1966 αποτέλεσε χρονιά-σταθμό.
Η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε με το «Ραντεβού στον Αέρα», το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου συνδυάστηκαν με ιδανικό τρόπο η υποκριτική της παρουσία και οι χορευτικές της ικανότητες. Η ταινία αποτέλεσε σημαντικό σταθμό για την καθιέρωσή της.
Μόνο μέσα στην ίδια χρονιά συμμετείχε ακόμη στις ταινίες «Παράνομοι Πόθοι», «Οι Κυρίες της Αυλής», «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα», «Το Συρτάκι της Αμαρτίας» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος».
Η Ελένη Προκοπίου είχε πλέον περάσει στην πρώτη γραμμή.
Η χαρακτηριστική της παρουσία, η κίνηση και η εκφραστικότητά της μπροστά στην κάμερα την έκαναν να ξεχωρίζει, ενώ συνεργάστηκε με σημαντικά ονόματα του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
23 ταινίες σε μόλις 12 χρόνια
Από το 1960 μέχρι το 1972, η Ελένη Προκοπίου συμμετείχε σε συνολικά 23 ταινίες. Ανάμεσά τους ήταν κωμωδίες, μιούζικαλ αλλά και δραματικές παραγωγές.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Ρίζος, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Σωτήρης Μουστάκας, ενώ συχνά είχε ως κινηματογραφικό παρτενέρ τον Γιώργο Πάντζα.
Ανάμεσα στις ταινίες της ήταν ο «Γαμπρός μου ο Προικοθήρας», το «Μίνι Φούστα και Καράτε», ο «Μπούφος», ο «Σταύρος είναι Πονηρός» και ο «Παραγιός μου ο Ραλίστας».
Το κύκνειο άσμα της στον κινηματογράφο
Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήρθε το 1972, στο «Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», σε παραγωγή της Φίνος Φιλμ. Η ίδια ταινία αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα της στη μεγάλη οθόνη.
Λίγο νωρίτερα είχε ολοκληρώσει και τη θεατρική της διαδρομή. Η τελευταία της θεατρική παράσταση ήταν το «Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», που ανέβηκε το 1971 στο θέατρο Μετροπόλιταν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Και τότε πήρε μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής της: να αφήσει πίσω της την καλλιτεχνική ζωή.
Όταν τα φώτα έσβησαν
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο και απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη. Η ίδια επέλεξε να αποσυρθεί από την ενεργό καλλιτεχνική δράση και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.
Δεν ακολούθησε τον δρόμο πολλών συναδέλφων της που παρέμειναν για δεκαετίες μπροστά στις κάμερες. Προτίμησε μια διαφορετική ζωή, μακριά από τη δημοσιότητα.
Και ίσως γι’ αυτό η παρουσία της στις παλιές ταινίες απέκτησε με τα χρόνια μια διαφορετική γοητεία. Η Ελένη Προκοπίου έμεινε για πάντα συνδεδεμένη με τη νεότητα, τον χορό και εκείνη την κινηματογραφική εποχή που σήμερα μοιάζει μακρινή, αλλά εξακολουθεί να αγαπιέται από το κοινό.
Η αναγνώριση από τον Δήμο Αθηναίων
Το 2006, ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για τη συνολική προσφορά της, μαζί με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Ήταν μια αναγνώριση για μια καριέρα που είχε ολοκληρωθεί πολλά χρόνια νωρίτερα, αλλά δεν είχε ξεχαστεί.
Από χορεύτρια, πρωταγωνίστρια και τελικά μια αγαπημένη ανάμνηση.
Η Ελένη Προκοπίου αφήνει πίσω της όχι μόνο τις ταινίες της, αλλά και τις εικόνες μιας ολόκληρης εποχής. Μια γυναίκα που χόρεψε πρώτη μπροστά στα φώτα, έγινε πρωταγωνίστρια της μεγάλης οθόνης και τελικά επέλεξε να φύγει από αυτά τα φώτα, χωρίς ποτέ να φύγει πραγματικά από τη μνήμη του ελληνικού κινηματογράφου.
