Βαρύ πένθος για τον Στέφανο Ξενάκη. Πέθανε η μητέρα του, Τούλα σε ηλικία 85 ετών.
Τη δυσάρεστη είδηση γνωστοποίησε ο ίδιος ο συγγραφέας σήμερα (15 Αυγούστου) μέσα από μια μακροσκελή ανάρτηση στο Facebook. Σε αυτή αναφέρθηκε στις τελευταίες ημέρες της ζωής της μητέρας του, στο εγκεφαλικό που υπέστη και στον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να την αποχαιρετήσει.
Αρχικά, ο Στέφανος Ξενάκης τόνισε ότι τη μητέρα του χαρακτήριζε η έντονη διάθεση για ζωή: «Η μαμά έζησε 85 όρθια γεμάτα χαρούμενα χρόνια. Ένας φίλος του μπαμπά έλεγε ότι μετά τα 85 ο Θεός σου χαρίζει χρόνια. Ο Θεός ήταν δίκαιος με τη μαμά. Δεν της χάρισε, αλλά δεν της πήρε ούτε ένα. Η μαμά αγαπούσε τη ζωή και η ζωή την αγαπούσε. Τίμια σχέση».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Στέφανου Ξενάκη
«Η μαμά έζησε 85 όρθια γεμάτα χαρούμενα χρόνια. Ένας φίλος του μπαμπά έλεγε ότι μετά τα 85 ο Θεός σου χαρίζει χρόνια. Ο Θεός ήταν δίκαιος με τη μαμά. Δεν της χάρισε, αλλά δεν της πήρε ούτε ένα. Η μαμά αγαπούσε τη ζωή και η ζωή την αγαπούσε. Τίμια σχέση.
Την Κυριακή που πέρασε, επέστρεψα από Δονούσα και πήρα τη μαμά μαζί με το σκυλάκι της να έρθουν σπίτι να κολυμπήσουμε. Όταν έφτασα σπίτι της ήταν πανέτοιμη ως συνήθως. Πέταγε τη σκούφια της για έξοδο και πέταγε τη σκούφια της για ζωή.
Πρέπει να κολύμπησε κοντά μιάμιση ώρα (η μάνα μου τα τελευταία 25 χρόνια κολυμπούσε όλο το χρόνο) και μετά έκανε ηλιοθεραπεία. Το απόγευμα της έβαλα να δει video με ομιλίες μου που της άρεσαν πολύ. Κατά τις 7μμ κατεβαίνω από το δωμάτιό μου για να δω ότι το αριστερό της χέρι και το αριστερό της πόδι κρέμονταν εμφανώς. Δεν μπορούσε να αρθρώσει και καθαρά αυτό που έλεγε, παρότι γινόταν κατανοητή. Ήταν εμφανές ότι είχε περάσει κάποιο εγκεφαλικό.
Σε 2-3 ώρες ήμασταν στο νοσοκομείο. Η νευρολόγος πρότεινε να κάνουμε τη λεγόμενη θρομβόλυση, που θα επιτάχυνε την ανάρρωση. Μου είπε ότι υπάρχει 5% πιθανότητα για εγκεφαλική αιμορραγία. Εννοείται πήρα το ρίσκο γιατί όποιος ήξερε τη μαμά μου, δεν θα μπορούσε ποτέ να ζήσει καθηλωμένη, έστω και προσωρινά.
Την αφήσαμε κατά τις 10μμ στη μονάδα αυξημένης φροντίδας αισιόδοξοι ότι θα την ξαναδούμε στο επισκεπτήριο το μεσημέρι. Ο υπεύθυνος μου είπε «να εύχεστε να μην τα πούμε πριν τις 12 το μεσημέρι».
Δυστυχώς το τηλέφωνό χτύπησε στις 2.30 το πρωί και η μαμά μου είχε υποστεί γενικευμένη εσωτερική εγκεφαλική αιμορραγία και πλέον ήταν θέμα χρόνου. Τις τελευταίες μέρες ήταν με μηχανική υποστήριξη και κοιμήθηκε χθες κατά τις 5 το απόγευμα.
Η μάνα μου έφυγε στα 85 της λεβέντικα και χαρούμενα όπως κι έζησε. Είμαι βέβαιος ότι σε βαθύτερο επίπεδο επέλεξε αυτό το 5% για να φύγει όρθια και αρτιμελής. Θα την αποχαιρετήσουμε την Δευτέρα – θα δώσω πληροφορίες αύριο. Το σώμα της μαμάς θα αποτεφρωθεί και η τέφρα θα σκορπιστεί στη χιώτικη θάλασσα που τόσο αγαπούσε.
Για όποιον είχε ζήσει τη μητέρα μου, η κα Τούλα είχε κάτι από μάνα που όλοι θα θέλαμε να έχουμε, με τρέλα κι αισιοδοξία. Ό,τι έκανε η μάνα μου το έκανε με κέφι κι ελευθερία. Τρελαινόταν όταν ένιωθε ότι κάποιος ή κάποια συνθήκη θα περιόριζε την ελευθερία της κι ήταν κι ο λόγος που την έκανε με ελαφριά πηδηματάκια. Η κυρία Τούλα ήταν και πάντα λίγο από τη φίλη που θα ήθελες να έχεις για να σου πει σε εύκολα και δύσκολα «Η ζωή είναι ωραία». Μια έφηβη φίλη ετών 85.
Η μάνα μου το έζησε ακριβώς όπως ήθελε. Έζησε τη ζωή της, χόρτασε το παιδί της και τα εγγόνια της, έζησε και γέλασε με την ψυχή της. Συνδεόταν με κάθε συνάνθρωπο, είτε γνωστό είτε άγνωστο κι αγαπούσε πολύ τα ζωάκια.
Πέρα από το να χάνεις τη μάνα σου που δεν αντέχεται, ειδικά όταν είσαι και μοναχοπαίδι και δεν έχεις κάποιο αδερφό για να μοιραστείς ισότιμα τον πόνο, εύχομαι σε όλους μας, να κολυμπάμε μιάμιση ώρα και μετά από 5 ανώδυνες μέρες να αποχαιρετίσουμε.
Παράκληση μην με καλέσετε για συλλυπητήρια. Δεν τα γουστάριζε η μαμά, ούτε εγώ τα γουστάρω. Μέσα από αυτούς τους ανθρώπους να χωνέψουμε βαθιά ότι η ζωή είναι ένα αφάνταστα σύντομο ταξίδι για να μην τη ζήσουμε και να μην τη χαρούμε μέχρι την τελευταία στιγμή.
(η φωτό προ μηνός από έξοδο με κάποιους καλούς φίλους)
