Η Έλλη Κοκκίνου ήταν καλεσμένη στο νέο επεισόδιο της διαδικτυακής εκπομπής των «Rainbow Mermaids». Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η αγαπημένη τραγουδίστρια μίλησε και για την περίοδο που είχε πάρει 22 κιλά, λόγω προβλήματος που αντιμετώπιζε με την υγεία της. Η καλλιτέχνις περιέγραψε το πώς είχε διαχειριστεί αυτή την αλλαγή της εμφάνισής της, εκείνη την περίοδο.
Ανάμεσα σε άλλα, η Έλλη Κοκκίνου μιλώντας για την αρχή της καριέρας της, εξομολογήθηκε ότι: «Δεν είχα καμία αυτοπεποίθηση. Μηδέν! Η αυτοπεποίθηση χτίζεται με τα χρόνια. Βοηθάνε και οι άλλοι, αλλά αν εσύ δεν δουλέψεις με τον εαυτό σου, δεν θα έρθει ποτέ.
Ό,τι και να σου πουν οι άλλοι, να σου πουν ότι είσαι η καλύτερη, πας στον καθρέφτη και λες “πώς είσαι έτσι;”, ή ακούς τον εαυτό σου και λες “πώς τραγουδάς έτσι;”. Κάποια χρόνια το έλεγα και για την εξωτερική μου εμφάνιση αυτό. Ήταν τότε που απέκτησα θυρεοειδή. Έβαλα 22 κιλά σε ένα χρόνο».
Συνεχίζοντας, η τραγουδίστρια ανέφερε πως: «Κλείστηκα στον εαυτό μου, δεν πήγαινα πουθενά, ούτε για μπάνιο πήγαινα στη θάλασσα ποτέ, δεν ήθελα να με βλέπει άνθρωπος, δεν ήθελα να με αγγίζει άνθρωπος. Γιατί έβλεπα ένα σώμα το οποίο δεν ήταν δικό μου, που δεν μπορούσαν οι γιατροί να το κάνουν καλά. Δεν είχαν καταλάβει στην αρχή τι συμβαίνει».
«Στα πρώτα κιλά πήγαινα σε γιατρούς, αλλά δεν το είχαν ανακαλύψει. Μία γιατρός το ανακάλυψε, να είναι καλά, που ήταν βέβαια αργά, γιατί είχε περάσει ένας χρόνος. Είχα αποκτήσει και αναιμία, γιατί δεν έτρωγα για να χάσω. Έτσι το ένα έφερε το άλλο, έφερε και άλλες ορμονικές διαταραχές, και μέχρι να ισορροπήσει όλο αυτό, πέρασαν τέσσερα χρόνια. Αυτό κράτησε ένα χρόνο που πήρα τα κιλά, συν άλλα τέσσερα», πρόσθεσε.
«Ο κόσμος ήταν σκληρός»
Ακόμα, η Έλλη Κοκκίνου είπε ότι: «Είναι ένα δύσκολο κομμάτι. Να μου πεις “δεν είχες κανένα σοβαρό θέμα υγείας, χαλάρωσε”. Το καταλαβαίνω. Ιδίως τότε, η εικόνα στη δουλειά που είμαι, έπαιζε πολύ πιο σημαντικό ρόλο από τώρα. Και οι συγκρίσεις ήταν πάρα πολλές και ο κόσμος ήταν σκληρός.
Δέχτηκα πολύ body shaming, και από δικούς μου ανθρώπους. Να τρέχω να πηγαίνω στο δωμάτιό μου με κλάματα. Πλάνταζα στο κλάμα. Δεν ήθελα να με αγκαλιάζει ούτε η μαμά μου. Βασικά δεν ήθελα τον εαυτό μου. Εγώ επειδή ήμουν πάντα αδύνατη, και πάντα μου άρεσε η μόδα και να ντύνομαι όπως θέλω, ήταν μεγάλο θέμα».
«Επειδή ήμουν και στον πρωταθλητισμό πιο μικρή, εγώ είναι να μην βάλω κάτι στόχο. Αν βάλω σκοπό κάτι, δεν υπάρχει περίπτωση, θα πρέπει να γυρίσει η γη ανάποδα για να μην το κάνω. Αργά, γρήγορα, δεν έχει σημασία, εγώ θα το κάνω. Άρα με βοήθησε πάρα πολύ σε όλο αυτό ο πρωταθλητισμός, και μέσα από αυτό γνώρισα πιο πολύ τον εαυτό μου, και πόσα πράγματα μπορώ να κάνω, να στερηθώ… Έμαθα τις αντοχές μου!», εξήγησε αμέσως μετά.
«Δούλευα κανονικά τότε. Φορούσα τα σακάκια μου, τα ριχτά μου, δεν έβγαζα μπράτσο έξω, είχα πολύ μεγάλο πρόβλημα να βρω ρούχα, και αυτό εμένα με σκότωνε, με τρέλαινε. Άκουγα και από τον χώρο το “πώς έγινες έτσι;”», σημείωσε.
