Με αφορμή το νέο βιβλίο της με τίτλο «Στο κοτέτσι», η Δήμητρα Παπαδήμα μιλά για τις μάχες που επέλεξε να δώσει και αποδεικνύει ότι παραμένει μια γυναίκα που αρνείται να χωρέσει σε πλαίσια.
Της ΝΙΚΗΣ ΚΩΤΣΟΥ – ΠΗΓΗ: Realnews
Η Δήμητρα Παπαδήμα δεν υπήρξε ποτέ μια καλλιτέχνις που ακολούθησε τον εύκολο δρόμο. Ηθοποιός και συγγραφέας, με μια μακρά διαδρομή στο θέατρο και στη λογοτεχνία, έχει αφήσει το προσωπικό της αποτύπωμα μέσα από τα έργα, «Δεν θέλω να σε χρειάζομαι αφού δεν μπορώ να σ’ έχω», «Η μανούλα πάνω απ’ όλα είναι γυναίκα», «Φίλησέ με σαν και πρώτα», «Ο δίκαρδος», «Σπάνια σκουπίδια», «Όλα μαύρα», «Μαρίκα Κοτοπούλη, το αγρίμι», «Επάγγελμα παραισθησιολόγος» και «Ποιος είμαι; Ίων Δραγούμης». Σε κάθε βιβλίο της η γραφή γίνεται προέκταση της ιδιοσυγκρασίας της – ανήσυχη, αιχμηρή και βαθιά ανθρώπινη, με τη δική της αδιαπραγμάτευτη ανάγκη για ελευθερία και αλήθεια. Το νέο της βιβλίο, με τίτλο «Στο κοτέτσι», μια θεατρική διασκευή του συγκλονιστικού έργου της Πηνελόπης Δέλτα που γράφτηκε μετά τη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη, συνομιλεί με έναν αναπάντεχα επίκαιρο τρόπο με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
«Στο κοτέτσι». Τι σε έκανε να πεις «αυτή την ιστορία πρέπει να τη μοιραστώ»;
Το «Στο κοτέτσι» είναι το έπος που γράφτηκε από την Πηνελόπη Δέλτα, μετά τη δολοφονία του Δραγούμη. Μιλά για τον ελληνικό διχασμό. Το τότε δηλαδή συνεχίζεται και γίνεται σήμερα. Το κείμενο είναι γραμμένο μέσα σε αφάνταστη συναισθηματική φόρτιση και με όσα αυτή περιλαμβάνει: θλίψη, πόνο, σπαραγμό, κοροϊδία, ανθρωπο-βλακεία. Ολα όσα, δηλαδή, λαμβάνουν χώρα σήμερα «Στο κοτέτσι» που μας έχουν στριμώξει για να ζούμε και λέγεται ελληνικό κράτος. Πατρίδα που σε έχω δίχως να σε έχω και να με έχεις. Πήρα φωτιά όταν το διάβασα. Οταν το ανακάλυψα. Πήρα φωτιά από το παραχώνιασμα που του έκαναν. Αφού χτυπήθηκα κάμποσο για να αντέξω το μέγεθός του, αυθόρμητα το διαμόρφωσα σε θεατρικό έργο για μικρούς και μεγάλους. Ωστε η κάθε λέξη, ο κάθε χαρακτηρισμός να σταθούν ολοζώντανοι πάνω στη σκηνή από κάποιον ελεύθερο από δεσμούς σκηνοθέτη. Αυτό λέγεται τέχνη. Ή ελευθερία. Οχι η καραμέλα που μας χώνουν στο στόμα, στην καρδιά, για να αποβλακωνόμαστε.
Όταν γράφεις, αφήνεις τη συγγραφέα να οδηγήσει ή η ηθοποιός μέσα σου έχει τον πρώτο λόγο;
Είμαι και συγγραφέας και ηθοποιός, έτσι γεννήθηκα, δεν έγινα και ασφαλώς δεν με έφτιαξε κανένας. Αφήνομαι, λοιπόν, ως καλλιτεχνική φύση, γιατί αυτή είναι η φύση μου: η ελευθερία.
Έχεις ήδη στο μυαλό σου το επόμενο βιβλίο;
Τυχαία μαζί με το έργο «Στο κοτέτσι» κυκλοφόρησε ένα ακόμα θεατρικό μου με τίτλο «Ποιος είμαι. Ιων Δραγούμης». Ο Κικιρής του κοτετσιού της Δέλτα. Επίσης ένα μυθιστόρημά μου με τίτλο «Επάγγελμα παραισθησιολόγος».
Έπειτα από τόσα χρόνια στο θέατρο και στην τηλεόραση, τι έχει αλλάξει στην υποκριτική; Είναι πιο δύσκολα ή πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα για έναν ηθοποιό σήμερα;
Τα πράγματα είναι στάσιμα νερά. Τα ίδια και τα ίδια. Σανό και πίτουρο για να έχουν ησυχία. Ως ανήσυχη, εγώ κάνω τα δικά μου έργα και χαίρομαι που το κοινό ανοίγει κάπως τα φτερά του.
Υπάρχει ένας ρόλος που ονειρεύεσαι να παίξεις και δεν είχες την ευκαιρία;
Θέλω να παίξω το αρσενικό μου «εγώ». Τον «Κάπτεν Κοκέιν» που τα φέρνει όλα τούμπα. Και τον τάξι ντράιβερ, τον ρόλο του Ντε Νίρο. Αυτή είμαι. Εύχομαι να τα καταφέρω πριν…
Δεν δίστασες ποτέ να πεις τη γνώμη σου. Πλήρωσες ποτέ το τίμημα αυτής της ειλικρίνειας;
Εχει γούστο έπειτα από τόσα που έχω ζήσει να μην εκφράζομαι κατά τον τρόπο μου, ανθρώπινα. Το κικιρίκου καμία σχέση με κοκοκοκό. Αλλά τι είπα δημόσια που ενόχλησε; Πού αναφέρεστε; Για τον χώρο του θεάματος; Για τα φρικτά εμβόλια; Για τα σαλόνια που βγάζουν στις παραλίες μας; Για το ότι σιχαίνομαι τους πλούσιους και τα πλούτη τους; Γιατί ακριβώς; Για τα νέα παιδιά που σπουδάζουν και δεν έχουν δουλειά, γιατί δουλεύουν οι ίδιοι και οι ίδιοι φραγκάτοι και δημοσιοσχετίστες; Για τη φτώχεια στην τέχνη;
Με τον σύζυγό σας, Γιάννη Μποσταντζόγλου, μοιράζεστε μια πολύ μεγάλη κοινή διαδρομή. Ποιο είναι το πιο σημαντικό συστατικό αυτής της σχέσης;
Το παιδί μας…
Έχεις πει πως η οικογένεια είναι από τις μεγαλύτερες προτεραιότητές σου. Πώς σε άλλαξε η μητρότητα;
Η οικογένεια που έφτιαξα για μένα είναι η φωλιά μου. Η φωλιά που δεν είχα ως παιδί. Και πάλεψα να την κρατήσω όρθια.
Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Αν είχα σκεφτεί να τα παρατήσω, θα είχα αυτοκτονήσει. Ο κόσμος, η αποδοχή στα έργα μου και στα λόγια μου με διατάζουν να συνεχίσω και υπακούω μέχρι τέλους.
Αν περιέγραφες τον εαυτό σου σήμερα με τρεις λέξεις, ποιες θα διάλεγες; Και τι θα ήθελες να θυμάται ο κόσμος όταν ακούει το όνομά σου;
Έκανα περισσότερα από όσα μπορούσα (πέντε λέξεις). Ο κόσμος θέλω να με θυμάται ως μάγκα. Γιατί αυτό είμαι.
