«Η γυμνίστρια της γειτονιάς»
Γράφει ο Παναγιώτης Τουμάσης
ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ: «Αυτό το καλοκαίρι,
ετούτη ’δώ τη μέρα,
αγάπη μου, ταξίδι θα πας…
Και στο δεξί σου χέρι,
θα λαμπυρίζ’ η βέρα,
σημάδι πως ακόμα μ’ αγαπάς!…».
Πω, πω!… Τι τους έπιασε εκεί στο ραδιόφωνο; Καταχείμωνο, βροχή, χαλάζι, κι εκείνοι μάς βάζουν καλοκαιρινά τραγούδια; Α, για ν’ ανοίξω τηλεόραση. Όλο κάτι καλύτερο θα ’χει…
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ: «Σώσον ημάς υιέ του Ανδρέα,
οι άλλοι Λούα-Λούα»!…
Ωχ!… Έπεσα σε ψαλμωδίες. Δίπλα μου, στον αναπαυτικό μας καναπέ κάθεται η αγαπημένη μου γυναικούλα, η Σούλα… «Από την Άννα στην Καϊάφα, μας πηγαίνουνε, τζουτζούκο μου», γουργούρισε… «Βάλε Αντένα, μήπως έχει αυτόν τον νεαρό· να δεις πώς τον λένε… πώς τον λένε»… (Έσπαγε το κεφάλι της να θυμηθεί).
«Παπαδάκη!», πέταξα εγώ. Όσο για «την Άννα», ας μην κάνω λόγο καλύτερα… Πόσες φορές, πια, θα τη διορθώνω;
«Ναι, ναι, Παπαδάκη, τον λένε», συμφώνησε.
«Αγάπη μου, ο Παπαδάκης βγαίνει τις καθημερινές!… Σήμερα είναι Κυριακή»…
«Και του σκύλου το σουτιέν»… (Παραφράζει η αθεόφοβη γνωστές ρήσεις).
«Ποιο σουτιέν, παιδάκι μου; Το ΒΡΑΚΙ, λέει η παροιμία»… (Α, δεν άντεξα)!
«Ξέρω τι λέω, τζουτζούκο μου», επέμεινε αινιγματικά… Παραιτήθηκα πάσης προσπαθείας…
Για τη συνέχεια πατήστε εδώ
