Το όνομα

Πρώτη καταχώρηση: 18/03/2016 - 08:00

Τελευταία δημοσίευση: 18/03/2016 17:00Ο Στάθης στον eniko

Το όνομα

Πολλές χώρες, οι περισσότερες, έχουν πολλά ονόματα σε πολλές γλώσσες. Η Ελλάδα λέγεται και Hellas και Greece και Γιουνάν, η Γερμανία λέγεται και Germany και Αλεμάνια και Τεντεσκία, η Γαλλία, η Αλβανία, όλες έχουν πολλά ονόματα, που όλα όμως για την κάθε χώρα σημαίνουν ένα πράγμα: την ταυτότητά της. Και η ταυτότητα δεν είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού (να δηλώνει η Κίνα, Μογγολία) αλλά αναγνώρισης, να παραδέχονται δηλαδή όλοι οι άλλοι ότι η Κίνα είναι Κίνα.

Η αρχή της αναγνώρισης στο διεθνές δίκαιο είναι εκ των ων ουκ άνευ! Ενα κράτος δεν «υπάρχει» αν δεν το αναγνωρίζουν τα άλλα, ή το μέρος τους που το αναγνωρίζει. Η Βρετανία αναγνώρισε τις ΗΠΑ, ενώ η Κίνα δεν αναγνωρίζει την Ταϊβάν και η Ταϊβάν την Κίνα (εκτός κι αν στο μεταξύ έχουν αλληλοαναγνωρισθεί). Η Παλαιστίνη (ως κράτος) υπάρχει στον βαθμό που την αναγνωρίζουν ή θα την αναγνωρίσουν άλλα κράτη.

Κατά τούτο η FYROM υπάρχει ως κράτος που το αναγνωρίζουν όλοι, ενώ ορισμένοι, και κυρίως η Ελλάδα, δεν αναγνωρίζουν το όνομά της. (Εδώ να σημειώσουμε πως όσοι κι αν αναγνωρίζουν τη FYROM ως «Μακεδονία», αυτό ελάχιστη αξία έχει για τα αδέλφια μας της γειτονικής χώρας, όσο δεν αναγνωρίζεται η χώρα τους με αυτό το όνομα απ’ την Ελλάδα και συνεπώς από τους διεθνείς οργανισμούς).

Η FYROM αποτελεί το ιστορικό παράδοξο ενός λαού που προσπαθεί να σφετερισθεί μια αλλότρια ταυτότητα. Τούτο οφείλεται σε δύο λόγους: στον εθνικισμό (και τον αλυτρωτισμό, για τον οποίο θα μιλήσουμε στη συνέχεια) μιας νεοπαγούς νομενκλατούρας που έχει ανάγκη εθνικής αναφοράς και στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, που στο κράτος αυτό βλέπουν ένα στήριγμα για την πολιτική τους στα Βαλκάνια. Και στην Ευρώπη.

Ολοι γνωρίζουν, και όχι μόνον οι ακαδημαϊκές κοινότητες διεθνώς, την ιστορία των Σλαβομακεδόνων (που σήμερα αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες). Πρόκειται για Σλάβους από εκείνους που εξαπλώθηκαν σε όλη τη Βαλκανική σε αλλεπάλληλα κύματα. Η εθνική ταυτότητα ορισμένων απ’ αυτές τις φυλές άρχισε να διαμορφώνεται στην περιοχή γύρω απ’ την Αχρίδα (του πρώτου βουλγαρικού βασιλείου) υπό την επιρροή του χριστιανισμού, που εκείνη την εποχή λειτουργούσε και ως υπουργείο εξωτερικών του Βυζαντίου.

Οι Φυρόμιοι σήμερα, οι Σλαβομακεδόνες αδελφοί μας, ομιλούν την πρωτοβουλγαρική γλώσσα (από την οποία ξεκίνησε ο εκχριστιανισμός των Σλάβων) και φέρουν έναν σπουδαίο πολιτισμό, ιδιότυπο και ταυτόχρονα συγγενή με των άλλων βαλκανικών λαών στη διαχρονία της περιοχής. Είναι

λοιπόν παράδοξο να αρνούνται την πολύτιμη ταυτότητά τους και να διεκδικούν μια φενάκη, είναι ανορθολογικό να βγαίνουν από την Ιστορία και να καταφεύγουν στην παραϊστορία. Γιατί το κάνουν; Γιατί μετατρέπουν το κράτος τους σε θρυαλλίδα (μέσα στη βαλκανική μπαρουταποθήκη); Διότι οι κυρίαρχες δυνάμεις σε αυτή τη χώρα είναι εθνικιστικές και ονειρεύονται να τη μεγαλώσουν διά του αλυτρωτισμού (κυρίως εις βάρος της Ελλάδας, διότι η Βουλγαρία έχει λάβει τα μέτρα της). Και μπορούν να είναι εθνικιστές διότι τελούν υπό την προστασία του ιμπεριαλισμού, όστις διά των εθνικισμών κάνει τις πιο όμορφες απ’ τις δουλειές του.

Η FYROM, παρ’ ότι στο εσωτερικό της βιώνει το πρόβλημα της δύσκολης συνύπαρξης δύο εθνικισμών, στην εξωτερική της πολιτική μετέρχεται τον παράδοξο εθνικισμό μας ανύπαρκτης εθνικής ταυτότητας, διότι αυτό ταιριάζει (κι απ’ αυτό προσπαθεί να ωφεληθεί) με τον νεοταξίτικο σχεδιασμό για την περιοχή.

Η FYROM, το Κόσοβο και άλλες οντότητες όχι μόνον φιλοξενούν τη μεγαλύτερη βάση των ΗΠΑ στη Βαλκανική, αλλά και επ’ εσχάτοις στήνουν τους ωραιότερους φράχτες στην Ευρώπη εναντίον των προσφύγων (από τους πολέμους που η Δύση έχει εξαπολύσει).

Αντιθέτως με την υπόλοιπη «μακεδονική σαλάτα» των Βαλκανίων, η Ελλάδα υπήρξε, ως τώρα τουλάχιστον, ένα κράτος με τη μεγαλύτερη εθνική ομοιογένεια, όχι μόνον στα Βαλκάνια, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η μουσουλμανική μειονότητα στη χώρα μας είναι μόνον θρησκευτική και εξαιρετικά μικρή, ενώ ακόμα μικρότερη είναι η σλαβομακεδονική μειονότητα στη βορειοδυτική Μακεδονία (που θα έπρεπε να είναι πολύτιμη για το ελληνικό κράτος και όχι καταδιωγμένη, όπως ήταν έως το πρόσφατο παρελθόν). Μικρές

λοιπόν αυτές οι μειονότητες, αλλά ως υποχείρια του αλυτρωτισμού της FYROM ή του επεκτατισμού της Τουρκίας, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τις ΗΠΑ ή αναδυόμενες δυνάμεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως μοχλός περαιτέρω αποσταθεροποίησης της Βαλκανικής - μια αποσταθεροποίηση που άρχισε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Και οι αποσταθεροποιήσεις συνοδεύονται πάντοτε με αίμα.

Περί όλων αυτών (σε γενικές γραμμές) η Αριστερά στην Ελλάδα (πλην ΚΚΕ) επέδειξε (και απέδειξε) ότι έχει κάποια προβλήματα. Ορισμένοι θα ομιλούσαν για ιδεολογικές απόψεις κι άλλοι για πρόβλημα κατανόησης ή ακόμα και αντίληψης της πραγματικότητας - διότι η αλήθεια υπάρχει πάντα διά της αποδείξεώς της. Ανέπαφο με αυτό το θεώρημα ένα μέρος της Αριστεράς που ενστερνίσθηκε την «ιδεολογία» της παγκοσμιοποίησης και κάθε άλλη αμερικανιά (περί πολυπολιτισμού, αυτοπροσδιορισμού, φαντασιακού, αφηγήσεων και τα συναφή), είδε στο πρόσωπο της FYROM έναν «αδικημένο» (οι καλοπροαίρετοι, διότι οι εθνομηδενιστές ήξεραν και ξέρουν πολύ καλά τι έβλεπαν και τι βλέπουν). Κι έτσι

στο όνομα του αυτοπροσδιορισμού των Σκοπιανών βρεθήκαμε μπροστά στο οξύμωρο διεθνιστές απ’ την Ελλάδα να υποστηρίζουν τον εθνικισμό από τα Σκόπια (και συνεπώς τον αλυτρωτισμό, ου μην αλλά και τον ιμπεριαλισμό που τον χειραγωγεί). Οξύμωρο και ταυτοχρόνως βλακώδες, άρα επικίνδυνο. Το πρόβλημα αυτό ενδημούσε επί χρόνια

και ενδημεί ακόμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Θυελλώδεις, ενίοτε, αντιπαραθέσεις το συνοδεύουν (που με τη σειρά τους συχνά συνοδεύθηκαν από ύβρεις και συκοφαντίες των εθνομηδενιστών όχι μόνον εναντίον των συντρόφων τους, αλλά και εναντίον όλων των Ελλήνων, τους οποίους με περισσή αλαζονεία συχνά και συλλήβδην χαρακτήριζαν εθνικιστές, ρατσιστές και λαϊκιστές). Παρ’ ότι οι εθνομηδενιστές

που παροικούν στην Αριστερά έχουν διαψευσθεί σε όλα τους τα ιδεολογήματα, όπως για τα σύνορα, τον πολυπολιτισμό κι άλλα τέτοια, παρ’ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όσο διεκδικούσε την εξουσία προσπάθησε να κρύψει το πρόβλημα κάτω απ το χαλί, με πατριωτικές αναφορές του κ. Τσίπρα προσωπικώς, το ίδιο κόμμα, μετά τη δεξιά του στροφή, όχι μόνον απελευθέρωσε αυτές τις δυνάμεις εκ νέου, αλλά οι ίδιες αυτές έγιναν και είναι κυρίαρχες. Τώρα οι εθνομηδενιστές μπορούν να ακολουθούν απέναντι στο Σκοπιανό την ίδια δεξιά πολιτική που χαράσσουν οι ΗΠΑ και ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση. Η υπεράσπιση του κ. Μουζάλα από πλήθος στελεχών είναι ενδεικτική. Εδώ να εξηγούμεθα, ο κ. Μουζάλας δεν είπε κάτι «κακό», είπε αυτό

που πιστεύει (ασχέτως αν, κατά τη γνώμη πολλών, κακώς το πιστεύει). Αλλωστε, ο κ. Μουζάλας έχει να επιδείξει σπουδαίο έργο ζωής, αναλωνόμενος υπέρ των ανθρώπων. Το έργο του ως Υπουργού δεν είναι σπουδαίο (κατά τη γνώμη μου), αλλά στο πλαίσιο που λειτουργεί αυτή η κυβέρνηση, ίσως να μην μπορεί ο άνθρωπος να κάνει και κάτι σημαντικότερο (από τις πολλές συνεντεύξεις που δίνει). Ομως

η όλη υπόθεση είναι εμβληματική της γκροτέσκ παρακμής που ζούμε. Αίφνης ο κ. Καμμένος ζήτησε το κεφάλι του κ. Μουζάλα για την επάρατη λέξη «Μακεδονία», που ο ίδιος έχει ξεστομίσει καμιά δεκαριά φορές και πάντως την τρώει στη μάπα ως Macedonia παντού όπου πάει. Υποκρισία; Ισως! Ισως όμως να πρόκειται και για μια πρώτη προσπάθεια να πάρει ο κ. Καμμένος κάποιες πρώτες αποστάσεις από την κυβέρνηση που συμμετέχει, εν όψει πιθανής πτώσης και εκλογών. Ο κ. Καμμένος δεν

μπορεί να πλασάρεται πλέον ως αντιμνημονιακός, μπορεί όμως να κάνει κι αυτός τον «πατριώτη» διά του χύδην εθνικισμού. Με εύκολο θύμα την (αδικημένη που δεν είναι υπουργός) κυρία Ρεπούση.

Το «αμάρτημα» του κ. Μουζάλα (ανεπίτρεπτο για υπουργό) είναι το νυχάκι του προβλήματος που ανέδειξε. Τους αριστερούς, δηλαδή, που ακολουθούν μια δεξιά πολιτική στα εθνικά θέματα, διότι δεξιά είναι η πολιτική που διευκολύνει τον ιμπεριαλισμό. Τους κατά τεκμήριο διεθνιστές που υποστηρίζουν τον εθνικισμό (διότι αυτή είναι η «αλήθεια των άλλων», ο εθνικισμός τους) - μια τρικυμία εν κρανίω δηλαδή,

που όμως είναι και ταυτοχρόνως τρικυμία σε μια κουταλιά νερό. Διότι η όντως τρικυμία που απειλεί -μαζί με τους πρόσφυγες που πνίγει- να πνίξει και την Ελλάδα είναι το Προσφυγικό.

Οι πρόσφυγες καθώς και οι μετανάστες που έχουν φθάσει στην Ελλάδα, όπως και πολλοί απ’ όσους θα φθάσουν, δεν πρόκειται να φύγουν. Το θέμα της αποκατάστασης, εγκατάστασης, απορρόφησης, ενσωμάτωσης γίνεται το υπ’ αριθμόν 1α πρόβλημα της χώρας, ταυτοχρόνως και εκ παραλλήλου με το υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα, τη μνημονιακή κατοχή.

Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ κ.τ.λ., ΑΝΕΛ) έχουν αποδείξει ότι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ούτε το ένα πρόβλημα ούτε το άλλο, ούτε το αποτέλεσμα που και τα δύο μαζί παράγουν. Εχουμε, δηλαδή, στρατηγικό αδιέξοδο. Ο λαός που θα

ενεργοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τεθεί στη γωνία από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπερ;..

Αν βρίσκεσαι στο δρόμο ή δεν έχεις συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο, αποθήκευσε τους τηλεφωνικούς αριθμούς του enikos.gr και στείλε μας τη φωτογραφία, το βίντεο ή το μήνυμά σου για να καταγγείλλεις, να πεις την άποψή σου ή και για να δείξεις αυτό που θέλεις.

Tηλ. 6944 05 05 05 και 6944 06 06 06

Άλλοι τρόποι επικοινωνίας με το enikos.gr:

 

e-mail: info@enikos.gr

Tηλ: 210 87 88 006-007-008

Fax: 210 87 88 200

Γράψε κι εσύ το δικό σου σχόλιο:

όνομα
e-mail
σχόλιο
 
*

To όνομα είναι υποχρεωτικό πεδίο. Το e-mail δεν θα εμφανίζεται.
To σχόλιο σας θα εμφανιστεί στο site με μια μικρή καθυστέρηση.
Η δημοσίευση του σχολίου σας θα ολοκληρωθεί μόλις επιβεβαιώσετε ότι εσείς είστε ο σχολιαστής, μέσα από το email σας.

Σχόλια (4)
  • ΑυτόχθωνΔευτέρα 21 Μαρτίου 2016, 22:56
    Αγαπητέ μου Βάρδα,
    Δικαιούμαι (και, ναι δεν κάνεις λάθος, ο … κάποτε Πολίτης της, έστω Δεδουλωμένης, είμαι, μόνο που, τώρα πια, πιστεύω ότι μου έχουν αφαιρεθεί αρκετά στοιχεία, από εκείνα που διακρίνουν ένα “πολίτη” από έναν “μη πολίτη”, απλά κάτοικο μιας χώρας· εξού και η αλλαγή του nickname), (δικαιούμαι, λέω) να πιστεύω ότι η προσπάθειά μου, να επανεμφανιστείτε στη στήλη κάποιοι συν-σχολιαστές, τη γνώμη των οποίων όλως ιδιαιτέρως εκτιμώ, άρχισε να καρποφορεί.
    Μετά τον Norberto Bruno ακολούθησες εσύ, με το εξαιρετικό και αρκετά αναλυτικό σχόλιό σου.
    Και θεωρώ, επίσης, ωφέλιμο και για τους αναγνώστες – και υπάρχουν, όπως το λέει ο Norberto, πολλοί για τους οποίους, το να διαβάζουν τον “Στάθη” αποτελεί «χούι τριάντα χρονών» – η κατάθεση τέτοιων σχολίων.
    Ελπίζω τις επόμενες μέρες να δούμε κι άλλους από την «παλιά, καλή φουρνιά» σχολιαστών.
    Και να πυκνώσουν («ν’ ανάψουν τα μολύβια») και τα κείμενα και μερικών άλλων (π.χ. του LCK, τον οποίον αναφέρεις, αλλά και του “στραβού γιαλού” και του Θεόφιλου· γιατί κι αυτοί, που εκφράζουν διαφορετική άποψη, αν δεν το κάνουν υστερόβουλα ή κακοπροαίρετα, είναι χρήσιμοι σε έναν ανοικτό διάλογο/συζήτηση, όπως εδώ), φίλων που δεν «εξαφανίστηκαν» από τη στήλη, αλλά που τα σχόλιά τους αραίωσαν.

    Δεν θα διαφωνήσω, με την άποψή σου πως «ο ηττημένος … αποτραβιέται για να γλείψει τις πληγές του, να δυναμώσει, και να επανέλθει δριμύτερος», αλλά πέρασε, πιστεύω, ο καιρός αυτής της περισυλλογής/ανασύνταξης, αφού, όπως χαρακτηριστικά το λέει στο σχόλιό του ο (νεότερος στην “παρέα” μας;) “Maripr” «... πρεπει να προχωρήσουμε γιατι παρα κατω υπαρχει το επομενο σταυροδρομι …».
    Θα μου πεις (ή/και θα μου πουν) «πόσο σημαντική είναι η εδώ προσφορά μας;»
    Σχόλια, αγαπητέ μου Βάρδα, σαν τα δικά σου, του Norberto Bruno και όλων των συν-σχολιαστών, που έχω αναφέρει στα τελευταία σχόλιά μου, συμπληρώνουν και επεκτείνουν και μπολιάζουν τον προβληματισμό μας, που καλλιεργεί ο Στάθης, και μας βοηθάνε να προχωρήσουμε τη σκέψη μας. Κι έτσι, πιστεύω, ξυπνάνε συνειδήσεις, φουντώνει η διάθεση για δράση. Δράση πολιτών (στη δική του, ο καθένας, συνείδηση …), “σερμαγιά” για την ανάπτυξη κινημάτων, επαναστατικών, ας μη μας τρομάζει ο όρος …

    Ελπίζω στην καλή συνέχεια, από όλους όσους «αρδεύονται» από εδώ, από τη στήλη του “Στάθη” (και τα καλά σχόλια σ΄ αυτήν).
    [Σημ.: το «καλή» και το «καλά», είναι, ασφαλώς, υποκειμενικά].
  • MariprΚυριακή 20 Μαρτίου 2016, 10:28
    ..οπερ μεθερμηνευομενον εστι....οσο υπαρχουν τραπουλες θα βγαινουνε ρηγαδες κ' οσο υπαρχουν δασκαλοι θα βγαινουν μαθηταδες....ξεμειναμε απο δασκαλους!! κ παιρνω το θαρρος να πω στους καλους αλλα απογοητευμενους (συν)χολιαστες οτι οταν φτανεις καποτε σ' ενα σταυροδρομι η λυση δεν ειναι η σιωπη η, , , η ενοχη...εστω κι αν νομιζει κανεις οτι λαθος προχωρησε δεν πειραζει...πρεπει να προχωρει γιατι παρα κατω υπαρχει το επομενο σταυροδρομι πιο δυσκολο αλλα προχωρεις χωρις να κοιταζεις πισω...κ η στιγμη αυτη αρκει ν'στην αλλαξει τη ζωη...υπαρχουν πολλοι μοναχοι εκει εξω μα η απομονωση κανεναν δεν ωφελει!! καλημερα, , καλη-μερα σας! ορθιοι! ειναι η ωρα για το δικο μας πεντοζαλι!
  • Βάρδας ΣκληρόςΣάββατο 19 Μαρτίου 2016, 23:29
    @Αυτόχθων

    Αγαπητέ φίλε, (ο πρώην πολίτης ή κάνω λάθος;)

    Η απουσία από τα σχόλια, όπως καλά θα γνωρίζεις δεν σημαίνει απουσία από τη στήλη, πόσω μάλλον δε από ενεργή συμμετοχή στα κοινά, που λίγο έχει να κάνει με τον σχολιασμό σε οποιαδήποτε στήλη.
    Όπως συμβαίνει σε όλες τις μεγάλες μάχες, ο ηττημένος, ειδικά ο καθολικά ηττημένος, αν γλιτώσει την απόλυτη καταστροφή αποτραβιέται για να γλείψει τις πληγές του, να δυναμώσει, και να επανέλθει δριμύτερος. Αυτό συμβαίνει και με την ριζοσπαστική Αριστερά στην Ελλάδα (στην οποία είναι σαφές ότι δεν συμπεριλαμβάνεται το μόρφωμα που έμεινε να κυβερνά μετά την κωλοτούμπα του Ιούλη). Αυτό συμβαίνει και με πολλούς αξιόλογους συνομιλητές εδώ στη στήλη, νομίζω.

    Προσωπικά πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μια φάση όπου το παλιό, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, πεθαίνει, αλλά το νέο παλεύει αλλά δεν μπορεί ακόμη να γεννηθεί. Είναι σαφές ότι στο παλιό συμπεριλαμβάνω και τον ΣυΡιΖα του τραγικού αρχηγίσκου και ας μην το έχει πάρει ο ίδιος χαμπάρι. Άλλωστε αποδείχτηκε πολύ λίγος για να αντιληφθεί και να προετοιμασθεί κατάλληλα για τα μεγάλα τα κυνήγια που ανοίχτηκαν μπροστά του με την εκλογική επανάσταση του Γενάρη του '15, αλλά αρκετός για να συμβιβασθεί πλήρως με την ιδέα της αυτογελοιοποίησης του, ως βασικό προαπαιτούμενο για το ανάλγητο γάντζωμά του στη διαχείριση της αστικής εξουσίας και την πλήρη διεκπεραίωση της μνημνονιακής καταστροφής.

    Δεν θέλω να γυρίσω στα παλιά, αλλά είναι δύο πράγματα που θέλω να υπενθυμίσω για την ιστορία.

    Πρώτον, ήδη από το περίφημο συνέδριο που μετέτρεψε τον ΣυΡιΖα σε αρχηγικό κόμμα εγώ, όπως και αρκετοί άλλοι βέβαια, προειδοποιούσαμε ότι τα πράγματα παίρνουν λάθος δρόμο και ότι το κόμμα οδηγούνταν σε απο-ριζοσπαστικοποίηση, πράγμα που διαφαινόταν και στον πολιτικό λόγο που αργά αλλά σταθερά μέχρι τις εκλογές εγκατέλειψε κάθε ίχνος ιδέας ρήξης με την ΕΖ, υιοθετώντας έναν αφελή διαπραγμευτικό ευρωπαϊσμό, όπου όλα θα τα κατάφερναν ως δια μαγείας ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης δια της πειθούς και της γοητείας με ολίγη από δημιουργική ασάφεια. Το αποκορύφωμα ήταν η προεκλογική συνέντευξη του αρχηγίσκου στον Ενικό του Χατζηνικολάου, όπου έκανε σαφές ότι πήγαινε στη διαπραγμάτευση ως πρόβατο στη σφαγή, αφού αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι θα μπορούσε να διανοηθεί, πόσω μάλλον δε να οργανώσει, την έξοδο από το ευρώ ως μέσο πίεσης και απειλής προς την ΕΕ. Δυστυχώς η πορεία της διαπραγματεύσης όχι μόνο επιβεβαίωσε τους φόβους και την κριτική που συστηματικά εξέφραζα στα σχόλιά μου από εκείνη την περίοδο και μετά, αλλά ξεπέρασε, όσον με αφορά, κάθε φαντασία για το μέγεθος της πολιτικής αλητείας του αρχηγίσκου και της ομάδας του με το δημοψήφισμα-απάτη και το συνακόλουθο ξεπούλημα της λαϊκής ετυμηγορίας του ΌΧΙ.

    Δεύτερον, πολύ πριν από όλα αυτα, σε ανύποπτο χρόνο και πάνω σε έναν από τους γνωστούς σφοδρούς διαλόγους με κάποιους άσπονδους φίλους ΚΚουέδες εδώ μέσα, εγώ και ο φίλος LCK (ελπίζω να το θυμάται, αλλά είμαι σίγουρος ότι αν κάποιος ψάξει τα σχόλια θα το βρεί) είχαμε αποφανθεί ομοφώνως και ομοφρόνως ότι, αν ο ΣυΡιΖα αποτύχει, αν δεν σταθεί επάξια στον αγώνα για ρήξη με τις πολιτικές της λιτότητας και οπισθοχωρήσει, τότε οι αριστεροί θα πρέπει να στραφούμε – να αναζητήσουμε – να συνδημιουργήσουμε κάτι νέο, έναν καινούριο φορέα της ριζοσπαστικής αριστεράς που θα συνεχίσει τον αγώνα για τον δημοκρατικό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας (ο οποίος πλέον νοείται ως εφικτός μόνον εκτός ευρωγκρεμιδίου, καθώς το τελευταίο δεν επιδέχεται μεταρρύθμισης, όπως κατέστησαν σαφές οι εξελίξεις του τελευταίου χρόνου).

    Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα, καλέ μου φίλε, τουλάχιστον όσον με αφορά. Η Αριστερά του ΌΧΙ, η Αριστερά του σοσιαλισμού που βλέπει ότι δημοκρατία και ΕΕ είναι ασύμβατα πράγματα και ότι το κοινωνικό μοντέλο δεν παίρνει πλέον μεταρρυθμίσεις εντός της ευρωφυλακής, αλλά χρήζει ριζικής αλλαγης που θα βασίζεται σε πλήρη καταγγελία και ανατροπή της κυρίαρχης αγορακεντρικής αντίληψης για τη ζωή και την ευτυχία, αυτή η Αριστερά πρέπει να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της αποτυχίας, να ανασυνταχθεί μετά το ξεπούλημα του αγώνα της και, ξεπερνώντας τη σεχταριστική πολυφωνία και πολυδιάσπαση του χώρου, να μπολιαστεί με το σημαντικό πλεόν μέρος του κόσμου που είναι έτοιμο να υιοθετήσει έναν άλλο τρόπο ζωής για να ζήσει με κοινωνική και οικονομική ελευθερία. Για να φτιαχτεί αυτό το κίνημα, αυτός μαζικός αριστερός φορέας θέλει εντατική δουλειά, ανοιχτή συζήτηση και αναστοχασμό επί όλων των θεμάτων που, όπως πάντα, με ουσιαστικό τρόπο ξαναέθεσε ο φίλος Norberto Bruno. Πάνω από όλα όμως θέλει διάθεση δημιουργίας ενός μαζικού αριστερού πολιτικού φορέα που δεν θα βασίζεται ούτε σε χαρισματικούς μεσσίες, ούτε και σε ανακύκλωση γραφειοκρατών-δεινοσαύρων σε θέσεις μεγάλων τιμονιέρηδων, αλλά θα έχει συλλογική ηγεσία και το κυριότερο θα καταργήσει δια ροπάλου τον κομματικό επαγγελματισμό και τον κομματικό πατριωτισμό ανοίγοντας την πόρτα στην κοινωνία και στα κινήματα μέσα από τη διαρκή εναλλαγή πρόσωπων σε θέσεις πολιτικής οργάνωσης και εκπροσώπησης, τον διαρκή έλεγχο όλων των αποφάσεων από τη βάση, αλλά και την κυρίαρχη οργανωμένη παρουσία στους χώρους εργασίας. Για να γυρίσει ο ήλιος, ο αγώνας πρέπει να είναι και από τα πάνω και από τα κάτω, στις εκλογές και το αστικό κοινοβούλιο, αλλά και στο χώρο δουλειάς και τους δρόμους. Μισόλογα και μισές δουλειές τύπου αρχηγικού ΣυΡιζα δεν φτουράνε, όπως καταγγέλλει η ιστορία.

    Αν το απολιθωμένο ΚΚΕ, ως όμηρος της ολίγιστης νομενκλατούρας του Περισσού, βρίσκεται εκ προοιμίου εκτός αυτού του σχεδίου (όχι όμως και οι χιλιάδες ψηφοφόροι του που αγνόησαν την ανόητη ηγεσία και ψήφισαν ΌΧΙ στις κάλπες του Ιούλη), φοβάμαι ότι το ίδιο ισχύει και για τη ΛΑΕ που δυστυχώς δείχνει να ακολουθεί πιστά τον αδιέξοδο δρόμο ενός ΣυΡιζα 2 από όλες τις απόψεις. Αν ο Λαφαζάνης και οι άλλοι δεινόσαυροι του ΑΡ δεν καταλάβουν ότι είναι καιρός να κάνουν πίσω και να αφήσουν το νέο να δημιουργηθεί μακρυά από τα ημίμετρα στα οποία έχουν μάθει να επιβιώνουν πολιτικά, δουλειά δεν γίνεται. Ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες εδώ και τώρα, με κάλεσμα σε όλη την αντικαπιταλιστική αριστερά για τη δημιουργία ενός αυθεντικού λαϊκού κινήματος διαρκούς δημοκρατικής ζύμωσης και αδιαπραγμάτευτου αντικαπιταλιστικού αγώνα. Αγώνα που θα βασίζεται σε ένα αναλυτικό μεταβατικό πρόγραμμα ανοιχτής ρήξης με ΕΖ και ΕΕ για τη δημιουργία μίας νέας ανοιχτής και ελεύθερης κοινωνίας πολιτών με κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, βασική προϋποθέση για την οποία είναι ο άμεσος κοινωνικός έλεγχος επί των βασικών μέσων παραγωγής και η σταδιακή αποκέντρωση της πολιτικής εξουσίας.

    Γιατί το νέο είναι ανάγκη να γεννηθεί τώρα, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε,
    για να προλάβουμε το τέρας του φασισμού πριν θεριέψει ξανά

    Με συντροφική αγάπη,
    Βάρδας Σκληρός
  • ΑυτόχθωνΠαρασκευή 18 Μαρτίου 2016, 12:52
    @ Norberto Bruno (Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016, 17:30)

    «Έκπληξιν μεγάλην», για να θυμηθούμε λίγο και τον Παπαδιαμάντη, και χαράν ένιωσα από την επανεμφάνιση – έστω και “κομητοειδή” – του αγαπημένου φίλου Norberto Bruno.
    Η πρώτη παρατήρησή μου είναι, πως άξιζε τον κόπο η, οιονεί προβοκατόρικη, αναφορά μου σε ονόματα παλιών αγαπημένων συν-σχολιαστών.
    Τον «κόπο» και το ρίσκο, να βρεθώ μπροστά σε νέες ισχυρότατες προκλήσεις.
    Δεκτή η αντι-πρόκληση και από μένα, αγαπητέ “σύντροφε” (και σε ευχαριστώ, ειλικρινά τα μέγιστα, γι’ αυτήν την τιμητική προσαγόρευση).
    Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το σχόλιο-μήνυμά σου και δεν ξέρω πού να πρωτοσταθώ.
    Με λυπεί, πώς να το κάνουμε, εκείνο το «νοιώθω πλέον ξένος» και περισσότερο με λυπεί το «Δεν γράφω πια γιατί απλούστατα απέτυχα».
    Πουθενά δεν έχετε αποτύχει, αγαπητέ μου Norberto.
    Σπόρον σπείρατε, σπόρους σπέρνουμε, νομίζω, εδώ (αλλά και αλλού). Και οι σπόροι μπορεί να αργούν να φυτρώσουν, αλλά τίποτε δεν είναι επί ματαίω. Κάποιος από όλους τους σπόρους θα πέσει σε γόνιμο έδαφος και θα βλαστήσει. Κι αν πέσουν σε άγονο δεν πειράζει. Έχεις (και έχουμε) αφθονία σπόρων· δεν θα μας λείψουν (άλλωστε, οι σπόροι είναι για να σπέρνονται, αλλιώς «χαλάνε» στα αμπάρια ...).
    Φυσικά και ανατρέχω, όσο κι αν δεν φαίνεται, στα «κείμενα σας, που έχω στα χέρια μου». Και αντλώ ιδέες.
    Η αναφορά τού (και του δικού σας) ονόματος στο χθεσινό μου σχόλιο, δεν ήταν γιατί εγώ στερούμαι τη δυνατότητα επικοινωνίας μαζί σας. Έχω τον προσωπικό «δίαυλο επικοινωνίας μας» και έχω κάνει χρήση. Το ότι οι ιδέες σας, που εκεί ρίξατε δεν έτυχαν επαρκούς, από μέρους μου, συζήτησης, ήταν, πιστεύω, λόγω της δικής μου ανεπάρκειας.
    Αλλά δεν είναι, νομίζω, αυτό το θέμα, εδώ.
    Η εδώ αναφορά μου στα ονόματα ξεχωριστών, πάντα κατά την άποψή μου, συν-σχολιαστών, σκοπό είχε να ξαναφέρω το ενδιαφέρον για τη συζήτηση στη στήλη του Στάθη, που μπορεί να συγκαταλέγεται στη «σημερινή κλοτσοπατινάδα του ανοιχτού διαδικτύου», αλλά, σίγουρα, δεν είναι απ’ τα χειρότερα «στάδια (γήπεδα)» αυτής της ερασιτεχνικής «ποδοσφαιρομάχης».
    Όπως το λέτε και σεις «Τριάντα χρόνων χούγια δεν κόβονται τ' άτιμα».

    Σας καλώ, το λοιπόν, να επανέλθετε ως ενεργός (συχνός) σχολιαστής στη στήλη, για το καλό όλων, όσοι σας διαβάζουμε με ενδιαφέρον και προσοχή.

    Τέλος, δεν θέλω να αφήσω ασχολίαστο (για την ακρίβεια, δεν θέλω να χάσω την ευκαιρία να αναφερθώ) στην αναφορά σου: «στα μεγάλα κατ' εσέ θέματα, κυρίως της Δημοκρατίας και του Έθνους Κράτους αλλά και της Αριστεράς, της Κομμουνιστικής υπόθεσης και λίγα άλλα».
    Ασφαλώς ο χώρος του ανοικτού διαδικτύου δεν ενδείκνυται για τέτοιου είδους συζητήσεις.
    Αυτά είναι τα θέματα, που πρέπει να μας απασχολήσουν, αλλά τον καθένα κατά τις δυνάμεις του. Δεν ντρέπομαι να ομολογήσω ότι, τουλάχιστον γι’ αυτά τα θέματα, οι δυνάμεις μου είναι λιγοστές.
    Το μόνο, ίσως, που μπορώ να κάνω είναι (μου το έχετε ξαναγράψει, νομίζω) να θέτω ερωτήματα.
    Με αυτήν την αφορμή θέλω να θέσω κάποια ερωτήματα, που τριβιλίζουν το μυαλό μου τελευταία:
    Πόσο διακριτές είναι σήμερα οι “τάξεις”;
    Ειδικότερα η “αστική”, πόσο ενιαία είναι; Πού αρχίζει και πού τελειώνει;
    Οι “αυτοαπασχολούμενοι” σε ποια τάξη ανήκουν; Πόσο συνειδητοποιούν και πόσο «θέλουν» να ανήκουν στην “εργατική” (ή, μήπως, “παραγωγική”) τάξη;
    Τα κινήματα “αλληλεγγύης” (που πολλές φορές είναι φιλανθρωπικής λειτουργίας), δεν αντιστρατεύονται τα συμφέροντα της “εργατικής” τάξης;
    Και το μείζον ερώτημα:
    Υπάρχει δυνατότητα να ανακτήσει η πολιτική – και μέσω αυτής, οι λαοί – τον έλεγχο επί της (δυσώνυμης, πέρα από περιώνυμης) «αγοράς»;

  • Αθήνα29°CΥψηλή:31°C
    Χαμηλή:22°C
  • Θεσ/νίκη25°CΥψηλή:36°C
    Χαμηλή:20°C
  • Πάτρα23°CΥψηλή:31°C
    Χαμηλή:18°C
  • Ηράκλειο25°CΥψηλή:28°C
    Χαμηλή:20°C
  • Λάρισα27°CΥψηλή:36°C
    Χαμηλή:21°C