Είναι σπάνιο για τους αρχαιολόγους να ανακαλύπτουν αντικείμενα που μπορούν να συνδέσουμε άμεσα με παιδιά, γι’ αυτό και μια ομάδα από το MOLA (Museum of London Archaeology) ενθουσιάστηκε όταν ανακάλυψε στοιχεία από τις σχολικές εργασίες και το παιχνίδι παιδιών της Βικτωριανής εποχής, κατά τη διάρκεια πρόσφατων ανασκαφών πριν από την κατασκευή του SEGRO Park Wapping.
Εκτός από ένα κομμάτι σχολικής πλάκας από σχιστόλιθο, ακόμα καλυμμένο με παιδικές μουτζούρες και γραφή, η ομάδα ανακάλυψε έναν μεγάλο αριθμό από “alleys” – κεραμικούς βόλους σχεδιασμένους να μοιάζουν σαν να είναι φτιαγμένοι από αλάβαστρο.
Βρέθηκαν μέσα σε έναν καλυμμένο, επενδυμένο με τούβλα υπόνομο, ίσως χαμένοι κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα παθιασμένου παιχνιδιού.
Η ζωή στη Βικτωριανή Αγγλία: Πτωχοκομεία, σχολείο και μια πολυπολιτισμική κοινότητα
Η ύπαρξη σχολείου στον χώρο ήταν ήδη γνωστή.
Ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1530 από τον Nicholas Gibson, έναν σερίφη του Λονδίνου, και τη σύζυγό του, Avice, ως δωρεάν σχολείο για άπορα αγόρια.
Τη δεκαετία του 1550, η Avice, ζήτησε από τη “Σεβάσμια Εταιρεία των Βαρελοποιών” (Worshipful Company of Coopers) να αναλάβει τη φροντίδα του σχολείου και των γύρω πτωχοκομείων για λογαριασμό της – και αυτά παρέμειναν στον χώρο μέχρι τα τέλη του 1800.
Τα πτωχοκομεία παρείχαν στέγη και ένα μηνιαίο επίδομα σε ηλικιωμένους ντόπιους που είχαν ανάγκη.
Άλλες ανακαλύψεις που έγιναν σε αυτή την τοποθεσία αμφισβητούν τις κοινώς αποδεκτές αντιλήψεις για αυτό το τμήμα του Λονδίνου κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.
Εκείνη την εποχή, η περιοχή ήταν γνωστή ως “Sailor Town” (Πόλη των Ναυτικών) και ήταν μία από τις πιο πολυσύχναστες και ζωντανές περιοχές της πόλης, αποτελώντας πατρίδα για εργάτες που απασχολούνταν σε όλες τις πτυχές του διεθνούς θαλάσσιου εμπορίου.
Η εγγύτητα με τις προβλήτες σήμαινε ότι οι άνθρωποι που ζούσαν εδώ είχαν την ευκαιρία να έχουν πρόσβαση σε αγαθά που εισάγονταν στο Λονδίνο από όλο τον κόσμο.
Σε αυτά περιλαμβάνονται φιάλες κρασιού από το Chateau Margaux – έναν φημισμένο γαλλικό αμπελώνα. Το 1771, το Chateau Margaux παρήγαγε το πρώτο “claret” (ερυθρό κρασί Μπορντό) που πωλήθηκε στον οίκο δημοπρασιών Christie’s.
Ήταν το ποτό πλούσιων και διασήμων, ανάμεσα στους οποίους ο βρετανός πρωθυπουργός σερ Robert Walpole και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Thomas Jefferson.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η ομάδα του MOLA ανακάλυψε μια σφραγίδα από μία από αυτές τις πολύτιμες φιάλες κρασιού κατά τη διάρκεια των ανασκαφών τους.
Ο επικεφαλής αρχαιολόγος του MOLA, Alex Blanks, εξηγεί:
Η περιοχή του Γουόπινγκ (Wapping), μεταξύ των προβλητών και της λεωφόρου Ράτκλιφ (Ratcliff Highway), είχε κακή φήμη κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.
Όμως, ευρήματα σαν κι αυτά αποκαλύπτουν μια πιο περίπλοκη κοινωνική ιστορία από ό,τι θα σας άφηναν να πιστέψετε οι συχνά προκατειλημμένες πηγές της εποχής.
Η καταστροφική πυρκαγιά του Ράτκλιφ
Στην πραγματικότητα, ήταν μια πολύ διαφορετική πολυπολιτισμική περιοχή – ακριβώς όπως είναι σήμερα το East End.
Αρχαιολογικά στοιχεία, όπως ακριβά εισαγόμενα κεραμικά και ποτήρια κρασιού, υποδηλώνουν ότι άνθρωποι από ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών τάξεων μπορεί να ζούσαν στην περιοχή και να απολάμβαναν κάποιες από τις ίδιες πολυτέλειες με τους πλουσιότερους της κοινωνίας.
Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πώς έφτασε το κρασί από το Chateau Margaux εδώ, αλλά μπορούμε να φανταστούμε – ίσως ανήκε σε κάποιον δάσκαλο ή καπετάνιο πλοίου με ακριβά γούστα.
Η ομάδα βασίστηκε σε ιστορικά έγγραφα παράλληλα με τις ανασκαφές της για να ανασυνθέσει όσα συνέβαιναν στην τοποθεσία σε διαφορετικά σημεία του παρελθόντος της.
Αυτό περιλαμβάνει ένα από τα πιο σκοτεινά επεισόδια στην ιστορία της περιοχής: τη Φωτιά του Ράτκλιφ στις 23 Ιουνίου 1794, μία από τις μεγαλύτερες πυρκαγιές που έχει δει ποτέ το Λονδίνο.
Ξεκινώντας από ένα ναυπηγείο φορτηγίδων, η φλόγα εξαπλώθηκε γρήγορα, και ένας χάρτης της εποχής δείχνει ότι η συγκεκριμένη τοποθεσία βρισκόταν στην καρδιά της πύρινης κόλασης.
Αυτό ίσως εξηγεί την ανακάλυψη μιας σειράς από τούβλινα κελάρια, έντονα μαυρισμένα από την αιθάλη. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν επίσης το δάπεδο του παρεκκλησίου που προστέθηκε όταν η τοποθεσία ανοικοδομήθηκε μετά τη φωτιά, καθώς και τα θεμέλια σπιτιών με βεράντα (terrace houses), πηγάδια, απορροφητικούς βόθρους και λάκκους απορριμμάτων σε πρώην κήπους, γεμάτους με κεραμικά και πήλινες πίπες.
Μαζί, αυτά τα ευρήματα βοηθούν στη δημιουργία μιας ζωντανής εικόνας της καθημερινής ζωής των ανθρώπων που κάποτε θεωρούσαν αυτή την περιοχή σπίτι τους.
