Η Βάνα Μπάρμπα παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό OK! και μίλησε ανοιχτά για τη σχέση της με τον χρόνο και την εικόνα της, αποκαλύπτοντας πως για ένα διάστημα ο φόβος της για το πώς θα δείχνει στην κάμερα ήταν ένας από τους λόγους που την κρατούσαν μακριά από την τηλεόραση.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην αγωνία γύρω από την αιώνια νεότητα, στις αισθητικές επεμβάσεις και στην υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη.
Αυτό που λες συνέχεια, ότι μεγάλωσες, είναι σαν να θες να το ξορκίσεις μέσα σου
Καταρχάς θέλω να σπάσω το ταμπού – με ξέρεις ότι είμαι λίγο ανατρεπτική, μου αρέσει να καταρρίπτω τα στερεότυπα. Θέλω να πάψουμε οι γυναίκες να τρομάζουμε με το γήρας. Είναι πάρα πολύ ωραίο πράγμα που μπορούμε και μεγαλώνουμε. Πέρα από τον φόβο τού πώς θα δείχνω, γιατί κι εγώ γι’ αυτό δεν έβγαινα στην τηλεόραση. Έλεγα «Παναγία μου, θα δείχνω ένα τέρας στο κοντινό πλάνο». Αυτό με κρατούσε μακριά. O φόβος. Λοιπόν εγώ έσπασα τα αυγά, είπα ok, είμαι αυτή που είμαι και μου αρέσει ο εαυτός μου. Και θέλω να πω και σε άλλες γυναίκες στην ηλικία μου ότι είναι πάρα πολύ ωραίο πράγμα να μεγαλώνεις. Δηλαδή, οι μεγάλες γυναίκες πρέπει να πέσουν στον Καιάδα; Ε, όχι!
Όχι μόνο στην Ελλάδα, σε όλο τον κόσμο συμβαίνει αυτό, γιατί αν δεν υπήρχε αυτό το άγχος της αντιγήρανσης…
Δεν θα υπήρχαν οι χιλιάδες πλαστικές, οι χιλιάδες παραμορφώσεις, οι χιλιάδες θάνατοι. Έχεις δίκιο.
Ακριβώς. Γιατί σκέφτομαι τον Γιώργο Μαζωνάκη και όλους αυτούς που εμπιστεύονται ανθρώπους που δεν θα έπρεπε γιατί τελικά, όπως αποδείχτηκε, είναι επικίνδυνοι.
Όπως είπε ο Σταύρος Ξαρχάκος, που δεν βγαίνει να μιλήσει εύκολα για τραγουδιστές, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν το τελευταίο λαϊκό είδωλο. Αυτή η ποπ περσόνα που πέρασε στο ελληνικό μπουζούκι, ήταν ο μόνος που το έκανε. Αυτή λοιπόν η μοναδικότητα που λέγεται Γιώργος Μαζωνάκης, άνοιξε την κερκόπορτα όλων αυτών των ανασφαλειών που ήταν σφαλισμένες κάτω από μια ταφόπλακα. Ποιος είναι ο καλός για ενέσεις; Ποιος είναι ο καλύτερος για το άλλο; Για πράγματα που ήταν άκρως επικίνδυνα. Πήγαιναν άνθρωποι σε γυναίκες που έκαναν μανικιούρ και ξαφνικά έκαναν αισθητικές επεμβάσεις με πλαστά χαρτιά. Αλλά το ότι το προκάλεσε ο Μαζωνάκης αυτό δεν είναι τυχαίο, Νίκο μου. Γιατί δείχνει τι μεγάλη περσόνα ήταν.
Εσύ δεν είχες μπει στον πειρασμό ποτέ να κάνεις παρόμοιες θεραπείες;
Είχα μπει, αλλά ευτυχώς έτυχε να μην ξέρω αυτούς τους γιατρούς, που φαίνεται ότι είναι εγκληματίες. Όμως, είχα πέσει σε άλλους γιατρούς, όταν ήμουν μικρή. Δεν μπορεί ένα παιδί 22 χρόνων, όπως εγώ, όμορφο με ένα υπέροχο σωματάκι, να πηγαίνω να κάνω αισθητική επέμβαση και να μου λέει ο γιατρός «ναι, θα σ’ την κάνω», αντί να μου πει «φεύγεις όπως είσαι». Εγώ παραδέχομαι τους γιατρούς που λένε στα νέα κορίτσια «δεν σε κάνω πάπια, δεν σε κάνω ροφό». Κάναμε λάθη μέσα σε αυτή την αγωνία της ομορφιάς και της επιβίωσης, και τα κάναμε μικροί που δεν είχαμε καμία ανάγκη. Ναι, όλοι έχουμε κάνει λάθη, αλλά στα χρόνια που ακολούθησαν πάντα το ένστικτό μου με κρατούσε μακριά. Είχα σαν είδωλο την Ειρήνη Παπά.
«Κοίτα τι ωραία που μεγάλωσε, ρε παιδί μου, δεν έκανε τίποτα» έλεγα. «Μείνε λίγο έτσι, Βάνα». Φοβόμουν ότι θα με χαλάσουν, όπως έκαναν σε άλλα είδωλα. Εντάξει, εγώ μπορεί να μην είμαι είδωλο για τον εαυτό μου, αλλά ο κόσμος με γνωρίζει χρόνια. Αν με παραμόρφωναν, δεν θα το άντεχα. Αυτή η αγωνία της ομορφιάς είχε γίνει και ταινία στο Χόλιγουντ με τον Κέβιν Σπέισι. Υπήρξε η Μέριλιν Μονρό που εγκλωβίστηκε στην εικόνα της και πέθανε από τα βαρβιτουρικά γιατί δεν την έπαιρναν στα σοβαρά. Αυτή η ιστορία της ματαιοδοξίας και της αιώνιας νεότητας είναι τρομακτική. Πάντα θα υπάρχει στον άνθρωπο, απλά τώρα, από φόβο, θα είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί. Αλλά δεν θα σταματήσει αυτή η ιστορία, ο κομπογιαννιτισμός, ειδικά στην Ελλάδα.
