Το 3ο επεισόδιο της τριλογίας του ντοκιμαντέρ της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), φέρει τον τίτλο «Η ώρα της ευθύνης».
Τα ντοκιμαντέρ, για την δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, αποτελούν τη νέα πρόταση πολιτικής επικοινωνίας από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα με στόχο «να ξανασυνδεθεί η πολιτική με τις πραγματικές εμπειρίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων», σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση.
«Το πρόσημο της πολιτικής», «Η ελπίδα της ανατροπής» και «Η ώρα της ευθύνης», είναι τα τρία επεισόδια μιας ενιαίας αφήγησης που ξεκινά από τον Αλέξη Τσίπρα, περνά στις αγωνίες της νέας γενιάς και ολοκληρώνεται στη συλλογική στιγμή της δημιουργίας του νέου πολιτικού φορέα», αναφέρει η ανακοίνωση, σημειώνοντας πως «η παρουσίαση αυτή δεν αποτελεί μια συμβατική πολιτική καμπάνια», αλλά «δοκιμάζει μια διαφορετική αφηγηματική γλώσσα», αξιοποιώντας «κινηματογραφικές τεχνικές, στοιχεία ντοκιμαντερίστικης παρατήρησης και προσωπική προφορική αφήγηση».
«Η ώρα της ευθύνης»
Στο 3ο επεισόδιο ακούγονται πολίτες να εκφράζουν την απογοήτευσή τους και να ζητούν «λιγότερη αδιαφορία».
Χαρακτηριστικά, αναφέρουν:
- Μια βασική ιδέα μου έχει σφηνώσει στο μυαλό, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μαζί με άλλους.
- Το πραγματικό κίνητρο είναι η κοινωνική αδικία. Αυτό γίνεται θυμός.
- Μόνο με τη συμμετοχή μπορείς να αλλάξεις πράγματα και κανένας δεν μπορεί να μας αποτρέψει από αυτή τη συμμετοχή. Ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Θα σου πω ότι απογοητεύτηκα αρκετές φορές. Θα σου πω όμως ότι περισσότερες είναι οι στιγμές χαράς από την πολιτική, όταν μπόρεσα με τις μικρές δυνάμεις που είχα να διορθώσω κάτι.
- Θα ήθελα να υπάρχει λιγότερη αδιαφορία, είτε αυτό αφορά την ίδια την πολιτική, λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση.
- Την αδιαφορία να νικήσουμε την αδιαφορία του κόσμου ότι έτσι είναι και έτσι θα είναι. Αυτό με τρομάζει. Το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Και περιμένω.
- Όλοι οι άνθρωποι γίνονται μονάδες και παλεύουν ο καθένας τη δική του μοναξιά, τους δικούς του ατομικούς φόβους.
- Η πολιτική είναι να διευρύνεις τα όρια του εφικτού.
- Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών.
Τσίπρας: «Oταν σιωπούμε και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα»
Στη συνέχεια ακούγεται ο Αλέξης Τσίπρας να λέει: «Ο φόβος μου ήταν πάντα η σιωπή και η αδράνεια. Γιατί όταν σιωπούμε και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα. Οπότε να αρχίσουμε να φωνάζουμε, να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε και να αρχίσουμε να ξανακάνουμε πράγματα μαζί.
Φαντάζομαι ένας αθλητής όταν πάει να κάνει ένα άλμα, αυτό που τον φοβίζει είναι ότι δεν θα περάσει τον πήχη έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς. Υπήρχαν πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε ή πράγματα που κάναμε λάθος. Και αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή τη νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια».
