Μνήμες από τις δραματικές και τρομακτικές στιγμές που βίωσε στην εφηβεία της όταν η οικογένειά της είχε δεχτεί επίθεση με αποτέλεσμα να καεί το σπίτι τους, ξύπνησαν στην Παυλίνα Βουλγαράκη από τα εμπρηστικά «χτυπήματα» στις κατοικίες στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη. Μία από αυτές τις δολοφονικές επιθέσεις οδήγησαν στον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα.
Η Παυλίνα Βουλγαράκη αναδημοσίευσε μία ανάρτηση, η οποία αναφερόταν στον θάνατο της Βάγια Νέστορα: «Μια μητέρα πέθανε από τρομοκρατικό χτύπημα σήμερα στην Ελλάδα. Η σκέψη μας με την Αφροδίτη και όλους τους». Η Παυλίνα Βουλγαράκη συνόδευσε το Instagram story της με το κομμάτι της «Μωβ καληνύχτες».
Με τη σειρά της η τραγουδίστρια εξέφρασε τη συμπαράστασή της στην οικογένεια της Αφροδίτης Νέστορα, περιγράφοντας παράλληλα πώς είχε νιώσει εκείνη, όταν είχε ζήσει ένα αντίστοιχο περιστατικό. Χαρακτηριστικά έγραψε:
«Λυπάμαι με όλη μου την καρδιά. Κάποιες φορές με ρωτάνε τι σχέση έχω με τον ύπνο. Τον αναφέρω σε πολλά τραγούδια. Όντως έχω πολύ δύσκολη σχέση. Σταμάτησα να κοιμάμαι πριν από 23 χρόνια. Όταν άκουσα 8 μπαμ και σκέφτηκα ότι κάποιος έκανε κόντρες στον Λυκαβηττό μέχρι που ένιωσα παντού καπνούς και κατάλαβα ότι το σπίτι μας καίγεται. Πήρα στην αγκαλιά μου την αδελφή μου που μόλις λίγους μήνες είχε γεννηθεί και ξύπνησα τη μητέρα μου. Τι θα γινόταν αν δεν είχα ξυπνήσει; Ας μην ξανακοιμηθώ ποτέ να μην χρειαστεί να μάθω».
Στη συνέχεια, η τραγουδίστρια έγραψε και μερικούς από τους στίχους του κομματιού της:
«Προσπαθώ να μην γίνω μίσος.
Προσπαθώ να γίνω αγάπη. Κι από τον σπόρο που σπείρατε ίσως.
Να γίνω λουλούδι που ανθίζει με δάκρυ.
Πέρασαν σας λέω τα χρόνια. Πέρασαν και ξύπνια αιώνια.
Κοιμίζω με χάδια τα μίση. Μην μου γυρίσει και κάνω κακό. Ψάχνω ένα αστέρι να αποκοιμηθώ να φύγω σε ήσυχα μέρη μακριά από εδώ.
Εκεί που η εκδίκηση είναι να αγαπώ».
Η ανάρτηση του Γιώργου Βουλγαράκη
Ανάρτηση για τη βόμβα στο σπίτι του τον Σεπτέμβριο του 2003 έκανε στον λογαριασμό του στο Facebook και ο Γιώργος Βουλγαράκης.
Έγραψε χαρακτηριστικά:
«Στις 29 Σεπτεμβρίου 2003 έβαλαν βόμβα στο σπίτι μου. Μέσα κοιμόταν η γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Αν δεν πρόφταινε η πυροσβεστική, θα είχαν καεί ζωντανοί.
Η κόρη μου η Παυλίνα, τότε παιδί, δεν το ξέχασε ποτέ. Χρόνια μετά έγραψε ότι εκείνο το βράδυ πήρε στην αγκαλιά της τη μικρή της αδερφή, τη Χάρις «που μόλις λίγους μήνες είχε γεννηθεί» και σκέφτηκε τι θα γινόταν αν δεν είχε ξυπνήσει.
Χθες μια άλλη οικογένεια δεν είχε την ίδια τύχη. Η Βάγια Νέστορα, κάηκε ζωντανή επειδή η κόρη της τόλμησε να είναι υποψήφια της ΝΔ. Δεν την ήξεραν καν οι δολοφόνοι της. Τους έφτανε το επώνυμο.
Είκοσι τρία χρόνια μετά το δικό μου σπίτι, η χώρα ξαναβλέπει και ξαναζεί τις ίδιες φλόγες, τους ίδιους αυτοσχέδιους μηχανισμούς, την ίδια μηδενική λογοδοσία. Άλλαξε μόνο ο στόχος: από υπουργό σε μάνα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι λείπουν μηχανισμοί, ανακρίσεις, ανακοινώσεις καταδίκης. Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία έχει μάθει να χωνεύει την πολιτική βία σαν κάτι αναμενόμενο. Και όσο η βία γίνεται ανεκτή, θα συνεχίσει να παράγει πτώματα.
Δεν γράφω για να θυμηθώ εγώ. Γράφω γιατί όσο κάποιος βρίσκει γύρω του ανοχή, θα βάλει και την επόμενη βόμβα».
