Όλα τα ζευγάρια κάνουν σχέδια για το κοινό μέλλον τους. Τι συμβαίνει ωστόσο, όταν ο ένας κάνει βήματα και ο άλλος είναι απαθής και περιμένει τα πάντα έτοιμα;
Μία γυναίκα εξηγεί πως, ενώ δέχτηκε την πρόταση γάμου από τον σύντροφό της, δεν μπορεί να βασίζεται σε αυτόν για στήριξη, προστασία και οικονομική ασφάλεια. Τώρα που οι λογαριασμοί έχουν μαζευτεί και τα επιχειρηματικά του σχέδια, παραμένουν στάσιμα, εκείνη αρχίζει να αναρωτιέται αν πράγματι, τον στηρίζει να πετύχει τα όνειρά του ή αν την κοροϊδεύει.
“Μου έκανε πρόταση γάμου και παραιτήθηκε από τη δουλειά του”
Η 38χρονη γυναίκα και ο 41 ετών σύντροφός της, είναι μαζί εδώ και τέσσερα χρόνια. Όλον αυτόν τον καιρό που έχουν σχέση, ο σύντροφός της αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα – ενώ εκείνη, όχι.
Αντίθετα, έχει δουλέψει πολύ για να καταφέρει να εξασφαλίσει οικονομική σταθερότητα – κάτι που για εκείνη έχει προτεραιότητα.
Κάποια στιγμή, χάρη στη δική της παρότρυνση, ο αρραβωνιαστικός της κατάφερε να αποταμιεύσει. Κράτησε τα χρήματα για περίπου έναν χρόνο, ενώ μετά η γυναίκα πήγε να μείνει μαζί του.
Αργότερα, της έκανε πρόταση γάμου και παραιτήθηκε από τη δουλειά του. Η κοπέλα γνώριζε πως η δουλειά του του προκαλούσε άγχος – την ίδια στιγμή όμως, του παρείχε ένα καλό εισόδημα.
“Του έδωσα εγώ δανεικά – και αγύριστα”
“Μου υποσχέθηκε ότι θα έβρισκε τουλάχιστον μια έξτρα πηγή εισοδήματος, όσο προχωρούσε το επιχειρηματικό του σχέδιο. Αυτό με ηρέμησε παροδικά”, εξηγεί η γυναίκα.
“Έχουν περάσει 5 μήνες και ακόμη δεν έχει βρει τίποτα – ακόμη μελετά τα σχέδιά του”.
“Η επιχείρηση που θέλει να ανοίξει, δεν πρόκειται να αποφέρει εισόδημα για τουλάχιστον τους επόμενους, αρκετούς μήνες. Δεν ξέρω καν αν θα πετύχει γιατί μέχρι στιγμής, πρόοδο δεν έχω δει”.
Όταν προσπαθεί να μάθει περισσότερα για το σχέδιό του, καταλαβαίνει ότι δεν έχει κάνει καμία προσπάθεια να προσελκύσει πελάτες. Ενώ γενικά είναι μια καλή επιχειρηματική ιδέα, η γυναίκα δεν πιστεύει ότι ο σύντροφός της προσπαθεί στ’ αλήθεια να το βάλει σε εφαρμογή – δεν προσπαθεί ιδιαίτερα.
Αντίθετα, είναι “πνιγμένος” στα χρέη και έχει εξαντλήσει όλα του τα χρήματα. Κατέληξε εκείνη να του δανείσει χρήματα, τα οποία δεν της επέστρεψε ποτέ.
Ακόμη χειρότερα, της ζήτησε να του πληρώσει το αυτοκίνητο και τη βενζίνη – επειδή όπως είπε, πηγαινοφέρνει τα παιδιά της με αυτό. Αυτό την έκανε να νιώσει άβολα και τελικά, αρνήθηκε.
Ξέσπασε καυγάς που κράτησε για μέρες ολόκληρες.
“Τώρα, μου ζητά να καλύψω τα χρέη του όσο προχωράει τα επιχειρηματικά του σχέδια. Όπως λέει, θα επενδύσω σ’ αυτόν επειδή είμαστε συνεταίροι”, εξηγεί η γυναίκα.
“Το καταλαβαίνω αλλά μου φαίνεται αόριστο. Όταν του λέω να μου πει συγκεκριμένες ημερομηνίες, αρχίζει και μιλάει γενικόλογα. Δεν τον πιστεύω και δεν έχω διάθεση να τον στηρίξω”.
“Δεν θέλω να τον στηρίξω οικονομικά, γι’ αυτό νιώθω εξαντλημένη. Θέλω να είμαι υποστηρικτική, αλλά πιστεύω ότι με εκμεταλλεύεται. Από την άλλη, οι σύντροφοι πρέπει να στηρίζουν ο ένας τον άλλον, στα δύσκολα, στις αρρώστιες, στις δοκιμασίες, στη φτώχεια και τα πλούτη” τονίζει.
Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, τίποτα δεν εμποδίζει τον άνδρα της να αναλάβει πρωτοβουλία, να βγάλει χρήματα. Ωστόσο, δεν έχει κανένα κίνητρο.
“Πότε σταματάς να είσαι υποστηρικτικός και πότε γίνεσαι θύμα;”
Η γυναίκα θέλει να τον δει να ψάχνει μια δουλειά, έστω μερικής απασχόλησης, όσο προχωρά την επιχείρησή του. Έχει προσπαθήσει να τον κάνει να βρει μια δουλειά αλλά εκείνος την αγνοεί και λέει πως ήδη δουλεύει πολύ και δεν έχει χρόνο. Η γυναίκα θεωρεί ότι είναι πιο σημαντικό να έχει λεφτά να πληρώνει τους λογαριασμούς της, παρά να δίνει τα χρήματα για την επιχείρηση που έχει σκοπό να στήσει ο σύντροφός της.
Εκείνος, από την πλευρά του, βλέπει τα πράγματα αντίθετα.
“Μπορώ να καλύπτω τα έξοδα, αλλά νιώθω πίεση – δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε. Έχω στόχους που θέλω να κατακτήσω αλλά οι δαπάνες προηγούνται”.
“Όταν του λέω πως δεν μπορώ να καλύπτω τα έξοδά του, καταλήγω να ακούω κατηγορίες πως δεν τον στηρίζω και δεν τον πιστεύω – κάτι που δεν ισχύει. Το μόνο που θέλω είναι να καλύπτει τα έξοδα της ζωής του – από την μία λέει συνέχεια ‘το δικό μου’ και ‘το δικό σου’ και, από την άλλη θέλει να σκεφτόμαστε ομαδικά”.
Τελικά που σταματάς να είσαι υποστηρικτικός και πότε αρχίζεις να είσαι θύμα; Πού είναι η γραμμή στο “αποφέρω χρήματα” και στο “θέλω να αποφέρω χρήματα”;
Αναρωτιέται πως μπορεί να αντέξει την κατάσταση με τον άφραγκο, άνεργο σύντροφό της, από τη στιγμή που δεν αντέχει πλέον να κουβαλά μόνη της το βάρος.
Τι συμβουλή θα της δίνατε;
