Η Τουρκία, μέσω του φιλοκυβερνητικού Τύπου, στοχοποιεί πλέον συστηματικά την Ελλάδα και την Κύπρο για τη στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ, χαρακτηρίζοντας τη «γαλάζια συμμαχία» ως «άξονα του κακού». Μάλιστα, σε μια προσπάθεια να διαρρήξει τη συνοχή της ΕΕ, η Άγκυρα χαρακτηρίζει την Ελλάδα «Δούρειο Ίππο» του Ισραήλ στην Ευρώπη, ποντάροντας σε χώρες που δεν είναι φιλικά διακείμενες προς την Ιερουσαλήμ, όπως, για παράδειγμα, η Ισπανία.
Του Χρήστου Μαζανίτη
Η ενόχληση της Τουρκίας για την τριμερή (ή και τετραμερή, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ στο σχήμα «3+1») συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ είναι πολυεπίπεδη και αγγίζει τον πυρήνα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Η Τουρκία προωθεί το δόγμα της «Mavi Vatan» («Γαλάζια Πατρίδα»), το οποίο διεκδικεί τεράστιες θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο, αγνοώντας την επήρεια των νησιών (Κρήτη, Ρόδος, Καστελόριζο). Η συμμαχία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ δημιουργεί ένα «μέτωπο» που βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), περιορίζοντας de facto τις επεκτατικές φιλοδοξίες της Άγκυρας.
Επιπλέον, η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε ενεργειακή απομόνωση. Η συνεργασία αυτή εστιάζει στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, όπως το «Λεβιάθαν» του Ισραήλ και η «Αφροδίτη» της Κύπρου, τα οποία θα καταλήγουν στην Αίγυπτο και από εκεί θα μεταφέρονται με πλοία στην Ελλάδα, δημιουργώντας έναν ενεργειακό διάδρομο στο πλαίσιο του EastMed.
Η ηλεκτρική διασύνδεση των τριών χωρών ενισχύει την ενεργειακή αυτονομία της περιοχής χωρίς την τουρκική διαμεσολάβηση. Η Άγκυρα φοβάται ότι θα μείνει εκτός του ενεργειακού χάρτη της Μεσογείου, χάνοντας τον ρόλο του «ενεργειακού κόμβου». Η Τουρκία αντιλαμβάνεται τη συμμαχία αυτή ως μια προσπάθεια στρατηγικής περικύκλωσης.
Η στενή αμυντική συνεργασία του Ισραήλ με την Ελλάδα (κοινές ασκήσεις, εκπαίδευση στην Καλαμάτα) στερεί από την Τουρκία την αεροπορική και ναυτική υπεροχή που θεωρούσε ότι είχε στην περιοχή.
Το γεγονός ότι το Ισραήλ, μια τεχνολογική και στρατιωτική υπερδύναμη, ευθυγραμμίζεται με την Ελλάδα αλλάζει τις ισορροπίες ισχύος στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
Τι αναφέρει το άρθρο της Yeni Şafak
Ενδεικτικό των παραπάνω είναι άρθρο που υπογράφει ο αρχισυντάκτης διεθνών θεμάτων, Sernur Yassıkaya, της φιλοκυβερνητικής/ισλαμιστικής τουρκικής εφημερίδας «Yeni Şafak», υπό τον τίτλο «Ελλάδα: Ο Δούρειος Ίππος του Ισραήλ στην Ευρώπη».
Στο άρθρο του, ο Yassıkaya μορφοποιεί και προτείνει ένα συγκεκριμένο συλλογιστικό αφήγημα, το οποίο αντιστοιχεί, εν πολλοίς, στις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, περί ακολουθούμενων εκ μέρους Ελλάδας και Κύπρου πολιτικών θεμελιωμένων «σε εμμονή με την Τουρκία», «πολύ επικίνδυνων», που «καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν ακολουθεί», «χωρίς (Ελλάδα και Κύπρος) να αντιλαμβάνονται το είδος της βλάβης που προκαλούν στον εαυτό τους» και τους «μακροπρόθεσμους κινδύνους».
Το συλλογιστικό αφήγημα που προτείνει ο Sernur Yassıkaya βασίζεται, συνοπτικά, στην αξιωματική παραδοχή ότι η Ελλάδα, «ορμώμενη από ένα τυφλό αντιτουρκικό αίσθημα», έχει αναλάβει ρόλο «Δούρειου Ίππου», καθοδηγούμενου από το Ισραήλ, το οποίο, με τη σειρά του, αποσκοπεί [για μη προσδιοριζόμενους λόγους] στην υπονόμευση της ενότητας και της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης (κυρίως), αλλά και του ίδιου του ΝΑΤΟ [επίσης αξιωματική παραδοχή].
Προς εμπλουτισμό του αφηγήματός του, μάλιστα, ο Yassıkaya, ξεχνώντας προφανώς τις στενές σχέσεις Ορμπάν – Ερντογάν, πιθανολογεί ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός «μπορεί να λειτουργήσει ως εφεδρικός του Orbán για το Ισραήλ». Ως ενδεικτική κορύφωση της επιλεκτικής – ακροβατικής συλλογιστικής του, επισημαίνεται ο ισχυρισμός ότι «η Ελλάδα διατηρεί κατά καιρούς αντιφατικές σχέσεις όχι μόνο με το Ισραήλ αλλά και με άλλους διεθνείς παράγοντες, όπως η Ρωσία», γεγονός που, κατά τον ίδιο, την καθιστά αναξιόπιστη.
«Καθώς το Ισραήλ επιδιώκει να επηρεάσει την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας μέσω της Ελλάδας και της ‘Νότιας Κύπρου’ στην Ανατολική Μεσόγειο, ο αναδυόμενος νέος άξονας δημιουργεί στρατηγικά τρωτά σημεία εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ενώ δοκιμάζει την ενότητα της Ευρώπης, αυτή η διαδικασία παράγει επίσης μια εικόνα αυξανόμενων εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και κινδύνους μακροπρόθεσμης αστάθειας», αναφέρει στο άρθρο.
Σε άλλο σημείο, επισημαίνει ότι «οι ενδείξεις ότι η Ελλάδα, μέλος τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του ΝΑΤΟ, επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τη διάσημη κληρονομιά [του ‘Δούρειου Ίππου’] σύμφωνα με τους στόχους του Ισραήλ ενισχύονται κάθε μέρα.
Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση της Αθήνας υπέγραψε πρόσφατα συμφωνία για την αγορά ενός συστήματος εκτοξευτών πυραύλων αξίας 750 εκατομμυρίων δολαρίων από το Ισραήλ. Δημιουργεί, ωστόσο, ερωτήματα το γεγονός ότι η Ελλάδα —η οποία βρίσκεται υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ και επωφελείται από την οικονομική βοήθεια της ΕΕ— χρησιμοποιεί έσοδα που προέρχονται από τους φόρους των Ευρωπαίων πολιτών για να υποστηρίξει την αμυντική βιομηχανία μιας χώρας που έχει διαπράξει γενοκτονία και εθνοκάθαρση στη Γάζα και τον Λίβανο. […] Ενόσω χώρες, με επικεφαλής τη Γαλλία, εργάζονται για την ενίσχυση προγραμμάτων όπως το «Made in Europe» και το «SAFE», με στόχο την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, φαίνεται ότι η Ελλάδα υποστηρίζει την ισραηλινή αμυντική βιομηχανία, ασκώντας ακριβώς αντίθετη πολιτική».
Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι ότι λησμονεί τις στενές σχέσεις του Ερντογάν με τον Ορμπάν, απευθύνοντας ένα ρητορικό ερώτημα για το αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο διάδοχος του Ορμπάν στην Ευρώπη. «Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ, εναντίον του οποίου έχει κατατεθεί μήνυση στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με κατηγορίες γενοκτονίας, ‘θρηνεί’ για τον πρώην Π/Θ της Ουγγαρίας, Viktor Orbán, ο οποίος παρεμπόδισε την εφαρμογή πολιτικών της ΕΕ. Και το ερώτημα είναι: Προετοιμάζει μήπως το Ισραήλ τον Π/Θ της Ελλάδας, Κυριάκο Μητσοτάκη, ως εφεδρικό του Ορμπάν;» γράφει και προσθέτει:
«Παρατηρείται επίσης ότι το Ισραήλ επιχειρεί να αποδυναμώσει ή ακόμη και να διαλύσει το ΝΑΤΟ μέσω διαφόρων χωρών. Από αυτή την άποψη, η πρόθεση του Τελ Αβίβ να χρησιμοποιήσει την Αθήνα για να αποδυναμώσει την ενότητα του ΝΑΤΟ και να δημιουργήσει κλίμα σύγκρουσης αντανακλάται στην πρόσφατη κλιμάκωση των επιθέσεών του εναντίον βασικών εταίρων στα νότια και ανατολικά άκρα της συμμαχίας, όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Τουρκία. Η κυβέρνηση της Αθήνας δεν έχει διστάσει να εφαρμόσει μέτρα —όπως η επιδίωξη «φανταστικών έργων» με το Ισραήλ, τα οποία θα ενίσχυαν την αστάθεια στην Ανατολική Μεσόγειο— προς υπονόμευση των γεωπολιτικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από αυτή την άποψη, η ενεργειακή και η συνεργασία ασφάλειας που αναπτύχθηκε μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και ‘Νότιας Κύπρου’ είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Το έργο του αγωγού EastMed […] στοχοποιεί την Τουρκία —μια χώρα κρίσιμης σημασίας για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια— προς το συμφέρον του Ισραήλ».
