Η σημερινή απαγορευμένη ατζέντα του Μπουζ

Του Βασίλη Μπουζιώτη

Διαβάστε τις σημερινές σημειώσεις στην ατζέντα του Μπουζ

 

Ένα ισχυρό «πάντρεμα» σε μια άπαιχτη στη χώρα μας κομεντί. Ο ικανότατος Νίκος Ψαρράς και η χαρισματική  Μαρίνα  Καλογήρου ενώνουν τις αναμφισβήτητες δυνάμεις τους στο εντυπωσιακό «Ring»που έρχεται στο φιλόξενο θέατρο«Ιλίσια Βολανάκης» από τις 31 Μαρτίου και ο enikos.gr εξασφάλισε αποκλειστικό φωτογραφικό υλικό απ’ τη δουλειά που «μαγειρεύεται» με μεγάλη όρεξη…

Το έργο της Λεονόρ Κονφινό «Ring»  έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην ανανεωμένη σκηνή του «Ιλίσια Βολανάκης». Η κομεντί αυτή που βρίσκει το δράμα σε πολλές στιγμές της, αφορά τον κυριαρχικό ρόλο που παίζει ο έρωτας στην σχέση μεταξύ των ζευγαριών. 12 σκηνές που εναλλάσσονται μεταξύ τους και 17 διαφορετικοί ρόλοι που θα ερμηνεύσουν με πάθος οι καταξιωμένοι ηθοποιοί Νίκος Ψαράς και Μαρίνα Καλογήρου, κάτω από την σκηνοθετική αιγίδα του Κώστα Φιλίππογλου. Ο έρωτας μας αγγίζει όλους από την εποχή του Αδάμ και της Εύας έως και σήμερα. Γονείς, εραστές, ξένοι, παιδικοί φίλοι, νέοι, γέροι, σύζυγοι, χήρες το πάθος μας βάζει πάντα να μονομαχούμε μέσα στην δική του παλαίστρα, στο δικό του ριγκ (Ring).

Ο Νίκος Ψαράς και η Μαρίνα Καλογήρου ενσαρκώνουν το ερωτικό μπέρδεμα διαφορετικών ζευγαριών που παλεύουν μεταξύ τους, τσακώνονται αλλά και παθιάζονται μέσα από έναν έντονο ρυθμό και μια αισθησιακή χορογραφία. Τα ζευγάρια ανυπομονούν να μοιραστούν τη ζωή τους, να απελευθερωθούν ο ένας από τον άλλον, να βρουν τον έρωτα ή να χαρούν τη μοναξιά τους. Ακροβατούν ανάμεσα σε έντονες στιγμές πάθους και ερωτικών συγκρούσεων που σαν ανεμοστρόβιλοι θα σαρώνουν τη σκηνή του θεάτρου μαζί με στιγμές γέλιου, χαράς, κλάματος και συγκίνησης. Μια απλή πρόταση του ενός μπορεί να καταλήξει σε μια τεράστια φασαρία, ένα απλό γέλιο να ξετυλιχτεί σε μια απρόσμενη ιστορία, μια απλή παρεξήγηση να οδηγήσει σε πόλεμο, και όλα αυτά στο μόνο μέρος που έχουν νόημα τα γέλια και τα κλάματα- κάτω από τα σεντόνια. Η συγγραφέας του έργου επιθυμεί οι θεατές που θα βγουν από το θέατρο να νιώσουν αυτό το σφίξιμο στο στομάχι που δημιουργεί η συνειδητοποίηση ότι τελικά το μόνο που χρειάζεται στις σχέσεις μας είναι να θεραπεύουμε γρήγορα τις πληγές μας και να προχωράμε μπροστά αφού στην ουσία ο έρωτας είναι αυτός που πάντα βγαίνει κερδισμένος.

Στα 31 της χρόνια η υποψήφια για βραβείο Μολιέρου (καλύτερο έργο 2014) Λεονόρ Κονφινό σε μια κομεντί διαφορετική από τις άλλες, το Ring τοποθετεί τους ήρωες της σε ένα δαχτυλίδι που μοιάζει με ριγκ όσο το στριφογυρίζεις στο δάχτυλο, οδηγώντας τους πρωταγωνιστές σε ένα προκλητικό κυνηγητό μέσα στην πόλη και το χρόνο. Το γράψιμό της διαθέτει μια δυναμική διαύγεια που αντικατοπτρίζει την σύγχρονη εποχή προκαλώντας σε μεγάλο βαθμό τόσο το γέλιο όσο και τη συγκίνηση.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος.Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου.Σκηνικά και κοστούμια Kenny Mc Lellan.Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασσόπουλος.Μουσική: Κώστας Ξενόπουλος Φωτογραφίες παράστασης: Κική Παπαδοπούλου. Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώτα Σερεμέτη 

Παίζουν: Νίκος Ψαράς, Μαρίνα Καλογήρου.Παραγωγή: Παναγιώτα Παρασκευοπούλου- Κώστας Ξενόπουλος.Καλλιτεχνική διεύθυνση: Θανάσης Τσαλταμπάσης

 

 

 

 

Καρφίτσα δεν έπεφτε χθες το βράδυ στον Ελληνικό Κόσμο και στο σαρωτικό «Σμύρνη μου αγαπημένη».       

Το ίδιο συνέβαινε και τις δύο προηγούμενες φορές που απόλαυσα την υπερπαραγωγή που έφτιαξε με δεινότητα η Μιμή Ντενίση.

Έλεγα την πρώτη φορά,ότι έχει να κάνει με το ότι ήταν πρεμιέρα…Την επόμενη φορά όμως δεν ήταν-και υπήρχε το αδιαχώρητο με κάποιους να έχουν μείνει εκτός. Το ίδιο και χθες. Ουρές μεγάλες μέχρι έξω στην Πειραιώς…

Και στο φινάλε η ίδια αποθέωση -όχι χειροκρότημα  θερμό μόνο,δυνατά μπράβο με το κοινό να είναι όρθιο με δάκρυα στα μάτια! Δάκρυα και στα μάτια της Ντενίση που εμπνεύστηκε τη δουλειά αυτή και την έφτιαξε με προσοχή, ευθύνη,συνέπεια,ακρίβεια και με ψυχή. Μια περίπου ώρα μετά το φινάλε ρώτησα ένα απ’ τους –εκτός χώρου-φίλους που είδαμε μαζί την παράσταση πως την βαθμολογεί.

«Δεν ξέρω από θέατρο, δεν έχω μεγάλη πείρα από παραστάσεις, αλλά αυτό που είδα ήταν μια υπερπαραγωγή εντυπωσιακή σε όλα της…Εννιά της αξίζει-εννιάμιση!». Ιδού λοιπόν το «στοίχημα» που έχει κερδίσει η Μιμή: έφτιαξε  μια παράσταση που αφορά τους πάντες-ακόμα και τον εικοσιπεντάχρονο που παρακολουθούσε επί τρεις ώρες την δουλειά χωρίς ανάσα…

Όλες οι ηλικίες ήταν εκεί-από εικοσάρηδες μέχρι πολύ μεγάλους ανθρώπους που απόλαυσαν το έργο,το ανέβασμά του, τους άξιους πρωταγωνιστές του,τα συναρπαστικά σκηνικά-κοστούμια, τις μουσικές, όλα…     

«Να θυμάσαι, μην ξεχνάς»-κράτησα την ατάκα αυτή σαν φυλαχτό… Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Να θυμάσαι, μην ξεχνάς και να προχωράς…Αν δεν έχετε πάει στο «Σμύρνη μου αγάπη»να σπεύσετε,σας το συστήνω ανεπιφύλακτα-το ότι το είδα για τρίτη φορά λέει από μόνο του πολλά…

Ένα έργο που ζωντανεύει την ιστορική μνήμη και προσφέρει βαθιά συγκίνηση, μεγάλη χαρά αλλά και αληθινή νοσταλγία. Βασίζεται σε ένα φορτισμένο συγκινησιακά κείμενο και με τις καίριες ερμηνείες των ηθοποιών οι θεατές μεταφέρονται στη ζωή της κοσμοπολίτισσας Σμύρνης, της Σμύρνης του ξεριζωμού και της ξενιτιάς.

Το θεατρικό έργο της Μιμής Ντενίση  για τη Σμύρνη και την ιστορία της γράφτηκε μετά από έρευνα πολλών ετών και καλύπτει την πιο  σημαντική ιστορικά περίοδο από το 1917 μέχρι την προσφυγιά και την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923. Σ’ αυτό που σκηνοθέτησε η ίδια με μεγάλη δεινότητα, πετυχαίνει την πληρέστερη θεατρική ερμηνεία της, καταθέτοντας ψυχή.

Στο πλάι της δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό ο  Tάσος Χαλκιάς,ο Τάσος Νούσιας, η Χριστίνα Αλεξανιάν, ο «νέος» στη διανομή Μάνος Ζαχαράκος που αρέσει πολύ, ο Δημήτρης Μακαλιάς,η Κατερίνα Γερονικολού, η Νέλη Αλκάδη,η Μαρία Εγγλεζάκη,ο  Λευτέρης Ζαμπετάκης,η Αναστασία Σκοπελίτη, ενώ άσοι της μεγάλοι είναι ο Μιχάλης Μητρούσης και ο παλαίμαχος-πιο νέος από όλους μας- Κώστας Βουτσάς.

Συμμετέχει ζωντανά κι αποτελεσματικά  η ορχήστρα Εστουδιαντίνα με τους μουσικούς Σωτήρη Μαργώνη, Νίκο Μέρμυγκα, Γιάννη Τσέρτο και Γιάννη Πλαγιαννάκο,με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Ανδρέα Κατσιγιάννη.Τα τραγούδια ερμηνεύουν έξοχα o Mπάμπης Τσέρτος και η Σοφία Μέρμηγκα.

 

 

 

Μπορεί μέχρι και σήμερα να «ντύνεται»έξοχα το Φάουστ στο αριστουργηματικό έργο του Γκαίτε ο προσοντούχος Νίκος Κουρής και να ετοιμάζεται να «επιστρέψει» στο γερό«Τάβλι» που πρόκειται να φιλοξενηθεί στο «Μουσούρη», ήδη «έκλεισε» όμως το θερινό θεατρικό του «χτύπημα».

Έγκυρες πηγές του enikos.gr τον θέλουν στην διανομή της «Ορέστειας»που όπως πρώτος έγραψα πρόκειται να ανεβάσει το καλοκαίρι ο Γιάννης Χουβαρδάς.

Στην ίδια διανομή,όπως επίσης πρώτος σου έχω προδώσει έχουν κλείσει ήδη η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης!

Καταλαβαίνεις τι θεϊκό παζλ φτιάχνεται λοιπόν.

Ανυπομονώ να μάθω και φυσικά να…προδώσω τα επόμενα κομμάτια του εν λόγω παζλ!Σούπερ!

 

 

 

 

Η Κυρία-με κάπα κεφαλαίο-Ρένη Πιττακή «επιστρέφει» δυναμικά στο Υπόγειο του Θέατρου Τέχνης.

Η σημαντική ηθοποιός που είναι από τις καλύτερες της γενιάς της «γυρίζει» σε αυτό που «αγκάλιασε» μεγάλες ερμηνείες της και ζηλευτές καταθέσεις-ψυχής της κι αυτό είναι ένα μεγάλο και ακριβό δώρο για όλους μας. 

 

Έλειψε δεκαπέντε χρόνια από αυτό-πόσο πολύ μας έλειψε από την «έδρα»της-  και … επιστρέφει φέτος που συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από την πρώτη εμφάνισή της στον ίδιο χώρο.

Έχουμε λοιπόν την Επιστροφή όχι μιας γηραιάς κυρίας-όπως είναι ο τίτλος του έργου του Ντίρεμαντ-,αλλά μιας κραταιάς κυρίας, μιας ισχυρότατης κυρίας του θεάτρου μας με το  «Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»που έρχεται στο Υπόγειο από τις 26 του μήνα. Αναμένουμε!

Το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει το αριστούργημα του Ερρίκου Ίψεν «Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Το κύκνειο άσμα του μεγάλου Νορβηγού, «ένας δραματικός επίλογος» όπως προφητικά τον χαρακτήρισε ο ίδιος.Ο Ίψεν στο τελευταίο του έργο επιχειρεί να αναδομήσει μια ολόκληρη θέση και θέαση της ζωής και του έργου του, με έναν κείμενο που διαρκώς ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το μεταφυσικό. Σε έναν τόπο παραθερισμού πέντε άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με το ‘θάνατο’ (το θάνατο του εαυτού, το θάνατο των ιδιοτήτων, το θάνατο της νιότης) και προσπαθούν να ξαναβγούν στη ζωή, απαλλαγμένοι από ‘μεγάλες ιδέες’, από εμπόδια, από τρόμους και αγκυλώσεις.

Η παράσταση επιχειρεί μέσα από πέντε διαφορετικές οπτικές και πέντε διαφορετικές γενιές ηθοποιών να θέσει το ζήτημα της συνέχειας και της αποδοχής της ‘φύσης’ της ανθρώπινης ύπαρξης και την απαλλαγή από εγκλωβιστικούς και εθελούσιους ‘προσωπικούς θανάτους’.

Στην αιώνια μάχη ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή, ο Ίψεν θέτει ως σκοπό το ζήτημα της εκπλήρωσης, μιλώντας για τη σκληρή συνειδητοποίηση της στιγμής εκείνης που το «όταν» καθίσταται επείγον και κρίσιμο και το «κάποτε» γίνεται επιτακτικά «τώρα».

 

Κείμενο: Ερρίκος Ίψεν

 

Μετάφραση: Έρι Κύργια

 

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς

 

Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου

 

Ηχητική Δραματουργία: Δημήτρης Καμαρωτός

 

Σκηνικά: Πουλχερία Τζόβα

 

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

 

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

 

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κέλλυ Παπαδοπούλου

 

Βοηθός Ενδυματολόγου: Βασιλική Σουρρή

 

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

 

Ερμηνεύουν: Αλεξία Καλτσίκη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Περικλής Μουστάκης, Ρένη Πιττακή, Μιχάλης Σαράντης, Μενέλαος Χαζαράκης

Μοιράσου το:
σχολίασε κι εσύ

Ενημερωθείτε πρώτοι με τον τρόπο που θέλετε.