Αρχαιολόγοι που εργάζονται στην αρχαία ελληνική πόλη «Αιγές », στη νότια Τουρκία, ανακάλυψαν 10 τάφους, συμπεριλαμβανομένων και λαξευμένους στο βράχο θαλάμους στους οποίους οδηγούν σκάλες, καθώς και τάφους τύπου «cist»(κιβωτιόσχημους τάφους) διακοσμημένους με μοτίβα ροζέτας. Τα ευρήματα προέρχονται από μια νεκρόπολη που χρονολογείται από την Ελληνιστική περίοδο και συνέχισε να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας.
Η διάσωση-ανασκαφή διεξάγεται από τη Διεύθυνση Μουσείων της Αδάνα στο Γιουμουρτάλικ, μια παραθαλάσσια περιοχή της επαρχίας της Αδάνα. Οι εργασίες έχουν επικεντρωθεί σε ένα νεκροταφείο έκτασης περίπου 3,3 εκταρίων, όπου κατά την αρχική έρευνα εντοπίστηκαν περίπου 30 τάφοι.
Μέχρι στιγμής έχουν ανασκαφεί δέκα τάφοι, υπό την επιστημονική επίβλεψη του αναπληρωτή καθηγητή Φάρις Ντεμίρ του Πανεπιστημίου Οσμανίγιε Κορκούτ Ατά. Η ομάδα έχει επίσης ανακαλύψει τερακότες σαρκοφάγους, κεραμικά θραύσματα και μικρά αγγεία από τον χώρο ταφής.
Θάλαμοι λαξευμένοι στο βράχο και επιχρισμένοι τάφοι τύπου «cist»
Οι τάφοι αντιπροσωπεύουν περισσότερες από μία αρχιτεκτονικές παραδόσεις. Ορισμένοι ήταν λαξευμένοι απευθείας στο βράχο και η πρόσβαση σε αυτούς γινόταν μέσω διαδρόμων και σκαλοπατιών. Στο εσωτερικό τους, υπερυψωμένες πλατφόρμες λαξευμένες στο βράχο παρείχαν χώρο για τον νεκρό.
Οι τάφοι τύπου «cist» είχαν κατασκευαστεί σε απλούστερη ορθογώνια μορφή, αλλά αρκετοί διατηρούσαν ίχνη προσεγμένης διακόσμησης. Οι πλευρές τους είχαν επικαλυφθεί με ασβεστοκονίαμα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις είχαν αποτυπωθεί μοτίβα ροζέτας στο σοβά.
Αυτές οι λεπτομέρειες διασώθηκαν παρά τις εκτεταμένες ζημιές που υπέστη η νεκρόπολη από τον Μεσαίωνα και μετά. Η ομάδα ανασκαφών έχει αρχίσει να προετοιμάζει ένα πρόγραμμα συντήρησης με σκοπό την προστασία των αποκαλυφθέντων κτισμάτων και, τελικά, την πρόσβασή τους στους επισκέπτες.
Ο Ντεμίρ ανέφερε ότι το νεκροταφείο χρονολογείται από την Ελληνιστική περίοδο και παρέμεινε σε χρήση κατά τη Ρωμαϊκή εποχή. Οι διαφορετικές μορφές των τάφων, αντί να αντιπροσωπεύουν μια ενιαία φάση, ενδέχεται να αντανακλούν αλλαγές στα ταφικά έθιμα από γενιά σε γενιά.
Η ανάλυση της κεραμικής και των λοιπών ευρημάτων θα διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην κατάρτιση μιας πιο ακριβούς χρονολογίας για τους μεμονωμένους τάφους.
Μικρά αγγεία συνόδευαν τους νεκρούς
Μεταξύ των ευρημάτων περιλαμβάνονται στενά κεραμικά αγγεία που συνήθως περιγράφονται ως «φιαλίδια δακρύων». Οι αρχαιολόγοι ταυτοποιούν γενικά τα αγγεία αυτά ως δοχεία για άρωμα, αρωματικά έλαια ή αλοιφές και όχι ως δοχεία για τη συλλογή δακρύων.
Η παρουσία τους στους τάφους δίνει στους αρχαιολόγους μια εικόνα για τα αντικείμενα που επιλέχθηκαν για να συνοδεύσουν τους νεκρούς. Ο τρόπος με τον οποίο τοποθετήθηκαν, καθώς και το αν προέρχονταν από τις αρχικές ταφές ή από μεταγενέστερες επισκέψεις στους τάφους, ενδέχεται να γίνουν πιο σαφείς καθώς μελετώνται από κοινού τα αρχεία της ανασκαφής και τα ευρήματα.
Οι εργασίες συντήρησης των κινητών ευρημάτων έχουν ήδη ξεκινήσει. Μόλις αποκατασταθούν, αναμένεται να ενταχθούν στη συλλογή του Μουσείου της Αδάνας.
Ένα μεσογειακό λιμάνι γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες
Οι Αιγές κατείχαν στρατηγική θέση στην αρχαία Πεδινή Κιλικία, ανατολικά του ποταμού Τσεϊχάν και στη δυτική πλευρά του Κόλπου του Ισκεντερούν. Η πρόσβασή της πόλης στη Μεσόγειο βοήθησε τον οικισμό να εξελιχθεί από ναυτική βάση σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι.
Η πόλη ήταν γνωστή ως Αιγαιαί κατά την ελληνιστική περίοδο και ως Αιγαί υπό τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Μεσαιωνικοί Ιταλοί έμποροι την ονόμαζαν αργότερα Ajazzo (ή Lajazzo), ενώ το όνομα Αιγές διατηρείται στην περιοχή μέχρι σήμερα.
Προηγούμενες ανασκαφές στις Αιγές έφεραν επίσης στο φως ένα ρωμαϊκό μωσαϊκό που απεικονίζει τον Έρωτα να ψαρεύει από έναν ιππόκαμπο, αντανακλώντας τις εικόνες που συνδέονται με το παραθαλάσσιο περιβάλλον της πόλης.
Η πόλη απέκτησε επίσης φήμη ως κέντρο της λατρείας του Ασκληπιού, του αρχαίου Έλληνα θεού της ιατρικής. Το ιερό της πόλης προσέλκυε επισκέπτες κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, όταν η θρησκευτική πρακτική και η ιατρική ήταν συχνά στενά συνδεδεμένες. Ο αυτοκράτορας Καρακάλλας επισκέφθηκε την πόλη το 215 μ.Χ., ένα επεισόδιο που συνδέεται στις αρχαίες αναφορές με τη φημισμένη λατρεία της θεραπείας στην Αιγαία.
Το λιμάνι διατήρησε την εμπορική του αξία μέχρι τον Μεσαίωνα, συνδέοντας την ακτή της Κιλικίας με τα ευρύτερα εμπορικά δίκτυα της ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η μακρά κατοίκηση οδήγησε επίσης σε επαναλαμβανόμενες κατασκευές, επαναχρησιμοποιήσεις και διαταραχές, περιπλέκοντας τη διατήρηση της παλαιότερης πόλης.
Η νεκρόπολη που αποκαλύφθηκε πρόσφατα διατηρεί μια πιο προσωπική πτυχή της ιστορίας της πόλης. Πέρα από το λιμάνι, το ιερό της θεραπείας και τις θαλάσσιες συνδέσεις της, οι τάφοι καταγράφουν τον τρόπο με τον οποίο οι κάτοικοί της προετοίμαζαν χώρους για τους νεκρούς τους — και πώς αυτά τα έθιμα μεταβλήθηκαν καθώς η πόλη πέρασε από τον ελληνιστικό κόσμο στη ρωμαϊκή εποχή.
