Αρχαιολόγοι στη Βόρεια Ιρλανδία ξεκίνησαν αναζητώντας ένα κάστρο 400 ετών — και κατέληξαν να βρουν πράγματα πολύ αρχαιότερα, χάρη στα μικρά παιδιά που εργάζονταν μαζί τους.
Τον Οκτώβριο, το Πανεπιστήμιο Κουίνς του Μπέλφαστ (QUB) ανέφερε ότι οι αρχαιολόγοι του διεξήγαγαν μια διήμερη ανασκαφή για να αποκαλύψουν το κάστρο Ντέριγκονελι (Derrygonnelly Castle) στο Φέρμανα (Fermanagh).
Σχεδόν 250 μαθητές και 35 ενήλικες εθελοντές βοήθησαν στην αναζήτηση της κάποτε υπέροχης δομής που έχει διαφύγει της προσοχής των αρχαιολόγων μέχρι στιγμής.
Χτισμένο τον 17ο αιώνα, το κάστρο Ντέριγκονελι (Derrygonnelly Castle) εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1800.
Η καθηγήτρια του QUB, Αϊλίν Μέρφι (Eileen Murphy), δήλωσε στο Fox News Digital ότι η δομή «εξαφανίστηκε από το τοπίο» και σε μεγάλο βαθμό, ξεχάστηκε.
Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής, οι μαθητές βρήκαν πολλά αντικείμενα από τον 19ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων θραυσμάτων πήλινων σωλήνων, μιας πιθανής μισής δεκάρας από την Ένδοξη Επανάσταση και μιας τάφρου του 17ου αιώνα που είχε κατασκευαστεί για να προστατεύει το κάστρο κατά την ανέγερσή του.
Αλλά τα πιο εκπληκτικά ευρήματα ήταν τα παλαιότερα. Αυτά ήταν εργαλεία από πυριτόλιθο και κερατόλιθο από την Πρώιμη Μεσολιθική εποχή, πριν από 9.000 χρόνια.
«Η φύση αυτών των ευρημάτων μας λέει ότι αυτοί οι άνθρωποι, κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, ζούσαν στην πραγματικότητα σε αυτήν την τοποθεσία και πιθανότατα είχαν εκεί ένα εποχικό καταφύγιο», δήλωσε η καθηγήτρια.
Εξαιρετικά προϊστορικά ευρήματα
Η Μέρφι χαρακτήρισε τα ευρήματα «εξαιρετικά συναρπαστικά και απροσδόκητα». Πρόσθεσε: «Αυτά είναι τα πρώτα κατάλοιπα της Πρώιμης Μεσολιθικής περιόδου που έχουν βρεθεί στην κομητεία Φέρμανα μέχρι σήμερα».
Αυτό είναι μια ένδειξη ότι το συγκρότημα του κάστρου θα ήταν ένα πολυσύχναστο μέρος στην ακμή του, αφού άφησε τόσα πολλά κατάλοιπα για να ανακαλύψουμε.
Η Μέρφι αναγνώρισε επίσης το πρόγραμμα κοινοτικής αρχαιολογίας της Βόρειας Ιρλανδίας (CAPNI), μια πρωτοβουλία του Ταμείου Κληρονομιάς της Εθνικής Λοταρίας, για τη δυνατότητα πραγματοποίησης της ανασκαφής.
Πρόσθεσε ότι ήλπιζε τα παιδιά που συμμετείχαν “θα θυμούνται αυτό το συναίσθημα, και θα εκτιμούν και θα φροντίζουν τα μνημεία που συναντούν, ενδεχομένως στη δική τους γη, στο μέλλον”.
