Τις τελευταίες ημέρες έχει ξεκινήσει μία μεγάλη συζήτηση σχετικά με τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων σπουδαίων ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού, με αφορμή τον Γιώργο Χατζιδάκι και το γεγονός πως δεν χορήγησε άδεια δημόσιας εκτέλεσης των μουσικών έργων του Μάνου Χατζιδάκι, για τη συναυλία «Τα καλοτάξιδα τραγούδια του Νίκου Γκάτσου», στην οποία τραγούδησε ο Μανώλης Μητσιάς. Η Έρη Ρίτσου, συγγραφέας και κόρη του Γιάννη Ρίτσου, μιλώντας στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών ξεκαθάρισε τη δική της θέση.
Η Έρη Ρίτσου τόνισε ότι: «Ο πατέρας μου δεν έγραψε ποίηση για να έχω εγώ προίκα. Έγραψε επειδή ήταν ανάγκη του και θέλησε να τη μοιραστεί με τον κόσμο».
Επιπλέον, η συγγραφέας, η οποία βάσει του νόμου κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα του σημαντικού έργου του Γιάννη Ρίτσου, εξήγησε ότι δεν έχει απαγορεύσει ποτέ σε κανέναν να το μελοποιήσει, να το ανεβάσει στο θέατρο ή να το προσεγγίσει καλλιτεχνικά. «Μπορεί μια προσέγγιση να μη μου αρέσει αισθητικά, όμως δεν πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να τη στερήσω από κάποιον άλλον», σημείωσε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Έρη Ρίτσου απέφυγε να ασκήσει προσωπική κριτική στον Γιώργο Χατζιδάκι, αναφέροντας πως δεν γνωρίζει τις προσωπικές του εμπειρίες ή τις οδηγίες που ενδεχομένως είχε λάβει από τον πατέρα του.
Ακόμα, αποκάλυψε ότι όταν είχε ρωτήσει τον Γιάννη Ρίτσο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου του 1990, σε ηλικία 81 ετών, τι θα ήθελε να γίνει με το αρχείο του μετά τον θάνατό του, εκείνος δεν θέλησε ποτέ να συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Η ανάρτηση στο Facebook
Υπενθυμίζεται ότι η Έρη Ρίτσου την Τετάρτη 29 Ιουλίου, σε ανάρτησή της στο προφίλ που διατηρεί στο Facebook, είχε γράψει ότι: «Ομολογώ πως είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, που είχε την τύχη να έχει για γονείς δυο εξαιρετικά καλούς ανθρώπους και να εισπράξει από αυτούς άπειρη αγάπη.
Σαν αποτέλεσμα θεωρώ πως βγήκα ισορροπημένος άνθρωπος χωρίς συμπλέγματα (πέραν αυτού, που στα νιάτα μου είχε δημιουργήσει η καμπούρα μύτη μου).
Στη ζωή μου προσπαθώ να είμαι και να γίνομαι καλός άνθρωπος σαν και τους γονείς μου και να επιβεβαιώνω πως αξίζει να υπάρχω στη γη λόγω των πράξεών μου και όχι λόγω της δημιουργίας/προσφοράς των γονιών μου, που ανήκε στους ίδιους καθώς και σε όσους εκείνοι αφιέρωναν το έργο τους, είτε ήταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν ο πατέρας μου, είτε οι ασθενείς τους οποίους θεράπευε η μητέρα μου.
Τα παραπάνω σκεφτόμουνα με αφορμή την επικαιρότητα και τα διάφορα τραγελαφικά των “κληρονόμων”».
