Σε μια ανάγνωση των ομίλων πριν την έναρξη του Μουντιάλ, θα λέγαμε ότι, όσον αφορά τον 3ο όμιλο, φαβορί για την πρώτη θέση είναι η Βραζιλία, ενώ Σκωτία και Μαρόκο θα παλέψουν για τη δεύτερη. Χθες το βράδυ, ήταν η ώρα για τις δύο ομάδες να αναμετρηθούν, με στόχο να κεφαλαιοποιήσουν τα θετικά αποτελέσματα που αποκόμισαν κατά την πρώτη αγωνιστική. Για τους Σκωτσέζους, ακόμη και μια ισοπαλία δε θα ήταν καταστροφή, οι δε Μαροκινοί ήξεραν ότι με νίκη θα μπορούσαν να διεκδικήσουν ακόμη και την πρωτιά, αν φυσικά κερδίσουν και την αξιόμαχη Αϊτή στο επόμενο παιχνίδι.
Ανάλυση: Νίκος Γοργάκης
ΣΚΩΤΙΑ
Διαφορά δυναμικότητας υπήρχε και στη Σκωτία το γνώριζαν. Σε συνδυασμό με τη βαθμολογική θέση της ομάδας, η προσέγγιση ήταν αυτή ακριβώς που περιμέναμε από το συγκρότημα του Στίβεν Κλαρκ. Ξεκάθαρα αμυντικός προσανατολισμός, κοντινές αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, άμεσο ποδόσφαιρο με στόχο να μπει γρήγορα η μπάλα στην αντίπαλη περιοχή και πίστη στο πλάνο.
Η πρώτη γραμμή άμυνας περίμενε παραταγμένη στο μισό γήπεδο σε διάταξη 4-5-1 με τον πρώτο και τον τελευταίο αμυντικό να απέχουν περίπου 25 μέτρα ο ένας από τον άλλο. Το πλάνο μάλλον δε λειτούργησε, αφού οι Μαροκινοί κατάφεραν να διασπάσουν την άμυνα και να ανοίξουν το σκορ μόλις στο 2’.
Το γρήγορο γκολ δεν ‘’ξύπνησε’’ ιδιαίτερα τους Σκωτσέζους, αλλά τους έδωσε το θάρρος που χρειάζονταν για να κερδίσουν μερικά μέτρα στον αγωνιστικό χώρο και να ανεβάσουν τις γραμμές τους. Ο ΜακΤόμινεϊ μετακινήθηκε στο πλάι του Άνταμς για ένα flat 4-4-2 σε φάση άμυνας, με τον Φέργκιουσον να γεμίζει το κενό που άφηνε στη διάταξη ο χαφ της Νάπολι.
Αμέσως μετά το πρώτο hydration break, είδαμε ακόμη πιο επιθετική άμυνα από τη Σκωτία. Ήταν το χρονικό σημείο, όπου και οι Μαροκινοί, έχοντας ήδη το ζητούμενο, ουσιαστικά προκαλούσαν τους Σκωτσέζους να ανέβουν και να πιέσουν, για να βρουν ανοιχτό πεδίο στην πλάτη των αμυντικών. Οι Σκωτσέζοι ανταποκρίθηκαν, ανεβάζοντας, κατά περιπτώσεις, την άμυνά τους στα 4/4, πιέζοντας μέχρι την εστία του Μπόνο, εξασφαλίζοντας έτσι μερικές εύκολες ανακτήσεις κατοχών.
Για αυτή τη συνθήκη, η διάταξη είναι 4-5-1 και είναι ο ΜακΤόμινεϊ αυτός που κάνει το jump στον κάτοχο της μπάλας και ο Φέργκιουσον αυτός που θα έρθει να κλείσει το κενό στην πλάτη του.
Ζητούμενο, πλέον, ήταν το πώς θα διαχειριστεί η Σκωτία αυτές τις έξτρα κατοχές που κέρδιζε με κόπο και ατέλειωτο τρέξιμο. Σε αυτό το κομμάτι, οι ‘’Χαϊλάντερς’’ θα μπορούσαν να τα πάνε και καλύτερα. Το build up που προσπάθησαν να στήσουν οι Σκωτσέζοι χαμηλά, έφερνε τον ΜακΤόμινει στο πλάι του Φέργκιουσον, με τον Κρίστι να κινείται στην κορυφή ενός τριγώνου που σχημάτιζε μεταξύ τους.
Αυτός ήταν στην πραγματικότητα ο μοχλός αποσυμπίεσης για τους Σκωτσέζους. Τις φορές που ο Κρίστι έπαιρνε τη μπάλα στα μεσοδιαστήματα, η Σκωτία ανέπνεε και μεταφερόταν στο αντίπαλο μισό με καλύτερες προϋποθέσεις. Εκεί έμπαινε στην εξίσωση και ο Άνταμς, κινούμενος μακριά από το πεδίο δράσης του, αλλά και οι ακραίοι μέσοι, οι οποίοι είχαν εντολή να κινούνται εσωτερικά, αφήνοντας την εξωτερική διαθέσιμη για τα overlap των μπακ.
Στην πραγματικότητα, όλα αυτά κατέληγαν στον Ρόμπερτσον, ο οποίος είχε το ελεύθερο να σεντράρει κατά βούληση από οποιοδήποτε σημείο το γηπέδου. Κατά συνέπεια, οι Σκωτσέζοι φρόντιζαν να έχουν σχεδόν πάντα 3 παίκτες εντός της αντίπαλης περιοχής και έναν να κινείται στα όρια αυτής, κυνηγώντας την ισαριθμία ή και την υπεραριθμία, σε φάσης δικής τους επιθετικής μετάβασης.
ΜΑΡΟΚΟ
Για τους Μαροκινούς, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Έχοντας ως μόνο στόχο τη νίκη, φρόντισαν εξ αρχής να επιβάλουν τον δικό τους ρυθμό, αναδεικνύοντας το επιθετικό τους ταλέντο. Το γρήγορο γκολ βοήθησε και το παιχνίδι πάγωνε και γινόταν ροντέο αποκλειστικά κατά δική τους βούληση. Ταυτόχρονα, η αμυντική τους προσήλωση, είτε μιλάμε για μεταβάσεις, είτε για σετ παιχνίδι, επέτρεψε λίγες καλές στιγμές στους Σκωτσέζους και, κάπως έτσι, ήρθε το πρώτο τρίποντο στη διοργάνωση.
Ένα από τα ερωτηματικά για την άμυνα του Μαρόκου ήταν το πώς θα αντιδράσει στο μεγάλο όπλο των Σκωτσέζων, δηλαδή τις ξαφνικές σέντρες και την ικανότητά τους στο ψηλό παιχνίδι. Για τον λόγο αυτό, όταν η φάση φαινόταν επικίνδυνη με τη μπάλα στα άκρα, στους 4 της άμυνας προστίθονταν ο Ελ Αϊνάουι σαν 3ος κεντρικός αμυντικός με τη διάταξη να μετατρέπεται σε 5-4-1.
Με το σκορ υπέρ τους από πολύ νωρίς, οι Μαροκινοί δεν είχαν κανένα λόγο να ρισκάρουν. Άφησαν, κατά διαστήματα, την πρωτοβουλία των κινήσεων στους αντιπάλους και επέλεξαν να αμυνθούν περιμένοντας στο μισό γήπεδο. Η διάταξη έμοιαζε περισσότερο με 4-5-1, καθότι ο Ουναχί κινείτο πίσω και διαγώνια από τον προωθημένο Σαϊμπάρι, ελέγχοντας έτσι τις κινήσεις του ΜακΤόμινεϊ και του Φέργκιουσον.
Οι χώροι έκλειναν επαρκώς και οι Μαροκινοί οδηγούσαν την κυκλοφορία των αντιπάλων τους προς τα πίσω, με τους στόπερ να εμπλέκονται σταδιακά περισσότερο. Δεν είναι και οι πιο προικισμένοι τεχνικά οι Σκωτσέζοι στόπερ, οι Μαροκινοί το είχαν διαβάσει και, με τους Κρίστι και Άνταμς αποκομμένους, παρουσιάστηκαν αρκετές ευκαιρίες για pressing στα 4/4. Το 4-5-1 διατηρούνταν και σε αυτές τις περιπτώσεις, με τον Μπουαντί να καλύπτει κυρίως την τετράδα των μεσοεπιθετικών.
Αν μια ομάδα ένιωθε άνετα με τη μπάλα στα πόδια, αυτή ήταν το Μαρόκο. Οι Βορειοαφρικανοί, που φιγουράρουν, πια, ως το απόλυτο φαβορί για την πρόκριση, έχουν την τύχη να διαθέτουν στο ρόστερ τους ορισμένους πολύ προικισμένους ποδοσφαιριστές. Φυσικό κι επόμενο, λοιπόν, να επιλέξουν να χτίσουν από χαμηλά τις επιθέσεις τους. Η τετράδα της άμυνας παρέμενε ως είχε, με τον Χακίμι να έχει την οδηγία να συγκλίνει, λειτουργώντας ως έξτρα εσωτερικός μέσος. Ο Μπουαντί, σε ρόλο double pivot, υποδεχόταν και μοίραζε, ενώ οι εξτρέμ έπαιζαν πάνω στη γραμμή.
Η εξέλιξη της ανάπτυξης είχε ως κινητήριο μοχλό τον Χακίμι. Ο αρχηγός και σταρ των Μαροκινών τοποθετούνταν μόνιμα στα μεσοδιαστήματα του επιθετικού μισού και άλλαζε πολύ συχνά θέσεις είτε με τον Ουναχί, ο οποίος τραβιόταν αρκετά στα πλάγια, φτιάχνοντας συνεργασίες από εκεί, είτε με τον Μπραχίμ Ντίαζ, που δεν βοήθησε όσο θα μπορούσε.
Στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, οι Μαροκινοί θέλησαν να δημιουργήσουν έναν χώρο στην πλάτη της άμυνας και να φτάσουν εκεί με μια κάθετη πάσα, πάντα, όμως, μέσα από συνδυαστικό παιχνίδι. Κάπως έτσι κατάφεραν να δημιουργήσουν το μοναδικό τέρμα της αναμέτρησης. Το τρικ με την εναλλαγή Ντίαζ – Χακίμι τράβηξε ψηλότερα τον Ρόμπερτσον και τον Χέντρι και δημιούργησε τον χώρο που χτύπησε ο Σαϊμπάρι, σπάζοντας και το τεχνητό οφσάιντ.
Με βάση όσα είδαμε, το αποτέλεσμα κρίνεται δίκαιο. Η Σκωτία απέτυχε να διασπάσει την πίεση των αντιπάλων της και να απειλήσει ουσιαστικά και πιθανότατα αυτό σημαίνει και τον αποκλεισμό της από τη συνέχεια. Οι Μαροκινοί πέτυχαν το ζητούμενο με απόλυτη κυριαρχία κατά διαστήματα, είναι με το ένα πόδι στην επόμενη φάση και η συνολική τους εικόνα δείχνει ότι είναι έτοιμοι να επαναλάβουν την ιστορική επιτυχία του Κατάρ.
Άλλωστε, ποιος μπορεί να τους υποτιμήσει;
