Η επιμονή της να αναζητήσει απαντήσεις, ακόμη κι όταν οι πρώτες εξετάσεις δεν έδειχναν κάτι ανησυχητικό, αποδείχθηκε καθοριστική. Η Marci Bothwell, νοσηλεύτρια ογκολογίας και μητέρα τριών παιδιών, παρατήρησε αλλαγές στο στήθος της σε ηλικία μόλις 33 ετών. Λίγους μήνες αργότερα, διαγνώστηκε με μια σπάνια μορφή καρκίνου που μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί με τις συνήθεις απεικονιστικές εξετάσεις.
Το σημάδι που παρατήρησε η 33χρονη και οι εξετάσεις που αρχικά δεν έδειξαν κάτι ανησυχητικό
Η Marci Bothwell ήταν μόλις 33 ετών όταν παρατήρησε μια ασυνήθιστη αλλαγή στο στήθος της. Ως νοσηλεύτρια με εξειδίκευση στην ογκολογία και μητέρα τριών παιδιών, γνώριζε τη σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης των συμπτωμάτων, χωρίς ωστόσο να περιμένει ότι θα ερχόταν η ίδια αντιμέτωπη με μια τόσο σοβαρή διάγνωση.
Αρχικά, εντόπισε μια μικρή εσοχή στο δέρμα, γεγονός που την ανησύχησε. Η αλλαγή αυτή τής προκάλεσε έκπληξη, καθώς είχε σταματήσει πρόσφατα τον θηλασμό και πίστευε ότι γνώριζε καλά την κατάσταση του στήθους της. Αναζητώντας απαντήσεις, απευθύνθηκε στον γιατρό της, ο οποίος της συνέστησε να υποβληθεί σε υπερηχογράφημα και μαστογραφία, προκειμένου να διερευνηθούν τα ευρήματα.
«Ξεκινήσαμε με το υπερηχογράφημα, αλλά μας είπαν ότι δεν μπορούσαν να δουν κάτι ξεκάθαρο. Στη συνέχεια έκανα μαστογραφία και θυμάμαι τον ακτινολόγο να λέει στον τεχνολόγο: “Δεν βλέπω κάτι, είναι μια χαρά, μπορεί να υποχωρήσει”», αναφέρει η 33χρονη.
Οι γιατροί της ανέφεραν ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων ήταν ασαφή, αλλά εφόσον δεν υπήρχε κάτι ανησυχητικό, μπορούσε να επιστρέψει για τον τυπικό προληπτικό έλεγχο μαστού στην ηλικία των 40 ετών. «Θυμάμαι να νιώθω ότι τρελαίνομαι, επειδή υπήρχε ένας μεγάλος όγκος. Έφυγα από το ραντεβού νιώθοντας μπερδεμένη και καθόλου ήσυχη με την κατάσταση», θυμάται η Bothwell.
«Σκέφτηκα ότι δεν έχω οικογενειακό ιστορικό καρκίνου και είμαι μόλις 33 ετών, οπότε σίγουρα δεν είναι καρκίνος. Ήμουν καθησυχασμένη να προχωρήσω πιστεύοντας ότι ήταν απλώς ινοκυστική αλλαγή», εξομολογείται η ίδια.
Η επιμονή της ασθενούς και τα νέα συμπτώματα
Δύο μήνες αργότερα, στα τέλη Δεκεμβρίου του 2023, η Bothwell παρατήρησε μια νέα αλλαγή στην περιοχή του στήθους της. Επέστρεψε στον γιατρό της και απαίτησε περαιτέρω εξετάσεις. «Του είπα ότι δεν νιώθω ασφαλής να περιμένω».
Ο γιατρός συμφώνησε και της συνέστησε μαγνητική τομογραφία μαστού (MRI). Ωστόσο, το πλησιέστερο νοσοκομείο με τον κατάλληλο εξοπλισμό απείχε τέσσερις ώρες, ενώ τα διαθέσιμα ραντεβού λόγω των εορτών ήταν ελάχιστα. «Ήταν κοντά στα Χριστούγεννα και θυμάμαι να περνάω τις γιορτές με ένα έντονο προαίσθημα ότι κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί», αναφέρει.
Ενώ περίμενε να προγραμματιστεί η εξέταση, η Bothwell εντόπισε έναν νέο όγκο στη μασχάλη. «Ξεκίνησε πολύ μικρός, σαν κόκκος ρυζιού. Μέσα σε λίγες μέρες όμως είχε το μέγεθος βόλου».
Η διάγνωση του καρκίνου
Μετά από πολλές τηλεφωνικές εκκλήσεις, κατάφερε να κλείσει ένα πρωιμότερο ραντεβού για τη μαγνητική. Καθώς επέστρεφε στο σπίτι από το νοσοκομείο, δέχθηκε τηλεφώνημα από τον ακτινολόγο. «Η μαγνητική τομογραφία μαστού έδειξε ότι είχα έναν όγκο 8 εκατοστών στο στήθος, καθώς και ύποπτους λεμφαδένες στη μασχάλη, δίπλα στο στέρνο και κάτω από την κλείδα», λέει. Της ζητήθηκε να επιστρέψει αμέσως στο νοσοκομείο για βιοψία. «Ήταν τρομακτικό».
Τα αποτελέσματα της βιοψίας βγήκαν αρκετές ημέρες αργότερα. «Ήταν πλειόμορφο διηθητικό λοβιακό καρκίνωμα (Pleomorphic Invasive Lobular Carcinoma), σταδίου 3C, με υψηλό δείκτη Ki-67 — κάτι που σήμαινε ότι επρόκειτο για έναν ιδιαίτερα ταχέως αναπτυσσόμενο, επιθετικό καρκίνο που είχε ήδη κάνει μετάσταση στους λεμφαδένες μου», αναφέρει η Bothwell.
Το διηθητικό λοβιακό καρκίνωμα (ILC) αποτελεί έναν από τους συχνότερους τύπους καρκίνου του μαστού. Επηρεάζει τα γαλακτοφόρα αδένια (λοβία) του μαστού και τον γύρω ιστό, σύμφωνα με τη Mayo Clinic.
To πλειόμορφο διηθητικό λοβιακό καρκίνωμα είναι μια εξαιρετικά σπάνια παραλλαγή του λοβιακού καρκινώματος. Αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% των συνολικών περιστατικών καρκίνου του μαστού και συνδέεται με δυσμενέστερη πρόγνωση σε σύγκριση με το κλασικό διηθητικό λοβιακό καρκίνωμα.
«Εκείνη την περίοδο είχα ένα παιδάκι 18 μηνών και ένιωθα ότι δεν θα προλάβαινε να με γνωρίσει ή να με θυμάται», εξομολογείται η Bothwell.
Ο ογκολόγος της αποφάσισε να ξεκινήσει άμεσα χημειοθεραπεία. «Εκείνες οι ημέρες, από τη στιγμή που μαθαίνεις τη διάγνωση μέχρι την πραγματική έναρξη της θεραπείας, είναι από τις πιο δύσκολες… Νιώθεις εντελώς ανήμπορος», δηλώνει. Η νοσηλεύτρια ογκολογίας βρισκόταν πλέον στη θέση του ασθενούς.
Η θεραπεία και η δύσκολη μάχη με τον καρκίνο
Αρχικά, η Bothwell υποβλήθηκε σε πέντε μήνες χημειοθεραπείας. «Ο σύζυγός μου είναι ο φαρμακοποιός που βοήθησε στη δημιουργία του τμήματος χημειοθεραπείας στο τοπικό μας νοσοκομείο, οπότε εκείνος ετοίμαζε τις χημειοθεραπείες μου», αναφέρει.
Αναμένει τη ναυτία και την απώλεια μαλλιών, αλλά ορισμένες παρενέργειες την κατέλαβαν εξ απήνης. «Ένιωθα ότι δεν είχα υπάρξει ποτέ ξανά τόσο άρρωστη στη ζωή μου», αναφέρει, συμπληρώνοντας ότι είχε έντονους πόνους στα οστά.
Μετά τη χημειοθεραπεία, η Bothwell υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή και λεμφαδενικό καθαρισμό μασχάλης για την αφαίρεση των λεμφαδένων από την αριστερή μασχάλη. «Υπήρχαν ακόμη μικρομεταστάσεις. Έτσι, μετά τη μαστεκτομή, έκανα πέντε εβδομάδες ακτινοθεραπείας».
Πιστώνει στον ογκολόγο της την αντιμετώπιση της νόσου με την ίδια επιθετικότητα που εκείνη είχε εξαπλωθεί, διατηρώντας παράλληλα την αισιοδοξία του. «Όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι, ο ογκολόγος μου μου είπε: “Θα είναι ένας χρόνος κόλαση, αλλά μετά τα πράγματα θα βελτιωθούν”».
Η διαδρομή προς την ίαση
Έναν χρόνο μετά τον εντοπισμό του πρώτου συμπτώματος, η Bothwell ανατρέψει τις πιθανότητες. «Ένιωσα ότι μπορούσα να θεωρήσω τον εαυτό μου ελεύθερο καρκίνου μετά την ολοκλήρωση της ακτινοθεραπείας», λέει. Πέρα από τις τακτικές εξετάσεις και τις τομογραφίες PET (PET scans) για την παρακολούθηση πιθανής υποτροπής, η Bothwell άρχισε να χρησιμοποιεί τη μέθοδο Signatera — μια εξατομικευμένη αιματολογική εξέταση που ανιχνεύει θραύσματα κυκλοφορούντος τουμορικού DNA (ctDNA – καρκινικό DNA ) στο αίμα. Η εξέταση πραγματοποιούνταν κάθε τρεις μήνες.
«Έλαβα το πρώτο μου αρνητικό αποτέλεσμα τον Οκτώβριο του 2024. Δεν ανιχνεύθηκε μικροσκοπικός καρκίνος, κι αυτό ήταν μια σπουδαία ημέρα», αναφέρει. Παρέμεινε ελεύθερη νόσου, λαμβάνοντας αρνητικά αποτελέσματα για τους επόμενους 18 μήνες. «Είναι καλύτερο από το να κερδίζεις το λαχείο, είναι το καλύτερο συναισθηματικό συναίσθημα».
Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 2026, η αιματολογική εξέταση έδειξε διαφορετικό αποτέλεσμα. «Ήταν σκληρό και σίγουρα αναπάντεχο». Ο ογκολόγος της ζήτησε PET scan, το οποίο βγήκε καθαρό — μια τεράστια ανακούφιση.
«Αλλάξαμε τη συχνότητα των εξετάσεων από κάθε τρεις εβδομάδες σε κάθε έξι εβδομάδες. Έκτοτε, τα αποτελέσματα αυξομειώθηκαν μεταξύ θετικών και αρνητικών, όμως τα δύο τελευταία ήταν αρνητικά, κάτι που είναι φανταστικό», αναφέρει η Bothwell. Πλέον πραγματοποιεί PET scans κάθε έξι μήνες.
Η 36χρονη αισθάνεται ότι η προληπτική παρακολούθηση της παρέχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση: «Κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να το προλάβουμε νωρίς, ώστε να έχω την καλύτερη δυνατή πρόγνωση».
Γιατί το διηθητικό λοβιακό καρκίνωμα είναι δύσκολο στη διάγνωση
Μετά από μια μη διαγνωστική μαστογραφία, η Bothwell χρειάστηκε να περιμένει τρεις μήνες για να λάβει την τελική διάγνωση — κι αυτό μόνο αφού επέμεινε για περαιτέρω απεικονιστικές εξετάσεις. Κατά τη διάρκεια αυτών των εβδομάδων, ο καρκίνος αναπτυσσόταν ραγδαία.
«Χρειάστηκε να διαχειριστώ πολλά συναισθήματα και έναν θυμό που ένιωθα», εξομολογείται. Ωστόσο, η Bothwell γνωρίζει πλέον ότι αυτός ο τύπος καρκίνου του μαστού δεν διαγιγνώσκεται εύκολα στα αρχικά στάδια.
Το διηθητικό λοβιακό καρκίνωμα μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο να εντοπιστεί στις παραδοσιακές απεικονιστικές εξετάσεις λόγω του τρόπου με τον οποίο αναπτύσσεται στον ιστό του μαστού, σύμφωνα με το Memorial Sloan Kettering.
Αναπτύσσεται σε γραμμοειδή/νηματοειδή πρότυπα αντί για περιγεγραμμένους όγκους ή ψηλαφητά μορφώματα, με αποτέλεσμα οι όγκοι συχνά να διαγιγνώσκονται όταν έχουν λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις και βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο, σύμφωνα με την Lobular Breast Cancer Alliance.
«Δεν γνώριζα ότι υπάρχει αυτός ο τύπος καρκίνου του μαστού που δεν αποτυπώνεται πάντα στις μαστογραφίες ή τους υπερήχους. Έτσι, υπέθετα ότι όλα ήταν καλά», αναφέρει.
Λόγω του επαγγελματικού της υποβάθρου, η Bothwell μπόρεσε να αξιολογήσει καλύτερα τα συμπτώματά της και να διεκδικήσει την απαιτούμενη φροντίδα. Ανησυχήσει όμως ότι άλλες γυναίκες ενδέχεται να παραμείνουν αδιάγνωστες για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. «Πιστεύω ότι είναι κάτι για το οποίο ο κόσμος πρέπει να ενημερωθεί περισσότερο», προσθέτει.
Η 36χρονη είναι πλέον υγιής και μπορεί να είναι παρούσα στη ζωή των παιδιών της — αυτό που της έλειψε περισσότερο. «Συμμετέχω ενεργά στη ζωή των παιδιών μου και στις αθλητικές τους δραστηριότητες. Λατρεύουμε να περνάμε χρόνο στη φύση, κάνοντας κάμπινγκ και πεζοπορία… Αυτές οι μικρές στιγμές με την οικογένειά μου είναι τα πάντα».
Η Bothwell διαθέτει πλέον ακόμη μεγαλύτερο πάθος για την ογκολογική φροντίδα. Παράλληλα με τη νοσηλευτική, εργάζεται ως κλινική εκπαιδεύτρια φοιτητών νοσηλευτικής σε κοντινό πανεπιστήμιο.
«Αισθάνομαι ότι με κάποιον τρόπο αυτό με άλλαξε προς το καλύτερο. Νιώθω πολύ μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη… Αισθάνεσαι ότι σου χαρίζεται περισσότερος χρόνος, και πιστεύω ότι αυτό είναι το πολυτιμότερο δώρο στη ζωή», καταλήγει η Bothwell.
