Ενάλιοι αρχαιολόγοι, ανακάλυψαν ένα πρόσωπο λαξευμένο σε ξύλο ηλικίας άνω των 1.000 ετών. Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, το πρόσωπο είχε λαξευτεί για να διώχνει τα κακά πνεύματα από την περιοχή.
Παρόμοιες λαξευτές μορφές, έχουν ανακαλυφθεί και σε άλλες σλαβικές πόλεις, γεγονός που υποδηλώνει μια διαδεδομένη πνευματική πρακτική της μεσαιωνικής σλαβικής ζωής.
Πολλές αρχαίες ξύλινες κατασκευές έχουν χαθεί στο πέρασμα του χρόνου, καθώς το ξύλο αποσυντίθενται γρήγορα. Ωστόσο, το νερό μπορεί να λειτουργήσει ως χρονοκάψουλα – σε ένα απόλυτα αναερόβιο περιβάλλον ή σε υποθαλάσσιες συνθήκες, το ξύλο μπορεί να επιβιώσει ακόμη και για αιώνες.
Το ανατριχιαστικό πρόσωπο
Πρόσφατα, αρχαιολόγοι από το πανεπιστήμιο Νικόλαος Κοπέρνικος (ΝCU), ανακάλυψαν ένα εντυπωσιακό δείγμα αυτού του είδους της διατήρησης – ένα ξύλινο πρόσωπο 1.000 ετών, στη διάρκεια μιας ενάλιας ερευνητικής αποστολής.
Το 2024, επιστήμονες από το κέντρο NCU ενάλιας αρχαιολογίας και του μουσείου των Πρώτων Πιάστ στη Λεντνίτσα, ανακάλυψαν ένα λαξευτό πρόσωπο σε ξύλο, βυθισμένο στην λίμνη Λεντνίκα στην Πολωνία.
Πρόσφατα, η ομάδα παρουσίασε τα ευρήματα της ενάλιας έρευνας, σε συνέντευξη Τύπου.
Το πρόσωπο, ήταν λαξευμένο σε ένα ξύλινο δοκάρι στήριξης, σαν γάντζος.
Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου του NCU, η λαξευτή μορφή έχει μήκος 12 εκατοστά και 9 εκατοστά πλάτος, ενώ είναι διακοσμημένη με περίτεχνες λεπτομέρειες, όπως τα ρεαλιστικά της μάτια, η μύτη, το στόμα και το πρόσωπο σε οβάλ σχήμα.
Το ξύλο έχει χαρακτηριστεί από τους ερευνητές με το νούμερο 353.
Ένα έργο που διασώθηκε από τον μεσαίωνα
Οι ειδικοί εκτιμούν πως, το δέντρο και ο δοκός όπου λαξεύτηκε το πρόσωπο, έπεσε το 967, γεγονός που σημαίνει πως, η λαξευτή μορφή υπήρχε εκεί για πάνω από μια χιλιετία.
Περίπου την ίδια περίοδο, βαφτίστηκε ο ιδρυτής του πολωνικού κράτους, ο Mieszko I, και έτσι η Πολωνία έγινε κράτος που υιοθέτησε τον χριστιανισμό.
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται ένα πρόσωπο αυτού του είδους.
Παρόμοιες αναπαραστάσεις, έχουν έρθει στο φως σε άλλες σλαβικές πόλεις, όπως το Βόλιν, το Μεγάλο Νόβγκοροντ και η Σταράγια Λαντόγκα.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι ασυνέχειες που παρατηρούνται στα ευρήματα, υποδηλώνουν πως, η δοκός της λίμνης Λεντνίκα, αποκαλύπτει την τοπική καλλιτεχνική και πνευματική παράδοση και όχι επιρροή από τη Σκανδιναβία ή των Ρως (πρόγονοι των Ρώσων).
Εν ολίγοις, η πρόσφατη ανακάλυψη, είναι μόλις ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ της μεσαιωνικής σλαβικής ζωής.
«Η ανακάλυψη, εκτός από το ότι προκαλεί τον θαυμασμό για την τεχνική μαεστρία πάνω από χίλια χρόνια στο παρελθόν, ανοίγει μια συναρπαστική συζήτηση για την πνευματική ζωή των πρώτων Σλάβων του μεσαίωνα», αναφέρει ο Andrzej Pydyn, διευθυντής του κέντρου ενάλιας αρχαιολογίας στο NCU, σε δήλωσή του στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Χώρος τελετουργικών προσφορών
Οι εμπειρογνώμονες δηλώνουν πως, ο δοκός στον οποίον ήταν λαξευμένο το πρόσωπο, ήταν κομμάτι της αμυντικής οχύρωσης του οικισμού – ενώ ο σκοπός της, μπορεί να υπερέβαινε την αρχιτεκτονική.
Ο ρυθμός της ξυλουργικής εργασίας, υποδηλώνει πως, το πρόσωπο μπορεί να είχε μυστικιστικό νόημα και μάλλον αναπαριστούσε μια θεότητα, κάποιο προστατευτικό πνεύμα ή κάποιον ήρωα που προστάτευε τους κατοίκους της περιοχής.
Άλλα στοιχεία, υποστηρίζουν την ιδέα πως, ήταν κομμάτι των πνευματικών πρακτικών της μεσαιωνικής Σλαβικής κοινωνίας.
Ακόμη, οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει σαγόνια αλόγων και οστά γύρω από τις οχυρώσεις, τα οποία μπορεί να προέρχονταν από τελετουργικές προσφορές ή προστατευτικές θυσίες, είπε ο Mateusz Popek από το NCU.
Η ομάδα ανακάλυψε παρόμοια οστά και κάτω από τις οικίες.
«Το ξύλινο αυτό πρόσωπο, είναι ένα ανεκτίμητο μνημείο και ένα σπάνιο δείγμα από αντικείμενο που συνδυάζει χρηστικότητα και συμβολικές λειτουργίες», αναφέρεται σε ανάρτηση του Μουσείου των Πρώτων Πιάστ στο Λεντνίτσα.
«Η ανακάλυψη από τη λίμνη Λεντνίτσα, δεν εντυπωσιάζει απλώς, αλλά εγείρει και νέα ερωτήματα για τη ζωή, τον πολιτισμό και την πνευματικότητα των κατοίκων αυτής της γης πάνω από χίλια χρόνια στο παρελθόν».
