Η σύνταξη μιας διαθήκης σε αναγκάζει να κοιτάξεις την οικογένειά σου με έναν πρακτικό, άβολο τρόπο. Πρέπει να αναρωτηθείς ποιος έχει πραγματικά ανάγκη, ποιος θα νιώσει αδικημένος, ποιος θα αμφισβητήσει την αγάπη σου όταν δεν θα είσαι πια εκεί για να του την εξηγήσεις.
Το να τα μοιράσεις όλα «ίσα» ακούγεται απλό — στην πράξη, σχεδόν ποτέ δεν είναι. Πριν από έναν μήνα, ο κολλητός του άνδρα αυτού πέρασε ένα τρομακτικό περιστατικό με την υγεία του ενώ ήταν μαζί.
Τον άρπαξε και τον πήγε κατευθείαν στο νοσοκομείο, και, ευτυχώς, δεν αποδείχθηκε κάτι σοβαρό· ο φίλος του μπόρεσε να επιστρέψει στο σπίτι λίγες ώρες αργότερα.
Ξαφνικό ξύπνημα και δύσκολες αποφάσεις
Ωστόσο, αυτό λειτούργησε σαν καμπανάκι, και πλέον συνειδητοποιεί ότι κάτι μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή και ότι ίσως χάσει τη ζωή του απροειδοποίητα.
Ποτέ πριν δεν είχε δει την ύπαρξή του με αυτόν τον τρόπο, και επειδή δεν είχε διαθήκη, έσπευσε να συντάξει μία μαζί με τον δικηγόρο του.
«…Έχω 2 κόρες και έναν γιο. Και οι δύο μου κόρες είναι οικονομικά σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τον αδερφό τους· είναι και οι δύο γιατροί, βγάζουν λίγο πάνω από 200 χιλιάδες τον χρόνο η καθεμία και είναι παντρεμένες με καλούς, νέους άντρες, που επίσης έχουν καλές δουλειές και μισθούς έξι ψηφίων», εξήγησε.
«Ο γιος μου, όμως, δεν ήταν ποτέ παιδί του σχολείου· ήταν πάντα πιο πρακτικός, άνθρωπος της δουλειάς. Είναι μηχανικός αυτοκινήτων και δουλεύει με έναν καλό φίλο μου. Τα χρήματα δεν είναι τα καλύτερα, αλλά του αρέσει η δουλειά. Δεν αναμείχθηκα ιδιαίτερα, αλλά ποτέ δεν ήμουν πραγματικά χαρούμενος με τον δρόμο που πήρε».
Η απόφαση για ίση μοιρασιά και η αντίδραση της συζύγου
Παρόλα αυτά, επέλεξε να μοιράσει ισόποσα την περιουσία του και στα τρία παιδιά του, παρότι οι κόρες του βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο από τον γιο του.
Πίστευε ότι αυτή ήταν η πιο δίκαιη στάση που μπορούσε να κρατήσει, και αγαπά εξίσου όλα του τα παιδιά.
Η σύζυγός του, όμως, από τότε έχει εκνευριστεί μαζί του και του υπογράμμισε ότι δεν είναι δίκαιο, αφού οι κόρες τους ευημερούν, ενώ ο γιος τους είχε μεγαλύτερη ανάγκη από την επιπλέον οικονομική ενίσχυση.
Η σύζυγός του θέλει επίσης το σπίτι τους να περάσει στον γιο τους, δεδομένου ότι ο γιος νοικιάζει, ενώ οι κόρες είναι ήδη ιδιοκτήτριες. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος δεν άλλαξε τη διαθήκη του.
«Της είπα ότι έτσι θα ήταν σαν να τιμωρώ τις κόρες μου επειδή δούλεψαν σκληρά και τα πήγαν καλά στη ζωή. Για μένα, ο γιος μου είχε την ίδια ευκαιρία να έχει την ίδια επιτυχία με τις αδελφές του, αλλά διάλεξε διαφορετικό δρόμο — και καλά έκανε — όμως ήξερε ότι αυτό δεν θα του έδινε τον ίδιο τρόπο ζωής με εκείνες, και αυτή είναι δική του ευθύνη», συνέχισε.
«Δεν θέλω επίσης οι κόρες μου να με μισήσουν όταν φύγω, επειδή τάχθηκα υπέρ του γιου μου. Τους αγαπώ όλους το ίδιο.»
Βέβαια, ο δρόμος για να γίνει κανείς γιατρός δεν είναι εύκολος, και είναι κάτι που ελάχιστοι μπορούν να καταφέρουν.
Ίσως ο άνδρας να μην είναι εντελώς δίκαιος απέναντι στον γιο του λέγοντας ότι «διάλεξε τη δική του δυσκολία», αφού ίσως να μην είχε όσα είχαν οι αδελφές του· και το να γίνει γιατρός ίσως να μην ήταν καν ρεαλιστική δυνατότητα γι’ αυτόν.
Με το πόσο ακριβή έχει γίνει η ζωή, ίσως θα ήταν πιο δίκαιο να δώσει στον γιο του αυτά τα παραπάνω χρήματα, και θα μπορούσε πρώτα να κάνει μια συζήτηση με τις κόρες του για να καταλάβει πώς αισθάνονται για όλα αυτά.
Νομίζετε ότι κάνει λάθος που μοιράζει την περιουσία του στα τρία μεταξύ των παιδιών του; Ή θα έπρεπε να ακούσει τη σύζυγό του και να δώσει στον γιο τους την επιπλέον οικονομική βοήθεια;
