Μια καθαρή αποτύπωση της ιστορικής και πολιτικής δημόσιας ζωής της Ελλάδας, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, συνιστά το βιβλίο του Θοδωρή Καλούδη με τίτλο «50 χρόνια – Ρεπορτάζ στην Ιστορία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση. Ο συγγραφέας μέσα από το πρίσμα του δημοσιογράφου που παρακολούθησε και αποτύπωσε τη δημόσια ζωή της χώρας επί δεκαετίες, καταγράφει με νηφαλιότητα τα γεγονότα και τις σημαντικές στιγμές της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
Με μια διαδρομή πέντε δεκαετιών στον χώρο της δημοσιογραφίας, ο Θ. Καλούδης μιλά στη Realnews για το τρίτο κατά σειρά βιβλίο του. «Δεν είχα πρόθεση να βγάλω απομνημονεύματα, ούτε να κάνω μία ακόμα αναδρομή στη Μεταπολίτευση. Προσπάθησα να ερμηνεύσω όσα δεν χώρεσαν στην καθημερινότητά μου ως δημοσιογράφου, να μείνω όχι μόνο στο πώς προχώρησε η χώρα, αλλά και ποια μοτίβα την κράτησαν πίσω, τι αυταπάτες είχαμε, τι επαναλήψεις ζήσαμε και τις χαμένες μας ευκαιρίες… Βλέπετε, όσα και αν περάσαμε η δημοκρατία άντεξε, το Σύνταγμα άντεξε, αλλά σιγά-σιγά απέκτησε και ένα κοινωνικό περιεχόμενο, που πριν από τη χούντα δεν υπήρχε.
Η ύφεση δεν ήταν ατύχημα, αλλά μια συνέπεια αναβολών, επαναλήψεων, χαμένων ευκαιριών που μαζεύτηκαν και μετά το 2004 έσκασε η φούσκα στα χέρια μας. Στο βιβλίο δεν αξιολογώ κυβερνήσεις, αξιολογώ περιόδους», εξηγεί ο συγγραφέας και συνεχίζει: «Μπήκα πολύ βαθιά στο καζάνι της επικαιρότητας και χρειάστηκε να βγω από τη μάχιμη δημοσιογραφία μία δεκαετία – άλλο αν ασχολούμαι με την ιστοσελίδα πολιτικής, γεωπολιτικής και οικονομικής ανάλυσης economico. gr που έχω. Αυτή η απόσταση από τα πράγματα με βοήθησε να τα δω καλύτερα. Η μεγάλη προσπάθεια ήταν, όχι για να κλείσω κύκλους, αλλά για να ανοίξω κύκλους και για να διαβαστεί ψύχραιμα και όχι για να επιβεβαιώσει ανθρώπους ή καταστάσεις. Το παραδίδω για συζήτηση».
Στις 288 σελίδες του βιβλίου του επιχειρεί να καταγράψει την πορεία της χώρας και μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σε αυτή την προσπάθεια. «Η μεγαλύτερη δυσκολία μου ήταν να αξιολογήσω τους πρωθυπουργούς, τα πρόσωπα, γιατί ήταν πράγματα που τα έζησα και βεβαίως είχα τις προσωπικές μου απόψεις για τον καθένα – με εξαίρεση τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τους άλλους τους ήξερα προσωπικά. Το να φτάσεις έναν άνθρωπο που τον ξέρεις προσωπικά, που έχεις κάνει ρεπορτάζ δίπλα του, να τον αξιολογήσεις ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία. Να αφήσω στο ντουλάπι τις προσωπικές μου βεβαιότητες και να κοιτάξω το πράγμα από πιο μακριά, πιο ψύχραιμα και να πω “αν ήμουν από άλλη χώρα και ζούσα στην Ελλάδα, πώς θα το έγραφα;”».
Η αξιολόγηση των πρωταγωνιστών ήταν αυτό που τον απασχόλησε περισσότερο. «Προσπαθούσα να μπω στα παπούτσια τους, να τους καταλάβω. Για παράδειγμα ο Τσίπρας, όταν πήρε την απόφαση εκείνο το βράδυ να γυρίσει τούμπα το δημοψήφισμα που ο ίδιος έκανε, πώς το έζησε ο ίδιος. Προσπαθούσα να μπω στο γραφείο του Μαξίμου και να δω πώς έζησε εκείνη τη βραδιά, πώς το γύρισε τούμπα ξέροντας ότι θα έχει πολιτικό κόστος. Μολονότι δεν κρύβω ότι ήμουν αντίθετος με όλη του την πολιτική, προσπάθησα να καταλάβω πώς το σκέφτηκε ο άνθρωπος και τελικά κατάλαβα ότι η κίνηση που έκανε ο Τσίπρας και έφερε τούμπα το πράγμα ήταν για τον τόπο μια πολιτική στιγμή. Εχω αρθρογραφήσει εναντίον του και εναντίον της πολιτικής του και ήμουν κάθετα -και ιδεολογικά και πολιτικά- απέναντί του».
Κλείνοντας ο Θ. Καλούδης επισημαίνει: «Η Ελλάδα έχει αφήσει τεράστιες εκκρεμότητες πίσω της, τεράστιες αναβολές και ζει ακόμα με αυταπάτες. Και το κυριότερο, για το οποίο είμαστε συνυπεύθυνοι, θέλουμε μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, αλλά δεν είμαστε έτοιμοι ως πολίτες να πληρώσουμε το κόστος των μεταρρυθμίσεων. Δημιουργούμε εκκρεμότητες για τα παιδιά μας στο μέλλον. Γι’ αυτό κλείνω το βιβλίο παραφράζοντας τη γνωστή φράση, λέγοντας πως αν θέλουμε να πάμε μπροστά, χρειάζεται να πάμε ένα βήμα μπροστά και να κοιτάξουμε δύο φορές πίσω. Αυτό θέλει να πει το βιβλίο: καλά τα πήγαμε μέχρι τώρα, αλλά κουβαλάμε τόσα λάθη στις πλάτες μας. Ας κοιτάξουμε να μη συνεχίσουμε να τα κάνουμε και ως κράτος και ως πολίτες».
