Τα βασικά σημεία του άρθρου
- Η 36χρονη Laura Owen διαγνώστηκε με επιθετικό όγκο στον εγκέφαλο, καθώς τα συμπτώματά της απορρίπτονταν επί μήνες ως απλές ημικρανίες παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της για βοήθεια.
- Έπειτα από έξι άκαρπες ιατρικές επισκέψεις, η ίδια απευθύνθηκε στα Επείγοντα όπου εντοπίστηκε η μάζα, οδηγώντας σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του 70% του όγκου.
- Υποβαλλόμενη σε χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες, η μητέρα δύο παιδιών εστιάζει πλέον στην ευαισθητοποίηση του κοινού για τα συμπτώματα και στη συγκέντρωση πόρων για συμπληρωματικές θεραπείες.
Παρά τις επανειλημμένες επισκέψεις στον γιατρό και τη θεραπεία για τις ημικρανίες, μια γυναίκα συνέχιζε να υποφέρει. Η επιμονή της 36χρονης μητέρας να αναζητήσει απαντήσεις την οδήγησε τελικά στη διάγνωση ενός επιθετικού όγκου στον εγκέφαλο και σε μια δύσκολη πορεία χειρουργικής επέμβασης και ογκολογικής θεραπείας.
Από τις ημικρανίες στη διάγνωση καρκίνου του εγκεφάλου
Η Laura Owen, 36 ετών, άρχισε να αισθάνεται ναυτία, είχε εντόνους πονοκεφάλους και περιστασιακούς εμετούς, με τα συμπτώματα να επιδεινώνονται δραματικά από τον Απρίλιο. Μετά την αξονική τομογραφία, οι γιατροί εντόπισαν μια μάζα στον εγκέφαλό της και την οδηγήσαν εσπευσμένα την ίδια εβδομάδα σε μια επείγουσα χειρουργική επέμβαση 7 ωρών για την αφαίρεσή της.
Η μάζα διαγνώστηκε αργότερα ως αστροκύττωμα βαθμού 4 με μετάλλαξη IDH, ένας επιθετικός αλλά αντιμετωπίσιμος τύπος καρκίνου του εγκεφάλου. Η μητέρα δύο παιδιών, που εργάζεται ως βοηθός εκπαιδευτικού ειδικής αγωγής στο Solihull του West Midlands, υποβλήθηκε στους μήνες που ακολούθησαν σε πολλαπλούς κύκλους χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας.
Τον επόμενο μήνα πρόκειται να ξεκινήσει έναν ακόμη κύκλο χημειοθεραπείας, ενώ σχεδιάζει να παράλληλα να ξεκινήσει μια ιδιωτική θεραπεία. Η Laura υποστηρίζει ενεργά την ανάγκη για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση σχετικά με τα συμπτώματα των όγκων στον εγκέφαλο, καθώς τα δικά της συμπτώματα απορρίπτονταν επί μήνες ως απλές ημικρανίες, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της για βοήθεια.
«Ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά»
«Ο γιατρός θεώρησε ότι ήταν στρες και μου έδωσε χάπια για την ημικρανία», δήλωσε η Laura. «Όμως ήμουν άρρωστη για περίπου οκτώ εβδομάδες, κάθε μέρα χωρίς καμία ανακούφιση, ακόμα και με τα φάρμακα. Η μητέρα μου υποφέρει από ημικρανίες, οπότε υπέθεσα ότι μπορεί να ήταν κληρονομικό. Άρχισα όμως να αναρωτιέμαι γιατί δεν λειτουργούσαν τα χάπια και ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Πήγαινα ξανά και ξανά στον γιατρό, μέχρι που τελικά επισκέφθηκα το τμήμα επειγόντων περιστατικών. Μετά την εξέταση, ο γιατρός ήρθε στο δωμάτιο ενώ ο σύζυγός μου είχε βγει να πάρει φαγητό, και με ρώτησε πού βρισκόταν. Τότε κατάλαβα ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά. Όταν μου είπαν ότι βρήκαν κάτι στον εγκέφαλό μου, το πρώτο μου ένστικτο ήταν να νιώσω δικαιωμένη — μια ανακούφιση που διαπίστωσα ότι δεν ήμουν τρελή.
Μία εβδομάδα αργότερα, υποβαλλόμουν σε χειρουργική επέμβαση στο κεφάλι για την αφαίρεση της μάζας, και βγήκα από το νοσοκομείο με περίπου 50 συρραπτικά στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού μου. Αρχικά το σοκ ήταν πολύ μεγάλο για να το διαχειριστώ. Είχα κολλήσει με το πόσος χρόνος μου απομένει, και κανείς δεν μπορούσε να μου δώσει μια απάντηση γιατί κάθε καρκίνος είναι διαφορετικός.
Όσα συνέβησαν από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα ήταν ένας πραγματικός σίφουνας. Αν μπορέσω να βοηθήσω έστω ένα άτομο να εισακουστεί έγκαιρα από τους γιατρούς, αυτό θα σημαίνει τα πάντα για μένα», εξομολογήθηκε η γυναίκα.
Η Laura είχε αρχίσει να παρατηρεί επώδυνους πονοκεφάλους που έμοιαζαν με ημικρανία, καθώς και ναυτία σε σημείο εμετού από τις αρχές του έτους, συμπτώματα που μέχρι τον Απρίλιο είχαν γίνει σχεδόν καθημερινά.
«Ένιωθα ότι με αγνοούσαν»: Επισκέφθηκε έξι φορές τον γιατρό πριν από τη διάγνωση όγκου στον εγκέφαλο
Η Laura, η οποία υποστηρίζει ενεργά τον φιλανθρωπικό οργανισμό Brain Tumour Charity, επισκεπτόταν τον προσωπικό της γιατρό (GP) κάθε εβδομάδα με τα ίδια επίμονα συμπτώματα, λαμβάνοντας τη διαβεβαίωση ότι τα χάπια για τη ημικρανία θα βοηθούσαν τελικά. Αν και παραπέμφθηκε για μαγνητική τομογραφία (MRI), η εξέταση ακυρώθηκε καθώς η κατάστασή της ήταν τόσο επιβαρυμένη που δεν μπορούσε να παρευρεθεί, ενώ οι γιατροί δεν έδειξαν ενδιαφέρον για να επαναπρογραμματίσουν το ραντεβού.
Μόλις στα μέσα Ιουνίου —και μετά από έξι άκαρπες ιατρικές επισκέψεις— η γυναίκα αποφάσισε να επισκεφθεί το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (A&E) του νοσοκομείου Warwick, όπου και εντοπίστηκε η μάζα στον εγκέφαλο. «Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πηγαίνουν στον γιατρό χωρίς σοβαρό λόγο, κι όμως βρισκόμουν εκεί κάθε εβδομάδα, μέχρι που τελικά πήρα αναρρωτική άδεια από την εργασία μου. Ένιωθα συνεχώς ότι με αγνοούσαν και υποτιμούσαν το πρόβλημά μου. Πήγα στα Επείγοντα επειδή απλώς γνώριζα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την υγεία μου», είπε η ίδια.
Η χειρουργική επέμβαση και η μάχη με τον καρκίνο
Την επόμενη εβδομάδα, η Laura υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Coventry, όπου οι χειρουργοί κατάφεραν να αφαιρέσουν το 70% του όγκου. Μόνο μετά τη σοβαρή αυτή επέμβαση μπόρεσαν οι γιατροί να διαγνώσουν με ακρίβεια τον τύπο και το στάδιο (grade) του καρκίνου.
Μιλώντας για τις ψυχολογικές προκλήσεις, η 36χρονη εξομολογείται: «Αρχικά ανησυχούσα τόσο πολύ ότι δεν θα βρίσκομαι εδώ για τα παιδιά μου, αλλά κατάλαβα ότι δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι. Τώρα εστιάζω σε ένα βήμα τη φορά: να ολοκληρώσω τον επόμενο κύκλο χημειοθεραπείας και μετά να ξεκουραστώ. Αν σκέφτεσαι πολύ μακριά στο μέλλον, κυριεύεσαι από εμμονές. Δεν θα πω ότι δεν είχα κακές μέρες —είχα μέρες που ξέσπασα σε λυγμούς. Προσπαθώ όμως να διατηρώ θετική ενέργεια».
Η πορεία της θεραπείας και η ευαισθητοποίηση του κοινού
Η γυναίκα διανύει μια περίοδο ξεκούρασης πριν ξεκινήσει τον επόμενο κύκλο χημειοθεραπείας τον Νοέμβριο. Τον Δεκέμβριο αναμένει τα αποτελέσματα των πρώτων κύκλων χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας μετά από προγραμματισμένη απεικονιστική εξέταση. Πλέον, εστιάζει τις δυνάμεις της στην ενημέρωση για τα συμπτώματα του όγκου στον εγκέφαλο και στη συγκέντρωση πόρων (crowdfunding) για ιδιωτικές θεραπείες που θα συμπληρώσουν τη φροντίδα από το Εθνικό Σύστημα Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου (NHS).
«Αν είχα συνεχίσει έτσι και δεν είχα λάβει μόνη μου την απόφαση να πάω στα Επείγοντα, μπορεί να μην βρισκόμουν καν στη ζωή σήμερα. Νιώθω την ανάγκη να κάνω κάτι για να μεταδώσω αυτό το μήνυμα», τόνισε η ίδια.
Η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης
Η Joanna Moss, Διευθύντρια Υπηρεσιών του The Brain Tumour Charity, υπογραμμίζει: «Η γρήγορη διάγνωση των όγκων στον εγκέφαλο είναι ζωτικής σημασίας. Γι’ αυτό το λόγο, το The Brain Tumour Charity συνεργάζεται στενά με επαγγελματίες υγείας, ώστε να ενισχύσει την ετοιμότητά τους στην αναγνώριση των σημάτων και συμπτωμάτων και στην άμεση παραπομπή των ασθενών για διαγνωστικές εξετάσεις (MRI/CT)».
Η Laura έχει ξεκινήσει εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων στο GoFundMe για την κάλυψη των εξόδων της ιδιωτικής της περίθαλψης.