«Αγνόησα ένα σύμπτωμα και βρέθηκα αντιμέτωπη με τον καρκίνο» – Η συγκλονιστική εξομολόγηση πρώην πρωταθλήτριας

Η ιστορία μιας γυναίκας αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η καλή φυσική κατάσταση δεν αποκλείει την εμφάνιση σοβαρών προβλημάτων υγείας. Η πρώην πρωταθλήτρια αγνόησε για μήνες έναν οξύ πόνο στην κοιλιά, μέχρι που η επιδείνωση των συμπτωμάτων αποκάλυψε έναν όγκο στο παχύ έντερο.

«Ήμουν ασημένια πρωταθλήτρια – Τώρα ζω με καρκίνο επειδή αγνόησα ένα σύμπτωμα»

Η Τζένιφερ Ντέιβις (Jennifer Davis) είχε κατακτήσει ασημένιο μετάλλιο στην ποδηλασία πίστας στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας. Ωστόσο, αγνόησε ένα φαινομενικά ασήμαντο σύμπτωμα και διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου τρίτου σταδίου.

Έχοντας περάσει τα παιδικά της χρόνια μέχρι και τη δεκαετία των 30 ως επαγγελματίας αθλήτρια, η 43χρονη σήμερα Jennifer, από το Φάιφ της Σκωτίας, υπέθετε ότι η υγεία της βρισκόταν στο απόλυτο κορύφωμα. Όταν όμως αποσύρθηκε από τον πρωταθλητισμό, άρχισε να παρατηρεί έναν οξύ πόνο στο έντερο. Επειδή το συγκεκριμένο σύμπτωμα διαρκούσε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, μία ή δύο φορές το μήνα, δεν έδωσε σημασία.

Έναν χρόνο αργότερα, η γυναίκα μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο για έκτακτη χειρουργική επέμβαση, όπου διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου τρίτου σταδίου. Δώδεκα μήνες μετά, οι γιατροί της ανακοίνωσαν ότι ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στους πνεύμονες και το ύπαρ (συκώτι).

Από τον πρωταθλητισμό στην δύσκολη μάχη με τον καρκίνο

Η αθλητική καριέρα της Jennifer ξεκίνησε όταν ήταν μόλις οκτώ ετών. Έκανε προπονήσεις στο τζούντο πέντε φορές την εβδομάδα και περνούσε τα Σαββατοκύριακά της σε αθλητικά κοινόβια. «Ήταν μια αρκετά έντονη παιδική ηλικία», δηλώνει η γυναίκα, η οποία σήμερα διευθύνει τη δική της εταιρεία υγείας (Geno3), παρέχοντας αξιολογήσεις υγείας και εξατομικευμένη καθοδήγηση. «Συμμετείχα με την εθνική ομάδα τζούντο σε αγώνες στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και την Αμερική. Ως αθλητής, συνηθίζεις να ξεπερνάς διαρκώς τα όριά σου. Θεωρείς φυσιολογική την κόπωση· πιστεύεις ότι είναι απλώς μέρος της καθημερινότητας ενός αθλητή».

Αργότερα, η γυναίκα μεταπήδησε από το τζούντο στην ποδηλασία πίστας, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στο Δελχί. «Ανήκα στις δέκα καλύτερες αθλήτριες στον κόσμο και στις τρεις κορυφαίες στη χώρα μου. Έκανα δοκιμαστικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και έχασα την πρόκριση για μια λεπτομέρεια. Όμως, η ζωή μου ήταν γεμάτη. Ήμουν πολύ απασχολημένη, προσπαθούσα να τα προλάβω όλα και ξεπερνούσα τα όριά μου πολύ συχνά. Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι δεν άφηνα αρκετό χώρο για ξεκούραση. Όλα όσα έκανα λειτούργησαν συσσωρευτικά. Κυνηγούσα πάντα τον επόμενο μεγάλο στόχο, την επόμενη επιτυχία. Απλώς το θεωρούσα φυσιολογικό».

Το τροχαίο ατύχημα και η μεγάλη αλλαγή στη ζωή της

Η αθλητική της καριέρα τερματίστηκε απότομα μετά από ένα σοβαρό ατύχημα κατά τη διάρκεια προπόνησης στους δρόμους του Φάιφ, όταν συγκρούστηκε με ένα αυτοκίνητο. «Προσέκρουσα με το πρόσωπο στο πίσω παρμπρίζ του οχήματος, το οποίο διαλύθηκε. Πήγαινα πολύ γρήγορα. Τραυματίστηκα στον αυχένα και μια μεγάλη τομή στο πρόσωπο που χρειάστηκε περίπου 40 ράμματα. Χρειάστηκαν έξι μήνες για να αναρρώσω.

Αρχική μου πρόθεση ήταν να επιστρέψω στους αγώνες και να σημειώσω νέα ρεκόρ, αλλά η φλόγα είχε σβήσει. Είχα μια μεγάλη ουλή γύρω από το μάτι και το μάγουλό μου μέχρι το αυτί, κάτι που κλόνισε την αυτοπεποίθησή μου. Ήταν η στιγμή να σκεφτώ το επόμενο κεφάλαιο της ζωής μου», αναφέρει η Jennifer, η οποία επιθυμούσε να δημιουργήσει οικογένεια με τον τότε σύντροφό της.

Το ύπουλο σύμπτωμα του καρκίνου που αγνοήθηκε και η διάγνωση

Έπειτα, η γυναίκα βίωσε στη συνέχεια δύο αποβολές. «Μετά την πρώτη αποβολή, παρατήρησα αυτόν τον οξύ πόνο στο έντερο. Διαρκούσε μόνο τρία με τέσσερα δευτερόλεπτα, οπότε τον αγνόησα. Υπέθεσα ότι οφειλόταν στην αποβολή και ότι το σώμα μου περνούσε ορμονικές αλλαγές. Ήταν εύκολο να το ξεχάσω μόλις περνούσε. Συνέβαινε μόνο μία ή δύο φορές το μήνα».

Τα συμπτώματα επιδεινώθηκαν δραματικά μετά τη δεύτερη αποβολή. «Μία εβδομάδα μετά τη δεύτερη αποβολή, είχα έντονη δυσκοιλιότητα και δεν μπορούσα να πάω στην τουαλέτα. Παράλληλα, συνέχιζα να νιώθω αυτούς τους οξείς πόνους. Παρ’ όλα αυτά, οι γιατροί υπέθεσαν απλώς ότι η δυσκοιλιότητα προκαλούνταν από τις ορμονικές διακυμάνσεις της εγκυμοσύνης».

Ωστόσο, τα συμπτώματα της Jennifer επιδεινώθηκαν και άρχισε να καταλαβαίνει ότι έκρυβαν κάτι πολύ σοβαρό. «Έμοιαζα με έγκυος, επειδή ο οργανισμός μου δεν μπορούσε να αποβάλει τις άχρηστες ουσίες. Είχα πάει στα Επείγοντα μερικές φορές, αλλά υπέθεταν απλώς ότι όλα οφείλονταν στις αποβολές που είχα υποστεί».

Όταν επισκέφθηκε τον προσωπικό της γιατρό πριν από τα Χριστούγεννα, εκείνος της συνέστησε να κάνει μια ακτινογραφία. Εκείνο το βράδυ, στο νοσοκομείο της έκαναν αξονική τομογραφία και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο χειρουργείο. «Μου είπαν εκείνο το βράδυ ότι ήταν πολύ πιθανό να έχω καρκίνο του παχέος εντέρου. Υπήρχε απόφραξη και επρόκειτο για έναν όγκο που έπρεπε να αφαιρέσουν».

«Έπεσα από τα σύννεφα. Πήρα τηλέφωνο τους γονείς μου και δεν με πίστευαν. Μου έλεγαν: “Κανείς δεν παθαίνει καρκίνο του εντέρου στην ηλικία σου”. Οι περισσότεροι άνθρωποι που με γνώριζαν έλεγαν ότι ήμουν ο πιο γυμνασμένος και υγιής άνθρωπος που ήξεραν, καθώς ήμουν αθλήτρια. Όμως ήμουν 38 ετών. Και διαγνώστηκα με καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου 3. Όπως αποδείχθηκε, αυτοί οι έντονοι πόνοι ήταν το πρώτο σύμπτωμα. Λόγω της απόφραξης, πιθανότατα κάποιο σκληρό κομμάτι τροφής περνούσε δίπλα από τον όγκο, πιεζόταν για να περάσει και προκαλούσε τον πόνο», εξομολογείται η ίδια.

Η χειρουργική επέμβαση και οι χημειοθεραπείες

Η ανάρρωση από το χειρουργείο ήταν μια μακρά και δύσκολη διαδικασία. «Υποβλήθηκα σε επείγον ανοιχτό χειρουργείο και μου αφαίρεσαν 30 εκατοστά από το παχύ έντερο, με αποτέλεσμα να μείνω με στομία για 18 μήνες. Ήταν δύσκολα. Δεν είχα κανέναν έλεγχο. Ζεις με έναν κρυφό, βουβό φόβο μήπως υπάρξει κάποια διαρροή. Μετά τη χειρουργική επέμβαση ακολούθησαν τρεις μήνες χημειοθεραπείας, οι οποίοι τελικά έγιναν τέσσερις», εξηγεί η Jennifer.

Η υποτροπή: Μετάσταση σε πνεύμονες και ήπαρ

Η γυναίκα αφαίρεσε τη στομία (παρά φύση έδρα) και δύο χρόνια μετά την αρχική επέμβαση πήγε για τον ετήσιο επανέλεγχό της. Εκεί οι γιατροί της ανακοίνωσαν τα δυσάρεστα νέα. «Μου είπαν ότι ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στους πνεύμονες και το ήπαρ. Μου είπαν χαρακτηριστικά: “Συνήθως, Jenny, σε αυτό το στάδιο θα σε βάζαμε σε ανακουφιστική φροντίδα (palliative care), φροντίζοντας απλώς να είσαι άνετα”. Με προετοίμαζαν για έναν αργό θάνατο. Αλλά μετά πρόσθεσαν: “Επειδή όμως είσαι νέα, πεισματάρα και αθλήτρια, θα σου δώσουμε μια ευκαιρία με το χειρουργείο”».

Τον Ιανουάριο, η Jenny χειρουργήθηκε στο ήπαρ, τον Μάιο υποβλήθηκε σε επέμβαση στον αριστερό πνεύμονα και τον Ιούλιο στον δεξιό. «Χρειάστηκε το υπόλοιπο του έτους για να αναρρώσω, και αποφάσισα ότι δεν ήθελα άλλες χημειοθεραπείες. Το σώμα μου δεν άντεχε άλλο».

Πέρυσι, οι γιατροί εντόπισαν έναν μικρό όγκο στον αριστερό της πνεύμονα που είχε διαφύγει κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Έτσι υποβλήθηκε σε ένα τελευταίο χειρουργείο για την αφαίρεσή του. «Μετά από εκείνη την επέμβαση είπα “ως εδώ”. Δεν κάνω άλλα χειρουργεία. Έχω πλέον πάρα πολλές ουλές. Και τα δύο ανοιχτά χειρουργεία μοὐ άφησαν μια ουλή που ξεκινάει από το στέρνο και φτάνει μέχρι το εφηβαίο. Και σε κάθε επέμβαση στους πνεύμονες χρειάστηκαν τρεις ή τέσσερις τομές — συνολικά έχω περίπου 14 με 15 ουλές».

Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής της και τα μέτρα πρόληψης

Πλέον, η Jenny έχει εστιάσει στη διατροφή και τον τρόπο ζωής της για να βελτιώσει την υγεία της. «Για να δώσω στον εαυτό μου περισσότερο χρόνο, έφτιαξα μια ανεπίσημη ιατρική ομάδα γύρω μου, ακριβώς όπως θα έκανε ένας αθλητής. Αντί για φυσιοθεραπευτή, διατροφολόγο και αθλητικό ψυχολόγο, έχω τον ογκολόγο μου, τον χειρουργό μου και τον γιατρό ολοκληρωμένης/σφαιρικής ιατρικής (integrative doctor). Είναι όλοι στην ομάδα μου. Μαζί με τον γιατρό μου προσπαθήσαμε να βρούμε τι προκάλεσε τον αρχικό καρκίνο.

Ήμουν εθισμένη στη ζάχαρη, και ο καρκίνος τρέφεται από τη ζάχαρη. Ήμουν πάντα πολυάσχολη, με πολύ άγχος, και δεν άφηνα το σώμα μου να αναρρώσει. Όλα αυτά συνετέλεσαν. Τώρα παρακολουθώ τον ύπνο μου, τη φυσική μου κατάσταση, έχω μεταμορφώσει τη διατροφή μου. Νιώθω ότι η υγεία μου έχει βελτιωθεί θεαματικά. Μακάρι να γνώριζα τη σημασία του υγιεινού τρόπου ζωής όταν ήμουν 16 ετών. Θα ήμουν η καλύτερη των καλύτερων τότε».

Η ζωή μετά τον καρκίνο και η ψυχολογική διαχείριση

Η γυναίκα παραμένει χωρίς ενδείξεις όγκων εδώ και δύο χρόνια, συνεχίζοντας ωστόσο να υποβάλλεται σε τακτικούς επανελέγχους ανά τέσσερις μήνες. Κοιτάζοντας πλέον πίσω σε όσα έζησε, δηλώνει ότι έχει καταφέρει να διαχειριστεί το ψυχολογικό βάρος της περιπέτειάς της.

«Δεν αισθάνομαι πλέον ότι κουβαλώ το τραύμα όλων όσων συνέβησαν. Πιστεύω ότι κατάφερα να επεξεργαστώ όσα έζησα την ώρα που συνέβαιναν, ακόμη και την απώλεια των παιδιών μου. Είχα δίπλα μου την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τους συναδέλφους μου και ομάδες υποστήριξης, που με βοήθησαν να αντιμετωπίσω το πένθος και το τραύμα.

Πρέπει να δείχνουμε στον εαυτό μας την ίδια συμπόνια και αγάπη που θα δείχναμε σε έναν άλλον άνθρωπο. Νομίζω ότι το τραύμα ήταν μικρότερο επειδή επέλεξα να το αντιμετωπίσω κατάματα και να το επεξεργαστώ εκείνη τη στιγμή, αντί να το καταπιέσω», αναφέρει η ίδια.