Ξέρετε εκείνο το κενό συναίσθημα όταν ξυπνάτε το πρωί της Δευτέρας και η πρώτη σκέψη που περνά από το μυαλό σας είναι: «Αυτό είναι όλο;» Όλοι μας το έχουμε ζήσει. Αλλά για κάποιους ανθρώπους, αυτό το συναίσθημα ποτέ δεν φεύγει εντελώς. Καθίσταται μόνιμο, ριζώνει στη συνείδησή τους, γίνεται μόνιμος επισκέπτης στην καρδιά τους, αυτή η σιωπηλή δυσαρέσκεια για τη ζωή που ζουν.
Το δύσκολο με τη δυσαρέσκεια είναι ότι είναι άβολο να το παραδεχτείς. Έτσι, αντί να το αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο, αναπτύσσουμε αυτές τις μικρές ψυχολογικές στρατηγικές, αυτά τα κόλπα του μυαλού, που μας βοηθούν να αποφύγουμε την αλήθεια. Και το πιο παράξενο; Οι περισσότεροι από εμάς δεν συνειδητοποιούμε καν ότι το κάνουμε!
7 ασυνείδητοι μηχανισμοί αποφυγής που αναπτύσσουν οι άνθρωποι που είναι απογοητευμένοι απ’ τη ζωή τους
- Είναι μάστερ στα παράπονα – ακόμη και για τα ασήμαντα
- Δίνουν απλόχερα συμβουλές
- Αναβάλλουν τα πάντα για “κάποια μέρα”
- Έχουν εμμονή με τις αποτυχίες των άλλων
- Αιώνιοι λάτρεις της “αυτοβελτίωσης”
- Δημιουργούν περιττά δράματα σε «ασφαλείς» χώρους
- Είναι πάντα “απασχολημένοι”
Είναι μάστερ στα παράπονα – ακόμη και στα ασήμαντα
Έχετε ποτέ παρατηρήσει πώς κάποιοι άνθρωποι μπορούν να ξοδέψουν είκοσι λεπτά μιλώντας για την κίνηση ή τον καιρό, αλλά ποτέ δεν αναφέρουν τα μεγαλύτερα πράγματα που τους βαραίνουν; Δεν είναι καθόλου σύμπτωση. Όταν είστε κρυφά δυσαρεστημένοι με τη ζωή σας, το να παραπονιέστε για ασήμαντες αναποδιές γίνεται μια βαλβίδα αποσυμπίεσης.
Σας επιτρέπει να εκφράσετε την απογοήτευσή σας χωρίς να αγγίξετε τα πραγματικά προβλήματα. Μπορείτε να νιώσετε ότι σας ακούνε, να πάρετε συμπόνια, ίσως να συνδεθείτε με άλλους για κοινές ενοχλήσεις, όλα ενώ κρατάτε την πιο βαθιά δυσαρέσκεια σας καλά κρυμμένη.
Δίνουν απλόχερα συμβουλές
Ορίστε κάτι που δεν περιμένατε: Οι άνθρωποι που είναι βαθιά δυσαρεστημένοι συχνά γίνονται οι πιο πρόθυμοι να δώσουν συμβουλές. Γιατί; Επειδή το να επικεντρώνεσαι στα προβλήματα των άλλων είναι ένας έξυπνος τρόπος να αποφύγεις τα δικά σου. Όταν συνεχώς λες στους άλλους πώς να διορθώσουν τη ζωή τους, νιώθεις σοφός και χρήσιμος.
Παίρνεις εκείνο το μικρό χτύπημα ντοπαμίνης ότι σε χρειάζονται. Επιπλέον, υπάρχει κάτι παράξενα ικανοποιητικό στο να έχεις όλες τις απαντήσεις για κάποιον άλλον, ενώ δεν μπορείς να βρεις λύση για τη δική σου κατάσταση. Σκεφτείτε το: Έχετε ποτέ συναντήσει κάποιον που πάντα έχει συμβουλές για τις σχέσεις, αλλά δεν έχει βγει ραντεβού εδώ και χρόνια; Ή καθοδήγηση για καριέρα από κάποιον που προφανώς μισεί τη δουλειά του;
Αναβάλλουν τα πάντα για “κάποια μέρα”
«Κάποια μέρα θ’ ανοίξω τη δικιά μου επιχείρηση.» «Κάποια μέρα θα ταξιδέψω στην Ιαπωνία.» «Κάποια μέρα θα μάθω κιθάρα.» Η «κάποια μέρα» γίνεται αυτή η μαγική χώρα όπου ζουν όλα τα όνειρα και εξαφανίζονται όλα τα προβλήματα. Είναι αρκετά κοντά για να φαίνεται πραγματικό, αλλά αρκετά μακριά για να μην απαιτεί καμία ενέργεια.
Αυτό είναι το να χρησιμοποιείς τις μελλοντικές φαντασιώσεις σαν παυσίπονα για την απογοήτευση του παρόντος. Ο άνθρωπος του «κάποιος μέρα» παίρνει την συναισθηματική ικανοποίηση του να φαντάζεται μια καλύτερη ζωή χωρίς την ενόχληση του να αλλάξει πραγματικά κάτι.
Έχουν εμμονή με τις αποτυχίες των άλλων
Τίποτα δεν ανακουφίζει την κρυφή απογοήτευση όσο το να βλέπεις κάποιον άλλον να σκοντάφτει. Όχι με σκληρό τρόπο, αναγκαστικά, γιατί είναι πιο υποσυνείδητο από αυτό. Είναι η μικρή ανακούφιση που νιώθετε όταν η σχέση του επιτυχημένου φίλου σας καταρρέει, ο τρόπος που μένετε για λίγο παραπάνω στις ειδήσεις για τις αποτυχίες των διασημοτήτων και η προσοχή που δίνετε στα λάθη του συναδέλφου σας.
Όταν η δική σας ζωή φαίνεται κολλημένη, οι αποτυχίες των άλλων γίνονται απόδειξη ότι ίσως όλοι να δυσκολεύονται, ίσως να μην τα πάτε τόσο άσχημα τελικά. Είναι η σύγκριση ως φάρμακο.
Αιώνιοι λάτρεις της “αυτοβελτίωσης”
Παράδοξα, κάποιοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την απογοήτευση με τη ζωή τους προσπαθώντας συνεχώς να βελτιώσουν τον εαυτό τους, αλλά ποτέ δεν φτάνουν πραγματικά εκεί. Διαβάζουν κάθε βιβλίο αυτοβοήθειας, παρακολουθούν κάθε σεμινάριο, δοκιμάζουν κάθε νέο σύστημα παραγωγικότητας.
Η συνεχής επιδίωξη της βελτίωσης γίνεται τρόπος να αποφύγουν την αποδοχή του που βρίσκονται πραγματικά. Όσοι ψάχνονται εσωτερικά, δεν χρειάζεται να παραδεχτούν ότι το πρόβλημα μπορεί να είναι η ζωή που έχουν χτίσει, όχι κάποια προσωπική αδυναμία που πρέπει να διορθώσουν.
Δημιουργούν περιττά δράματα σε «ασφαλείς» χώρους
Όταν τα μεγάλα ζητήματα της ζωής φαντάζουν αμετάβλητα, κάποιοι άνθρωποι δημιουργούν υποσυνείδητα δράματα σε τομείς όπου έχουν τον έλεγχο. Ξεκινούν καβγάδες με τους συντρόφους τους για τα άπλυτα πιάτα, στήνουν παιχνίδια εξουσίας στο γραφείο για ασήμαντες αφορμές και μετατρέπουν μικρές αποφάσεις σε ολόκληρες «παραγωγές».
Γιατί; Επειδή το κατασκευασμένο δράμα τούς δίνει κάτι για να εστιάσουν, κάτι να λύσουν, κάτι που τους κάνει να νιώθουν ζωντανοί χωρίς να ρισκάρουν μια πραγματική αλλαγή. Είναι σαν να βάζεις μικρές φωτιές για να αποσπάσεις την προσοχή σου από το γεγονός ότι ολόκληρο το σπίτι χρειάζεται ανακαίνιση.
Είναι πάντα “απασχολημένοι”
Έχετε παρατηρήσει πώς το “είμαι απασχολημένος” έχει σχεδόν παράσημο τιμής. Για τους ανθρώπους που νιώθουν δυσαρεστημένοι με τη ζωή τους, η ασταμάτητη δραστηριότητα έχει έναν πολύ σημαντικό ρόλο: Καλύπτει τη σιωπηλή φωνή που ρωτάει: “Αυτό είναι που πραγματικά θέλεις;”
Οι “απασχολημένοι” άνθρωποι δεν έχουν χρόνο για υπαρξιακές κρίσεις. Δεν έχουν χώρο για αμφιβολίες. Κάθε στιγμή είναι προγραμματισμένη, και κάθε ώρα καταμετρημένη. Μπερδεύουν την κίνηση με την πρόοδο, την εξάντληση με την επίτευξη.
Tips
Η αναγνώριση αυτών των μοτίβων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πιστέψτε με, το να γράφω αυτά τα λόγια ξύπνησε πολλές άβολες αναμνήσεις από τη δική μου ζωή. Η δυσαρέσκεια με τη ζωή σας είναι η εσωτερική σας σοφία που προσπαθεί να σας πει ότι κάτι πρέπει να αλλάξει.
Οι μηχανισμοί αντιμετώπισης είναι τα συμπτώματα και, μόλις τους δείτε για αυτό που πραγματικά είναι, μπορείτε να αρχίσετε να κάνετε τις πραγματικές ερωτήσεις: Τι θέλω πραγματικά; Τι με κρατάει κολλημένους; Ποιο μικρό βήμα μπορώ να κάνω σήμερα, όχι κάποια στιγμή στο μέλλον, για μια ζωή από την οποία δεν χρειάζεται να δραπετεύσω; Μερικές φορές, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να παραδεχτείτε ότι έχετε «αντιμετωπίσει» αντί να ζείτε. Εκεί είναι που ξεκινά η πραγματική αλλαγή.
